บททั้งหมดของ Only one of ใยรักของใยบัว: บทที่ 21 - บทที่ 30

ใยบัวสูดลมหายใจลึก พยายามข่มความกลัวที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด เธอรู้ดีว่าตรงนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป และหากชักช้า คนพวกนั้นอาจย้อนกลับมาได้ทุกเมื่อ ตอนนี้เธอเป็นคนเดียวที่จะช่วยเขาได้“พี่… เราต้องไปจากตรงนี้นะ”เธอพูดเบา ๆ ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าเขายังได้ยินหรือไม่ ใยบัวพยายามขยับตัว ประคองร่างสูงที่หนักเกินกำลังของเธอให้ลุกขึ้นมือเล็กสอดเข้าที่ใต้วงแขนเขา กัดฟันออกแรงพยุง พาเขาฝ่าพงหญ้าที่เกี่ยวขาและบาดผิวจนเจ็บแสบไปหมด ขณะที่ลมหายใจของเธอหอบถี่และสั่นไหวทุกย่างก้าวมังกรพยายามฝืนตัวเองขยับตามร่างบาง สติที่หลงเหลืออยู่ทำให้เขาไม่ปล่อยให้น้ำหนักทั้งหมดตกอยู่ที่คนตัวเล็กคนเดียว แต่เลือดที่เสียไปมากทำให้ร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรง“หนีไป”ร่างสูงรู้ตัวดีว่าเขาตอนนี้ไม่สามารถปกป้องคนตัวเล็กได้เลยเขาจึงอยากให้ใยบัวหนีเพื่อเอาตัวรอดไปก่อน แล้วทิ้งเขาไว้ตรงนี้“ไม่!”เสียงหวานตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิดไตร่ตรองใด ๆ เสียงหอบหายใจหนักดังขึ้นทุกย่างก้าว ใยบัวไม่รู้ว่าถนนอยู่ไกลแค่ไหน รู้เพียงว่าต้องไปให้ถึงให้ได้ ก่อนที่คนพวกนั้นจะย้อนกลับมาเธอกัดฟันแน่น พยุงเขาเดินไปข้างหน้า ทั้งที่แขนสั่นจนแทบหมดแรง น้ำตาพร

“แก รู้ยัง เรื่องกิจกรรมสุดท้ายของเทอมนี้นะ”“รับเกียร์รุ่นนะเหรอ”ใยบัวหันไปพูดกับไอวา เพื่อนสาวคนสนิท พลางกวาดตามองรอบตัวที่ตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาวิศวะจากทุกสาขา ทำให้ตอนนี้บริเวณหน้าลานเกียร์จึงเต็มไปด้วยเสื้อช็อปหลากสีหลังจากผ่านกิจกรรมรับน้องตั้งแต่เปิดเทอมมาจนถึงตอนนี้ ปลายทางแสนสำคัญที่ทุกคนรอคอยก็คือ การรับเกียร์รุ่นจากรุ่นพี่กิจกรรมสุดท้ายที่ปีหนึ่งทุกคน ต้องตามล่าลายเซ็นจากพี่รหัสของตัวเองให้ครบสามช่อง เพื่อจะนำไปแลกเกียร์ของตัวเองในวัน พิธีมอบเกียร์ และรับขวัญผูกแขนสำหรับเด็กวิศวะแล้ว เกียร์ ไม่ได้มีค่าแค่โลหะ แต่มันคือฟันเฟื่องการขับเคลื่อน เป็นสัญลักษณ์ตัวแทนของคณะที่ภาคภูมิใจ และมันคือความผูกพันจากรุ่นสู่รุ่น และจุดเริ่มต้นของคำว่า พวกพ้องเดียวกัน“ของฉันยังเหลืออีกหนึ่งช่อง แต่ของแกนี่คงไม่ต้องเหนื่อยตามหาลายเซ็นแล้วมั้ง มีพี่รหัสเป็นแฟนแล้วนิ”ไอวาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอียงคอมองหน้าใยบัวด้วยสายตาล้อเลียน สลับกับมองสมุดเล็ก ๆ ในมือของตัวเองที่ได้มาในวันเฉลยพี่รหัสอย่างเหนื่อยใจ เพราะพี่รหัสของเธอชอบแกล้งให้ทำอะไรแปลก ๆ อยู่เรื่อยกว่าจะได้มาแต่ละลายเซ็น“อะไรของแก”

