ตอนที่ 3 : ต่างฝ่ายต่างต้องการ 1

น้ำเสียงชายแปลกหน้าทุ้มต่ำแต่ไม่ได้ห้วนจนดูดุดัน ฟังแล้วคุ้นหูเป็นพิเศษชวนให้นึกถึงคนเย่อหยิ่งคนหนึ่ง ผู้ชายสูงส่งที่มักจะวางตัวเว้นระยะห่างกับผู้คน ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เขาเกินสามก้าว เป็นคนมีมารยาทวางตัวดี ทว่าเมื่อใดก็ตามที่ถูกล้ำเส้นก็จะเผยด้านไร้หัวใจอย่างไม่ปรานี ในชีวิตนี้อลิชาไม่อาจลืมลง เพราะผู้ชายที่ว่าด่าแสกหน้าเธอสไตล์ผู้ดีปากจัด โทษฐานพยายามเชื่อมสัมพันธ์กับเขากลางงานเลี้ยงใหญ่มาแล้ว

จะใช่เขาไหมนะ? อลิชาประคองสติอันน้อยนิดเอาไว้แม้สายตาจะพร่าเบลอ อย่างไรก็ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างในร่างกายไม่ปกติ หากปล่อยไว้นานกว่านี้ เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีตามมา หญิงสาวทุลักทุเลพยุงกายบอบบางขึ้น สภาพเธอไม่ต่างจากลูกสัตว์น้อยท่ามกลางสายฝน ดูอับจนหนทางเอาตัวรอดเสียน่าสงสาร

เจย์โรมไม่ใช่ฮีโร่คนดีมากมาย ค่อนข้างมนุษย-สัมพันธ์กับผู้อื่นต่ำเตี้ยเรี่ยดินด้วยซ้ำ เรื่องบางเรื่องหากไม่ถึงที่สุดเขาก็จะไม่ยุ่ง เพราะทุกคนเกิดมาล้วนต้องจัดการปัญหาในชีวิตตัวเอง หากรอให้แต่คนอื่นช่วยเมื่อไรจะลุกขึ้นยืนหยัดได้ ที่เขาจัดการเกริกชัยไปเมื่อสักครู่ ไม่ใช่อยากสวมบทสุภาพบุรุษศรีสังคม และไม่ใช่เพราะเห็นผู้ชายรังแกผู้หญิง ทว่าเพราะไม่ชอบใจต่างหาก

ต่อหน้าเขาอาเขยยังเพิกเฉยทำเหมือนมองไม่เห็นหัวกัน ทั้งยังกล้าประพฤติต่ำทรามให้ขยะแขยง แล้วใครเล่าจะทนดูปรสิตตระกูลเช่นนี้ข้ามหน้าข้ามตาได้ เขาก็แค่ถือโอกาสสั่งสอนไปเล็กน้อยเท่านั้น เจย์โรมก้มต่ำมองหญิงสาวที่พยายามใช้มือเกาะไต่ขาเขาขึ้นมา สีหน้ายังคงเย็นชาไม่เปลี่ยน

“อืม ช่วย…ช่วยพาฉันออก…ไปจากที่นี่ที…ฮึก! ได้โปรด” เธอขอร้องเสียงสั่นแทบไม่เป็นภาษา

เจย์โรมตัดสินใจไม่คิดมากเขาอุ้มเธอขึ้นมา ถือเสียว่าช่วยหมาแมวจรจัดไว้สักครั้ง กลิ่นหอมคล้ายไอเย็นแผ่กำจายออกจากเสื้อสูทสีดำสนิทของชายหนุ่ม ช่วยบรรเทาไฟรุ่มร้อนซึ่งกำลังแผดเผาไปทั่วช่องท้องอลิชา เธอกอดลำคอแข็งแกร่งไว้ ซุกใบหน้าสูดดมราวกับได้เจอสิ่งที่สามารถช่วยชีวิต มันช่างหอมเหลือเกิน เป็นความหอมล้ำลึกหายาก เหมือนดอกไม้ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับ มันคือกลิ่นอายทรงพลังซึ่งช่วยให้เรื่องราวน่าขยะแขยงเบื้องหลังจืดจางไปสิ้น

