Lahat ng Kabanata ng Only one of ใยรักของใยบัว: Kabanata 1 - Kabanata 10

หลายเดือนต่อมา “เดียวบัวมานะ” ข้อความสั้น ๆ จากปลายปากกาสีน้ำเงินถูกขีดเขียนลงไปในสมุดโน้ตเล็ก ๆ สีชมพูของใยบัว ก่อนจะถูกยื่นส่งไปตรงหน้าเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธออย่าง ไอวา“ไปหาน้องหมาอีกแล้วเหรอ”เธอหันกลับไปถามบัวบูชา หรือใยบัวที่พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะรวบสมุดปากกาลงกระเป๋าผ้าใบเล็ก ๆ แล้วรีบเดินออกไปไอวามองแผ่นหลังบางที่พยักหน้ารับ ก่อนจะพาตัวเองเดินออกจากลานเกียร์ไปทีละก้าว ความจริงเธออยากคว้ามือเพื่อนไว้ อยากบอกให้ใยบัวหยุดอยู่ตรงนี้ด้วยกัน เพราะกิจกรรมรับน้องกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแล้ว และเพื่อนของเธออาจจะโดนรุ่นพี่ทำโทษที่มาช้าหรืออาจจะไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมรับเกียร์ตอนท้ายเทมออีกแต่พอคิดถึงภาพรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าของเพื่อนสนิทในตอนที่กำลังเล่นกับน้องหมา ไอวาก็ได้แต่กลืนคำพูดทั้งหมดลงคออย่างเงียบงันเพราะตั้งแต่ที่ใยบัวฟื้นขึ้นมาจากที่โรงพยาบาล ก็ได้มีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ใยบัวยังเป็นใยบัวที่อ่อนโยน แต่บางสิ่งในตัวเธอกลับหายไป เรียกว่านับจากวันนั้นที่เกิดเรื่องเธอก็ไม่เคยได้ยินเสียงของเพื่อนตัวเองอีกเลยสักครั้งเดี

เสียงหวีดนกของรุ่นพี่สันทนาการดังขึ้นเหนือศีรษะทุกคน ทำให้นักศึกษาปีหนึ่งที่กระจัดกระจายตามจุดต่าง ๆ ค่อย ๆ ขยับมาเข้าแถวตอนเรียงหนึ่งตามรายภาควิชา บริเวณหน้าลานเกียร์“ปีหนึ่งทุกคน เข้าแถวรวมกลุ่มตามรายภาควิชานะครับ! กิจกรรมสุดท้ายในวันนี้ เราจะมาจับสายรหัสกัน!”เสียงเชียร์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกลองที่ดังเป็นจังหวะ เสียงพูดคุยของทุกคนที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดังไปทั้งบริเวณ แต่สำหรับใยบัว มันคือเสียงที่ซัดเข้ามาเหมือนคลื่นใหญ่ที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดบางจังหวะ“เราอยู่ตรงนี้ บัวไม่ต้องกลัว”ใยบัวพยักหน้ารับ เธอไม่ได้หวาดกลัวผู้คน แต่ทุกครั้งที่ต้องอยู่ในสถานที่ที่ยังไม่คุ้นชิน เธอมักจะตื่นตระหนกและกังวลง่ายกว่าปกติคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แต่ยังไม่กล้ามองไปรอบ ๆ มากนัก เธอพยายามทำให้ตัวเองลีบเล็กมากที่สุด เพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจในสายตาใคร โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาหนึ่ง…ที่มองเห็นเธออยู่ตลอดร่างสูงในเสื้อช้อปสีแดงยืนอยู่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มทอดสายตานิ่ง ๆ มาทางเธอ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่อ่านไม่ออก แต่ความนิ่งนั้นกลับดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้างได้ดี โดยเฉพาะพวกผู้หญิง“เดี๋ยว

ตลาดคารวยสุขแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านสีครีมที่บานหน้าต่างซึ่งถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ใยบัวขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้า ๆนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอหลับสนิทจริง ๆ ไม่มีภาพฝันร้ายมาตามหลอกหลอน ไม่มีความรู้สึกดำดิ่งที่ทำให้เธอเศร้าหมอง และไม่ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกอย่างที่เคยเป็นคนตัวเล็กยังคงนอนลืมตาดูฝ้าเพดานสีขาวอยู่แบบนั้น เหมือนว่าร่างกายของเธอรู้สึกเบาสบายกว่าทุกวัน จนตัวเธอเองยังรู้สึกแปลกใจ หรือการที่ไปเรียนเพื่อเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมตามที่หมอแนะนำจะเริ่มเห็นผลแล้วจริง ๆไม่ก็เป็นเพราะร่างกายแบกรับความเหนื่อยล้ามาเต็มที่จนรับไม่ไหวจึงทำให้เธอหลับสนิทโดยไม่รู้ตัวใยบัวลุกขึ้นจากเตียง ก้าวไปหยุดอยู่ที่หน้าต่าง สองมือผลักเปิดบานหน้าต่างออกช้า ๆ ให้แสงสีทองสดใส ยามเช้าทาบทับบนร่างกายเพื่อมอบความอบอุ่นให้เธอมีกำลังใจสู้ต่อทว่าเพียงแค่เช้านี้ไม่ต้องตื่นมาพร้อมฝันร้าย และหัวใจที่เจ็บปวดก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีพอแล้วร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งบนหัวเตียงอีกครั้งอย่างหมดแรง ก่อนจะเปิดลิ้นชักบนโต๊ะข้างเตียงนอนออกมากรอบรูปใบเล็กที่ถูกเก็บไว้ด้านใน ถูกหยิบออ

มังกรปิดประตูห้องพักสโมสรของคณะลงเบา ๆ ก่อนจะหยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แล้วเดินออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเพียงเล็กน้อย ราวกับสิ่งที่กำลังจะทำเป็นเรื่องปกติที่สุดในชีวิตทั้งที่ความเป็นจริงนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อผู้หญิงสักคน อีกทั้งเธอยังไม่ใช่แม้แต่คนในครอบครัวเลยด้วยซ้ำ และเขาก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนว่าทำไมจะต้องทำแบบนี้เสียงเครื่องยนต์ดังคำรามขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับการเคลื่อนตัวของรถยนต์ราคาแพง ที่มีชายหนุ่มนั่งอยู่หลังพ่วงมาลัยหมุนบังคับทิศทางรถไปตามถนน ตรงไปยังร้านสะดวกซื้อหลังมหาลัยที่ใกล้ที่สุดมังกรจอดรถที่ดับสนิทแล้วเดินเข้าไปด้วยท่าทางเรียบนิ่งท่ามกลางสายตาของสาว ๆ ที่แอบมองเขาด้วยความสนใจ จนกระทั่งเขาหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางของที่จัดเรียงสินค้าเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ มันคือผ้าอนามัยคนตัวโตยืนมองสิ่งที่วางเรียงรายตรงหน้าอยู่พักใหญ่ สายตาคมไล่ทุกอย่างจากซ้ายไปขวา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้มันมีเยอะกว่าที่เขาคาดคิด ที่ผ่านมาก็เคยได้ยินจากเพื่อนสนิทมาบ้างว่ามันมีหลายแบบ แต่ที่ปรากฎต่อสายตาเขาตอนนี้มันเยอะจนคนที่เคยคำนวณแรงเสียดทานการทำงา

รถยนต์หรูราคาแพงระยับเคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็ว ก่อนจะพุ่งตัวเข้าช่องจอดหน้าทางเข้าฉุกเฉินของโรงพยาบาล ด้วยเสียงเบรกดังเอี๊ยดที่บ่งบอกถึงความรีบร้อน และความร้อนใจของคนที่อยู่ในรถได้เป็นอย่างดีเดรกรีบเปิดประตูลงจากรถก่อนใคร ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ดับเครื่องยนต์ เพื่อไปเปิดประตูรถด้านหลังให้มังกรที่อุ้มประคองใยบัวไว้บนตักให้ลงจากรถได้สะดวกมังกรอุ้มคนตัวเล็กที่ไร้สติลงมาทันที วงแขนแข็งแรงประคองหญิงสาวที่ยังหมดสติไว้แนบอก โดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง“ช่วยด้วยครับ มีคนเป็นลมหมดสติครับ!”เสียงของเดรกตะโกนเรียกเจ้าหน้าที่พยาบาล ขณะที่มังกรอุ้มใยบัวพุ่งตรงก้าวเข้าไปด้านใน เตียงผู้ป่วยถูกเข็นเข้ามารับร่างบางที่ไม่ได้สติอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคนตัวโตที่ส่งต่อคนป่วยให้กับเจ้าหน้าที่ทันที“ญาติรอด้านนอกนะคะ”ฝ่ามือหนาของมังกรเกาะอยู่ที่ประตูทางเข้า ในขณะที่ใยบัวถูกพาเข้าไปด้านในพร้อมกับเจ้าหน้าที่ หมอ และพยาบาลที่เข้ามาดูแล“นายเองก็ไปทำแผลก่อนเถอะ”นับหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ คนที่น่าเป็นห่วงตอนนี้ไม่ได้มีแค่คนที่อยู่ด้านในแต่มันรวมถึงมังกรด้วย เขายังมองตามร่างบางอย่างไม่ละสายตา แม้ว่าประตูจะถูกปิดลงแล้ว