เสียงหวาน

มังกรปิดประตูห้องพักสโมสรของคณะลงเบา ๆ ก่อนจะหยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แล้วเดินออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเพียงเล็กน้อย ราวกับสิ่งที่กำลังจะทำเป็นเรื่องปกติที่สุดในชีวิต

ทั้งที่ความเป็นจริงนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อผู้หญิงสักคน อีกทั้งเธอยังไม่ใช่แม้แต่คนในครอบครัวเลยด้วยซ้ำ และเขาก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนว่าทำไมจะต้องทำแบบนี้

เสียงเครื่องยนต์ดังคำรามขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับการเคลื่อนตัวของรถยนต์ราคาแพง ที่มีชายหนุ่มนั่งอยู่หลังพ่วงมาลัยหมุนบังคับทิศทางรถไปตามถนน ตรงไปยังร้านสะดวกซื้อหลังมหาลัยที่ใกล้ที่สุด

มังกรจอดรถที่ดับสนิทแล้วเดินเข้าไปด้วยท่าทางเรียบนิ่งท่ามกลางสายตาของสาว ๆ ที่แอบมองเขาด้วยความสนใจ จนกระทั่งเขาหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางของที่จัดเรียงสินค้าเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ มันคือผ้าอนามัย

คนตัวโตยืนมองสิ่งที่วางเรียงรายตรงหน้าอยู่พักใหญ่ สายตาคมไล่ทุกอย่างจากซ้ายไปขวา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้

มันมีเยอะกว่าที่เขาคาดคิด ที่ผ่านมาก็เคยได้ยินจากเพื่อนสนิทมาบ้างว่ามันมีหลายแบบ แต่ที่ปรากฎต่อสายตาเขาตอนนี้มันเยอะจนคนที่เคยคำนวณแรงเสียดทานการทำงานของเครื่องกล โครงสร้าง หรือตัวเลขสูตรยาวเป็นหน้า ๆ ได้อย่างสบาย ๆ แบบเขา ถึงกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพราะทำอะไรไม่ถูก

“กลางวัน กลางคืน แบบหนาแบบบาง หนาพิเศษ มีปีก ไม่มีปีก แบบยาว แบบสั้น แบบกลางวันมามาก อันนี้สำหรับวันมาเยอะเป็นพิเศษ”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพึมพำคนเดียวหน้าชั้นสินค้า เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่สมองของมังกรเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ เขายกมือขึ้นกุมขมับแล้วเท้าเอว มองชั้นวางตรงหน้าด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ

มังกรหยิบห่อผ้าอนามัยตรงหน้าขึ้นมาแล้วอ่านฉลากช้า ๆ ก่อนจะวางลงกลับที่เดิม แล้วหยิบอีกชิ้นอื่น ๆ ขึ้นมาเปรียบเทียบ แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามันต่างกันที่ตรงไหน แล้วแบบไหนที่เขาต้องซื้อกลับไป

“ถ้าจะมีให้เลือกขนาดนี้ ก็ทำแยกแบบรายวันขึ้นมาเหอะ กูจะได้รู้ว่ามาวันแรกกูต้องซื้ออันไหน”

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กวาดสายตามองรายชื่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลือกกดโทรหาเพื่อนสนิทอย่างเวนิสเป็นคนแรก

เพราะเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกันและน่าจะให้คำตอบเขาได้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับสาย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอต้องไปรับคนสำคัญที่สนามบิน

เขาจึงเลือกที่จะกดตัดสายทิ้งไป ก่อนจะเลื่อนหาเบอร์ของเคลลีย์แทนที่จะเป็นนับหนึ่ง เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้นับหนึ่งน่าจะวุ่นวายอยู่กับเพื่อนของเขาอีกคน

นิ้วเรียวเลื่อนไปหยุดที่ชื่อเคลลีย์ แล้วกดโทรออกอีกครั้ง เสียงสัญญาณดังอยู่ไม่กี่ครั้งก่อนปลายสายจะรับ

“มีอะไร?”

เสียงใสดังขึ้น เป็นคำทักทายแบบตรงประเด็น ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา ต้องบอกว่าเพื่อนของเขาคนนี้ เป็นผู้หญิงที่มีนิสัยกล้าได้กล้าเสียไม่ต่างจากผู้ชายแบบเขาเลยสักนิด

“เคล” มังกรเอ่ยเรียกชื่อปลายสาย พร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างไม่มีทางเลือก

“กูมาซื้อผ้าอนามัย” ปลายสายเงียบไป ก่อนที่มังกรจะตัดสินใจพูดต่อ

“…”

“แต่กูเลือกไม่ถูก...มันผลิตมาทำไมเยอะนักวะ”

เขาพูดออกไปตรง ๆ พร้อมกับก้มมองห่อผ้าอนามัยในมือตรงหน้า สูตรเย็นสกัดจากแตงกวา

‘ใครเป็นคนคิดสูตรวะ สารสกัดจากแตงกวา ฟิวแตงกวาแปะหน้าให้ความชุ่มชื้น แต่เปลี่ยนจากแปะหน้ามาแปะที่กีแทนงี้เหรอวะ’