เขาเป็นใครกัน? ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ชาวีสามีสารเลวคนนั้นของเธอแน่นอน กลิ่นของชาวีไม่ได้ทำให้รู้สึกปลอดภัย แม้บางเวลาอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้วจะรู้สึกรักชอบ แต่นั่นเป็นความรักแบบไหน เหตุใดจึงไม่สามารถพักพิงวางใจได้เช่นตอนนี้เลย

เธออยากอยู่แบบนี้ไปอีกหน่อย อยากลืมฝันร้ายและความรู้สึกแตกสลายจากการทรยศ เป็นไปได้หากจะต้องตาย ก็ขอดับลมหายใจอยู่ในอ้อมแขนและกลิ่นอายปลอดภัยของคนคนนี้ อลิชาปลงตกกับชีวิต ไม่อยากดิ้นรนต่อสู้ยิบตากับใคร ไม่อยากฝืนวางท่าสูงส่งต่อหน้าผู้คนหรือรักษาภาพลักษณ์สุดสมบูรณ์แบบใดอีก เธอก็แค่อยากพักผ่อนอย่างสงบไปทั้งอย่างนี้

หากแต่หญิงสาวต้องผิดหวังเพราะสารกระตุ้นในร่างกายไม่ยินยอมให้เธอสงบลงง่าย ๆ อาการครั่นเนื้อครั่นตัวชักจะรุนแรงกำเริบหนักขึ้นทุกที ระหว่างทางที่ชายหนุ่มนิรนามพาตัวเธอออกจากคลับไป ไม่ทราบจุดหมายปลายทางคือที่ไหน อลิชาไม่มีกะจิตกะใจจะสนอะไรทั้งสิ้น เธอคลำมือควานหาตัวชายหนุ่ม อยากสัมผัสความเย็นสบายของเขา ครั้นโดนดันไหล่ออกก็ยิ่งร้อนรน แก้มสองข้างขึ้นสีแดงก่ำราวกับเตาถ่านติดไฟ

“ร้อน ฉันร้อน ไม่ไหวแล้ว ช่วยที ได้โปรด ช่วยกอดฉันที ฉันจะตอบแทนคุณทุกอย่าง ช่วยชีวิตฉันที”

คนขับรถมองเหตุการณ์น่าตกใจจากกระจกส่องหลัง มือประคองพวงมาลัยรถชะงักเล็กน้อยก่อนจะกลับสู่สีหน้าปกติ หากเจ้านายไม่มีคำสั่งเขาก็ไม่สมควรอ้าปากถามสุ่มสี่สุ่มห้า คุณเจย์โรมไม่ใช่เจ้านายที่อัธยาศัยดีนัก อีกคนเรียกได้ว่าเป็นคนเจ้าระเบียบ ต้องทำตามกฎของเขาทุกกระเบียดนิ้วถึงจะอยู่ทำงานด้วยนาน ๆ ได้ แต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้านายจะเป็นพระอิฐพระปูนได้ถึงขนาดนี้ สาวสวยอ่อนระทวยขอร้องเสียงสั่นในเรื่องอย่างว่า กลับจะพาเธอไปโรงพยาบาล ไม่ใช่โรงแรมเสียอย่างนั้น

เจ้านายไม่ใช่ว่าไม่เคยหลับนอนกับผู้หญิง เวลามีงานเลี้ยงส่วนตัวเช่นวันนี้ เขามักจะโดนพวกคนใหญ่คนโตหรือพวกอยากไต่เต้าเกาะขาทองคำเหล่านั้นลอบวางอุบายอยู่เสมอ ใส่ยาปลุกเซ็กซ์กับยาสลบบ้างต่าง ๆ นานา ประเคนผู้หญิงมากหน้าหลายตาเท่าที่จะเสาะแสวงได้ส่งขึ้นเตียงเพื่อเอาใจเจ้านาย