All Chapters of Only one of ใยรักของใยบัว: Chapter 31 - Chapter 40

ภารกิจในการเลือกสถานที่ เลือกชุด ของชำร่วยและอื่น ๆ จบลงตั้งแต่ในช่วงเช้า ส่วนที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของทีมงานออแกไนซ์ที่จะต้องไปดำเนินต่อหลังจากที่ทีมงานทุกคนออกไปในเพ้นเฮาส์หรูใจกลางเมืองจึงเหลือแค่เธอกับเขาลำพังเพียงแค่สองคน ทำให้บรรยากาศภายในห้องตอนนี้จึงเงียบสงบลงต่างจากก่อนหน้าโดยสิ้นเชิงใยบัวยืนอยู่ริมกระจกในห้องรับแขก มองออกไปดูวิวทิวทัศน์และตึกสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ วันนี้เป็นอีกวันที่เธอมีความสุข และไม่คิดฝันว่าตัวเองจะได้มีวันนี้“ชอบดูวิวเหรอเรา”มังกรเดินเข้ามาสวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง ในขณะที่ใยบัวสะดุ้งตัวเล็กน้อย เพราะกำลังเพลิดเพลินกับความอิ่มอกอิ่มใจและบรรยากาศตรงหน้า“ชอบค่ะ แล้วก็มีความสุขมาก จนอยากให้แม่มาอยู่ด้วยกันที่นี่”ใยบัวหันตัวกลับมาร่างแกร่งที่ยังโอบกอดเธอเอาไว้ไม่ปล่อย ด้วยรอยยิ้มหวานพร้อมกับซุกตัวเขาหาร่างสูงอยากออดอ้อน“ไม่ต้องห่วงนะ พี่เตรียมห้องให้แม่พราวของหนูไว้เรียบร้อย เราจะอยู่ด้วยกัน”มังกรบอกกับหญิงสาวในอ้อมกอดอีกครั้ง เขารู้ว่าใยบัวรักและห่วงแม่มาก และตัวเขาเองก็รู้ว่าแม่ของใยบัวจำเป็นต้องมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด และยิ่งคิดถึงว

ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมขนาดใหญ่ถูกเนรมิตไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวนานานับหมื่นนับแสนดอกแน่นเต็มพื้นที่เพดานมีดอกกุหลาบสีขาวห้อยระย้าลงมาเป็นชั้น ๆ ไล่ระดับความสูงต่ำสลับกัน แทรกด้วยไฟวอร์มไลท์ที่ซ่อนอยู่ด้านใน ทำให้ดอกไม้ดูละมุนและมีมิติมากขึ้นแม้กระทั่งฉากของเวทีหลักก็ถูกตกแต่งด้วยกุหลาบแน่นเป็นฉากขนาดใหญ่สีขาวตัดทองสะอาดตา รับกับโคมไฟแชนเดอร์เลียที่ห้อยระย้าสะท้อนแสงจากคริสตัลโต๊ะจัดเลี้ยงทรงกลมปูผ้าสีขาวเรียบ บนโต๊ะมีแจกันทรงสูงประดับด้วยกุหลาบสีขาวฟูแน่นจนล้นปากแจกัน รายล้อมด้วยเทียนแก้วใสที่วางเป็นวงรอบ ทำให้บรรยากาศดูหรูหรา นุ่มนวล สะอาดตาท่ามกลางบรรยากาศที่ถูกจัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบ พราวเดินตรวจดูความเรียบร้อยของงานด้วยตัวเองทีละจุด เธอค่อย ๆ ก้าวผ่านโต๊ะแต่ละตัว ใช้มือจัดปลายผ้าปูโต๊ะที่ยับเล็กน้อยให้เรียบตรง ตรวจดูแจกันกุหลาบให้ตั้งได้ระดับเดียวกันสายตาไล่สำรวจตั้งแต่เวทีหลักไปจนถึงทางเข้างานอย่างละเอียด บางช่วงเธอหยุดพูดคุยกับทีมงานเบา ๆ ชี้ตำแหน่งเล็กน้อยแล้วพยักหน้า เมื่อทุกอย่างได้อย่างที่ต้องการ รอยยิ้มของคนเป็นแม่ก็ปรากฏบนใบหน้าอย่างชัดเจนแม้งานจะใหญ่และต้องดูแลรายละเอียดม

