บททั้งหมดของ Only one of ใยรักของใยบัว: บทที่ 11 - บทที่ 20

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ใยบัวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวเรียบ ตามมาด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ ทำให้ใยบัวรู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนดวงตากลมโตกะพริบถี่อยู่ครู่หนึ่ง เพื่อปรับระยะโฟกัสของสายตาและพยายามตั้งสติ ฝ่ามือเรียวบางที่มีสายน้ำเกลือติดอยู่ยกขึ้นมากุมขมับที่ยังมีอาการมึนงง หลงเหลืออยู่ใยบัวหันหน้ามองสำรวจสิ่งต่าง ๆ ไปรอบตัวและก็ต้องหยุดนิ่ง เมื่อเห็นร่างสูงของใครบางคนฟุบหน้าหลับอยู่ข้างเตียงชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สวมเสื้อยืดสีเข้ม มีเสื้อช้อปสีแดงพาดบนพนักพิงเก้าอี้ด้านหลัง ดวงตาคมปิดสนิท มือข้างหนึ่งวางอยู่บนเตียง และกุมมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอบอุ่นเป็นความรู้สึกแรกที่ใยบัวรับรู้ ตามมาด้วยความรู้สึกวูบไหวในอก เมื่อหัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นหลังจากได้สติ ใบหน้าสวยเริ่มเห่อร้อนขึ้นจนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ยิ่งคิดว่าคนตัวโตจับมือเธอเอาไว้แบบนี้ทั้งคืน เธอก็ยิ่งรู้สึกเขินอายมากขึ้นจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะค่อย ๆ ขยับมือ และพยายามดึงกลับให้เบาที่สุดแต่ทันทีที่มือเล็

“สะ สวน สนุก”“สวนสนุกเหรอ”ใยบัวลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับรัว ๆ ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความรู้สึกดีใจปนความรู้สึกตื่นเต้น มันสะท้อนความรู้สึกข้างในที่ไม่อาจปิดซ่อนความเปล่งประกายวิบวับที่ฉายออกมาผ่านดวงตากลมโตได้เลย“เก่งมากเลยค่ะ”คำชมสั้น ๆ นั้นทำให้หัวใจใยบัวพองโตขึ้นอย่างประหลาด ความอบอุ่นเข้ามาแทนที่ความกลัว และความอ้างว้างที่อยู่ในใจของเธออย่างประหลาด ซึ่งเธอไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มของตัวเองกว้างขึ้นกว่าเดิมแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน“งั้นพี่จองตัวเราแล้วนะคะ”“…”“ถึงวันหยุดเมื่อไหร่เราไปสวนสนุกกัน”เสียงประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออกเบา ๆ แม่ของใยบัวก้าวเข้ามาช้า ๆ ในมือมีถุงของใช้ส่วนตัว และผลไม้ที่ร้านถูกเตรียมมาให้ใยบัวแต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวเขามา คนเป็นแม่ก็ต้องหยุดชะงักยืนอยู่ตรงหน้าประตูโดยไม่รู้ตัว เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า ใยบัวนั่งอยู่บนเตียง ด้วยรอยยิ้มและใบหน้าที่ดูสดใสมากขึ้นกว่าเดิมนานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้เห็นดวงตาและใบหน้าของลูกสาวที่เปล่งประกายไปด้วยความสุขแบบนี้ และที่สำคัญมากไปกว่านั้น ลูกสาวของเธอกำลังพยายามพูดออกมาช้า ๆคนเป็นแม่เลือกที่จะหยุดยืนอยู่ตรงนั้น แล

มังกรเดินกลับเข้าตึกวิศวกรรมศาสตร์สำหรับนักศึกษาปีสามและปีสี่ที่จะเริ่มเน้นไปในภาคปฏิบัติ และลงมือจริงมากกว่าการบรรยาย เมื่อเขาผลักประตูเข้าไป สายตาหลายคู่ก็หันมามองโดยอัตโนมัติมังกรเดินเข้าคลาสเรียนตามปกติ ไม่นานเสียงอาจารย์ผู้สอนก็ดังขึ้น ก่อนจะเริ่มการเรียนการสอนและเข้าสู่ช่วงแบ่งกลุ่ม ซึ่งก็เป็นไปตามเดิม เดรกจับคู่กับนับหนึ่ง ส่วนมังกรตกเป็นกลุ่มเศษเลขคี่ที่มีสามคน มีเขา เคลลีย์ และเวนิส“เวนิสไปไหน”เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความรู้สึกแปลกใจที่ผุดขึ้น เพราะรู้สึกได้ว่าช่วงหลังนี้พวกเขาไม่ค่อยได้เจอเวนิสเหมือนอย่างแต่ก่อน“ถูกดึงตัวให้ไปดูแลนักกีฬา”เคลลีย์ตอบกลับสั้น ๆ พร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหน ทุกคนก็ดูเหมือนจะมีคู่กันหมดแล้ว นี่มันแทบจะเป็นการบีบบังคับทางอ้อมจากสังคมชัด ๆ“หมายถึง?”นักกีฬาที่ว่าคงหนีไม่พ้นฝาแฝดคู่นั้น ว่าที่ผู้นำสูงสุดของเวนิสใน อนาคต เรื่องนั้นไม่ได้ทำให้มังกรแปลกใจนัก เพราะเวนิสเป็นคู่หมั้นของไนธ์ เพียงแค่ไม่คิดว่ารุ่นน้องอย่างไนธ์ นีฟส์ จะย้ายมาเรียนที่นี่เร็วขนาดนี้ แถมพวกนั้นยังเลือกเรียนสายวิทย์กีฬามากกว่า