วันเวลาค่อย ๆ ผ่านไป มังกรยังต้องพักรักษาตัวต่ออยู่ที่โรงพยาบาลอีกหลายวัน โดยมีใยบัวทำหน้าที่เป็นพยาบาลส่วนตัวดูแลเขาไม่ห่างความสัมพันธ์เรียบง่ายระหว่างเธอกับเขายังคงดำเนินไป ภายใต้สายตาของพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย ไม่มีการกีดกัน ไม่มีคำพูดบั่นทอนจิตใจใด ๆ อย่างที่ใยบัวเคยกังวลเพราะอดีตเคยเป็นบทเรียนที่ทำให้ทั้งเธอและแม่ต้องเจ็บปวด และยิ่งเมื่อรู้ว่าครอบครัวของมังกรมีฐานะร่ำรวยมากกว่าที่เธอคาดคิด ความหวั่นไหวในใจก็ยิ่งก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัวก่อนหน้านั้น ตอนที่เธอได้พบครอบครัวของเขา ใยบัวเองก็ลืมคิดตรงนี้ไป เธอห่วงแต่ร่างสูงในตอนที่เขายังไม่ได้สติ ซึ่งตอนที่มังกรยังไม่รู้สึกตัว ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจากปากของเธอโดยตรงแต่ตอนนี้มันต่างออกไปหลังจากที่มังกรฟื้นและเป็นฝ่ายแนะนำเธอให้พ่อแม่ของเขารู้จักอย่างเปิดเผย มันเลยทำให้เธอรู้สึกกังวลเล็กน้อย ว่าครอบครัวเขาอาจจะไม่ชอบเธอ เพราะฐานะที่ค่อนข้างต่างกันแม้ใยบัวจะก้าวข้ามเรื่องราวในอดีตมาได้แล้ว ทว่าลึก ๆ ก็ยังมีบางความรู้สึกที่ทำให้เธอกังวลอยู่ไม่น้อยกระนั้น การกระทำของเขาและท่าทีของครอบครัวกลับค่อย ๆ ทำให้ใยบัวรับรู้ได้ถึงความจริงใจ

ปลายปากกาตวัดเซ็นลงไปบนสมุดอีกครั้งอย่างตั้งใจ ใยบัวเหลือบมองช่องด้านล่างสุดที่ยังว่างอยู่เพียงช่องเดียว ด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ มันทั้งตื่นเต้น ทั้งรู้สึกเขินอายจนรู้สึกว่าปลายหูตัวเองร้อนวูบเสียงโห่แซวและเสียงซุบซิบรอบลานเกียร์ยังคงดังไม่ขาดสาย แต่ยังไม่ทันจะซาลง เสียงฮือฮาระลอกใหม่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ผู้คนเริ่มหันมองไปยังทางเดินพร้อม ๆ กัน กลุ่มนักศึกษาที่ใคร ๆ ก็รู้จักดีกำลังเดินเข้ามา รวมตัวกันที่โต๊ะหินอ่อน ที่มีเดรก นับหนึ่ง และเคลลีย์ยืนรออยู่ก่อนแล้วเวนิสเดินเคียงข้างมากับไนธ์ และนิฟส์ที่เดินตามหลังมาไม่ห่าง เรียกว่าเป็นการปรากฏตัวของทายาทคนดังที่ไม่ค่อยได้เจอง่าย ๆเพราะพวกเขาเป็นนักศึกษาชนชั้นอีลิกของมหาวิทยาลัย ที่ได้รับสิทธิพิเศษในฐานะผู้อุปถัมภ์หลักของสถาบันแห่งนี้แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งลานจับจ้อง ไม่ใช่แค่อำนาจ เงินทุน หรืออิทธิพลที่พวกเขาถือครอง แต่มันรวมถึงภาพลักษณ์ที่ดูโดดเด่นสะดุดตาจนเป็นที่หมายปองของนักศึกษาทั้งมหาลัยจนอยากครอบครองหัวใจของพวกเขา“อะ ของที่ฝากจัดการ”เสียงทุ้มคุ้นหูของเดรกดังขึ้นไม่ไกลนัก เขาเดินเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ในมือ จนทำให้

เช้าวันต่อมาแสงแดดยามสายส่องลอดม่านบางเข้ามาในบ้านไม้หลังเล็ก เสียงเครื่องยนต์ของรถที่คุ้นเคยจอดลงหน้าบ้านอย่างคุ้นเคยใยบัวที่แต่งตัวเรียบร้อยในชุดกระโปรงจีบรอบตัวสีอ่อนกับเสื้อแขนตุ๊กตาฟูฟ่องสีชมพูน่ารัก เธอรีบหยิบกระเป๋าสีขาวใบเล็กแล้วชะโงกหน้าออกไปมองทางหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น มองดูมังกรยืนพิงรถรออยู่ด้วยท่าทีสบาย ๆเขาสวมเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ สีขาว ทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำเงิน แขนเสื้อถูกพับขึ้นเล็กน้อย คนตัวโตยกเรียวแขนแกร่งขึ้นมาดูเวลาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมาทางหน้าต่างห้องของใยบัวด้วยท่าทางเรียบนิ่ง ทว่าสายตาคมกับอ่อนโยนลงทันที เมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้วหล่อจังหัวใจของใยบัวเริ่มเต้นแรงขึ้นทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ วันนี้เขาจะพาเธอไปดูสถานที่จัดงานหมั้น และเลือกชุดที่จะใส่ในวันทำพิธีใยบัวสูดลมหายใจลึกเพื่อลดอาการความตื่นเต้นของตัวเอง ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนและตรงไปที่ห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ติดกัน“แม่ค่ะ พี่มังกรมาแล้วนะคะ”“…”เสียงหวานร้องบอกคนเป็นแม่เบา ๆ ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา มีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบหลังประตูไม้บานนั้นคิ้วเรียวบางเริ่มขมวดเ