สามวันต่อมาเสียงพระสวดในค่ำคืนสุดท้ายจบลงไปแล้ว เหลือเพียงกลิ่นควันธูปอ่อน ๆ ที่ยังลอยอยู่ในอากาศ งานศพถูกจัดอย่างเรียบง่าย สมเกียรติที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยที่ทุกอย่างอยู่ในความดูแลของครอบครัวมังกรเป็นคนจัดการให้ทั้งหมดสายตาคมของมังกรมองดูร่างบางที่ยังอยู่ในอาการโศกเศร้า แม้จะไม่มีน้ำตาและเสียงสะอื้นเหมือนกับวันแรก แต่ดวงตากลมโตยังคงเต็มไปด้วยความเศร้าหมองที่ไม่อาจปกปิดได้เขาในฐานะคู่หมั้นจึงทำได้เพียงคอยจัดการเรื่องทุกอย่างในงานให้เรียบร้อย ตามที่เคยสัญญากับแม่ของเธอเอาไว้ในวันนั้น เขาจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ใยบัวต้องเหนื่อยมากจนเกินไป และจะคอยอยู่ข้างเธอ เงียบ ๆ ไม่ไปไหนในวันที่เธอเศร้าใจเพราะเขารู้ดีว่าการสูญเสียที่เกินขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวมันยากที่จะทำใจได้ทัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสูญเสียครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเธอเขาและเพื่อน ๆ ทุกคนจึงตกลงกัน จะคอยสลับกันเข้ามาดูแลและอยู่เป็นเพื่อนใยบัวเป็นระยะ ไม่ปล่อยให้เธอต้องอยู่ลำพังยิ่งทุกคนรู้ว่าที่ผ่านมาสุขภาพจิตของใยบัวเปาะบางมากแค่ไหน ทุกคนก็ยิ่งเป็นห่วงจับใจ แต่ถึงอย่างนั้น ความว่างเปล่าในดวงตาของเธอก็ยังชัดเจน“วันนี้หนูกลับไ

แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงอยู่ตรงขอบฟ้า ท่อสีส้มอมชมพูบาง ๆ ไว้เหนือยอดไม้ใหญ่เสียงระฆังในวัดยามเย็นดังขึ้นช้า ๆ คล้ายเสียงบอกเวลาตามบรรยากาศและแสงสีส้มทองที่เปล่งประกาย ภายในวัดดูครึกครื้นไปด้วยแสงไฟส่องสว่างจากการตกแต่งประดับประดาไปทั่วทั้งบริเวณ และชาวบ้านที่มารวมตัวกัน รวมถึงแนวกำแพงวัดถูกประดับเอาไว้ด้วยโคมกระดาษสีขาวห้อยระย้าเป็นแนวเดียวกันบางดวงเป็นโคมทรงกลม บางดวงเป็นทรงยาวแบบล้านนาที่ทำลวดลายฉลุเล็ก ๆ ทำให้แสงเทียนด้านในส่องลอดออกมาเป็นเงาสะท้อนลงบนพื้นเปลวเทียนและกลิ่นควันธูปลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นดอกไม้สดจากพานเครื่องสักการะที่วางเรียงหน้าโบสถ์ แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่เข้ามาไหว้พระประทาน เพื่อขอพรในอุโบสถลมหนาวพัดผ่านไปเบา ๆ ผ่านต้นโพธิ์ใหญ่กลางลาน และระฆังกระดิ่งเล็ก ๆ ที่ถูกแขวนไว้ตามจุดต่าง ๆ เป็นระยะจนเกิดเสียงกรุ๋งกริ๋งเบา ๆ ราวกับเป็นดนตรีประกอบบรรยากาศยามค่ำกลางลานวัด มีพื้นที่โล่งถูกจัดไว้สำหรับปล่อยโคม โครงโคมกระดาษสีขาวจำนวนมากวางซ้อนกันเป็นกองเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านช่วยกันทำขึ้นมาเพื่อแจกจ่ายให้กับทุกคนในงานเสียงชาวบ้านในหมู่บ้านพูดคุยเบา ๆ สลับเส

ใยบัววิ่งต่อไปอย่างไร้ทิศทาง หญิงสาวก้าวเดินต่อไปบนถนนอย่างเงียบงัน เหมือนคนที่กำลังหลงทางและไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหนแสงไฟริมทางทอดยาว น้ำตาเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน โลกทั้งใบเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยความผิดหวังเรียวขาบางเริ่มก้าวช้าลงด้วยความอ่อนแรง และทรุดลงอย่างไม่รู้ตัว เข่ากระแทกพื้นปูนเย็นเฉียบ ความเจ็บแล่นขึ้นมาแต่เธอกลับแทบไม่รู้สึก สิ่งที่เจ็บกว่าคือความรู้สึกในอกที่ตีรวนไปหมดเธอกอดตัวเองแน่น ราวกับจะปกป้องหัวใจที่แตกสลายเอาไว้ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ใยบัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองกำลังกลัวเขา หรือกลัวอะไรกันแน่ใยบัวไม่รู้ว่าตัวเองลุกขึ้นมาเดินต่อได้อย่างไร แต่สัญชาตญาณบางอย่างผลักให้เธอไปหาคนเพียงคนเดียวที่เธอนึกถึงในตอนนี้ ไอวามือที่เคยมั่นคง วันนี้กลับสั่นจนต้องกำแน่นเข้าหากันก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปกดกริ่งตรงหน้าติ๊งเสียงกริ่งดังขึ้นพร้อมกับประตูเปิดออกไม่ถึงสิบวินาทีต่อมา ไอวาชะงักทันทีที่เห็นสภาพเพื่อนที่ไม่ควรจะมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ“บัว…เกิดอะไรขึ้น?”คำถามนั้นเหมือนเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงหัวใจที่ร้าวอยู่แล้วให้เจ็บแปลบขึ้นไปอีก ใยบัวพยายามอ้าปากตอบ แต่ไม่มีเสี