ปลายดินสอขยับช้า ๆ เสียงขีดเบา ๆ บนสมุดเล่มเล็ก ๆ ที่เคยถูกวาดค้างเอาไว้ เป็นเหมือนภาพเงาที่ไม่ได้มีลวดลายหรือรายละเอียดมากนักมันคือรูปที่เธอกับชายหนุ่มวาดขึ้นมาด้วยกันที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ และเป็นแบบภาพที่เธอใช้เพ้นท์กระเป๋าถือของตัวเอง แต่มันเป็นเพียงภาพที่ยังไม่สมบูรณ์เพราะแต่ตอนนั้นใยบัวรู้ว่าคนในรูปควรจะมีสีหน้า และความรู้สึกแบบไหน จึงเว้นส่วนช่วงใบหน้าเอาไว้ แต่วันนี้เธอคิดว่าตัวเองได้คำตอบนั้นแล้วแสงสีนวลจากโคมไฟบนโต๊ะสาดแสงมากระทบใบหน้าเล็กที่บรรจงวาดลวดลายทุกอย่างออกมาอย่างตั้งใจ เธออยากให้คนในรูปนั้นมีความรู้สึกเดียวกันกับเธอในตอนนั้น อบอุ่น สบายใจ และปลอดภัยติ้ง! ติ้ง!เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ไม่ไกลดังขึ้น ใยบัวชะงักปลายดินสอไปเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามองอย่างชั่งใจว่าจะตอบเลยหรือรอวาดรูปเสร็จก่อน แต่สุดท้ายมือบางก็เอื้อมไปหยิบมาเปิดดูข้อความนั้นจากไอวาไอวา : ไปดูเพจมหาลัยเร็ว ๆใยบัวกดเข้าไปที่เพจมหาวิทยาลัยตามที่ไอวาบอก หน้าจอโหลดอยู่เพียงครู่เดียวก่อนภาพหนึ่งจะปรากฏขึ้นตรงหน้า เป็นภาพของเธอกับพี่มังกร ที่อยู่ด้วยกันเมื่อช่วงเย็นใต้ต้นไม้ใหญ่ และเธอกำลังนั่ง

หลังจากที่ทุกคนตระเวนเล่นเครื่องเล่นกันมาทั้งวันตั้งแต่เช้า จนมาจบที่เครื่องเล่นสุดท้ายในช่วงบ่ายแก่ ๆ อย่างเมืองหิมะประตูหนาหนักค่อย ๆ เปิดออก พร้อมกับไอเย็นจัดพุ่งเข้าปะทะใบหน้าทันทีที่ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปด้านใน ซึ่งอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบจนต้องยกแขนขึ้นมากอดตัวเองเบา ๆ ใยบัวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง พื้นด้านล่างปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลน แสงไฟสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับราวกับเป็นอีกโลกหนึ่งมือเรียวยื่นออกไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วปล่อยให้เกล็ดหิมะเทียมสีขาวตกลงมาบนถุงมือ ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ของจริงแต่เธอก็รู้สึกชอบมันอยู่ดี“หนาวขนาดนี้ ยัยแห้งนี้จะอยู่ได้ถึงสิบนาทีไหม”“เงียบปากไปเลยนะ”เดรกพูดพลางขยับผ้าพันคอให้นับหนึ่งที่กำลังกอดอกด้วยเอง เพราะอากาศที่หนาวเย็นจนติดลบ แต่ไม่วายที่ใบหน้าสวยของนับหนึ่งจะหันไปมองคนข้าง ๆ ด้วยหางตา หลังจากถูกเพื่อนสนิทค่อนขอด ว่าเธอผอมแห้ง ต่างกับเคลลีย์ที่ก้มลงกอบหิมะมาไว้ในมือ ก่อนจะปั้นเป็นก้อนกลม ๆ อย่างคล่องมือ“พร้อมหรือยัง” เสียงของเคลลีย์ดังขึ้น พร้อมกับก้อนหิมะในมือที่ลอย