“มึงซื้อให้ใคร”

เสียงใสดังขึ้นขึ้นจากปลายสาย ทำให้มังกรละความสนใจจากผ้าอนามัยที่อยู่ในมือ ก่อนจะตอบกลับไปละล่ำละลักเพราะความเก้อเขิน

ทำไมเขาลืมคิดไปนะ ว่าอาจจะต้องมาตอบคำถามเรื่องนี้

“น้องรหัส”

มังกรตอบกลับเสียงเรียบ พยายามเก็บอาการและบังคับเสียงให้นิ่งมากที่สุด เพื่อไม่ให้อีกคนรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอะไร ก่อนจะถามย้ำอีกครั้งในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้

“ตกลงกูต้องซื้ออันไหน”

“มันอยู่ที่ว่าน้องเขามามากหรือมาน้อย เพราะแต่ละคนไม่เหมือนกัน”

เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที เมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเข้าใจมากขึ้นไปมากกว่าเดิมเลยสักนิด

“ขอคำตอบที่เข้าใจง่ายกว่านี้ได้ไหม”

“คือจะซื้อแบบไหน มันอยู่ที่คน ไม่ได้อยู่ที่ผ้าอนามัยอย่างเดียว เดียวกูยกตัวอย่างง่าย ๆ แล้วมึงคิดตามนะ จะได้เข้าใจความยากลำบากของผู้หญิงแบบพวกกู”

“บางคนเวลาประจำเดือนมา มันจะมาไม่เท่ากัน บางคนมาน้อยก็ซื้อแบบปกติธรรมดา แต่บางคนมามากก็ซื้อแบบซึมซับได้เป็นพิเศษ แล้วมันก็จะมีคนแพ้ง่ายก็จะต้องใช้พวกสูตรอ่อนโยน เข้าใจไหม”

“แล้วสรุปกูต้องซื้อแบบไหน”

มังกรเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง สายตาคมยังไม่ละไปจากชั้นวางสินค้าตรงหน้า มือหนึ่งถือห่อผ้าอนามัย อีกมือกดโทรศัพท์แนบหู สีหน้าเรียบแต่แววตากลับฉายความงุนงงมากกว่าที่คิด

“…”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจยาวดังขึ้น เหมือนคนที่กำลังรู้สึกเหนื่อยใจปนความเอือมระอาที่ต้องมาอธิบายบางอย่างให้กับคนที่ไม่มีทางเข้าใจถึงความลำบากของผู้หญิงแบบเธอได้

“โอเค ฟังกูนะ”

เคลลีย์พูดช้าลง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำให้เข้าใจง่ายที่สุด

“ถ้ามึงไม่รู้เลยว่าน้องเขามามากหรือน้อย ให้เลือกแบบกลาง ๆ ไว้ก่อน”

มังกรขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ้วโป้งไล่ไปตามขอบห่อผ้าอนามัยในมือ ก่อนจะถามกลับอย่างตั้งใจ

“กลาง ๆ นี่คือ?”

“แบบบางมีปีกหรือไม่มีปีก สำหรับกลางวัน”

เสียงปลายสายตอบทันที ไม่ต้องคิดนาน

“แล้วก็แบบกลางคืนยาว ๆ อีกหนึ่งห่อ เผื่อไว้”

มังกรก้มมองชั้นวางของตรงหน้าอีกครั้ง สายตาไล่หาคำว่าบางแบบบางกับมีปีกตามที่ได้ยิน ก่อนจะหยิบห่อผ้าอนามัยที่อยู่ตรงหน้าตามคำอธิบายขึ้นมา แล้ววางลงในตะกร้าอย่างระมัดระวัง แต่สุดท้ายเขาก็ยังรู้สึกไม่วางใจนัก

“แล้วถ้าน้องเขาแพ้ง่ายล่ะ”

คำถามหลุดออกมาทันที พร้อมกับที่เขาเอื้อมไปหยิบอีกห่อขึ้นมาอ่านฉลาก

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ เหมือนอีกฝ่ายกำลังนึกภาพตามว่าสภาพของมังกรตอนนี้จะกำลังทำหน้าแบบไหน ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นอย่างขบขัน

“งั้นก็เอาแบบสูตรอ่อนโยนไปเลย”

มังกรพยักหน้าตามเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเปลี่ยนมาหยิบสูตรอ่อนโยนใส่ลงในตะกร้าแทน

“โอเค แล้วกูต้องซื้ออะไรอีกไหม”

มังกรยังคงถามกลับไปอีกครั้ง โดยที่เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่าทุกการกระทำและทุกคำพูดของเขา ทำเอาหญิงสาวหลายคนแถวนั้นเขินอายจนบิดตัวแทบม้วนกองลงกับพื้น เพราะความหล่อและความอ่อนโยนจากการกระทำเหล่านั้นจนสาว ๆ ที่กำลังมองมารู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้นถูกใส่ใจจากผู้ชายคนนี้เป็นพิเศษ

“ก็พวกยาแก้ปวดท้อง กระเป๋าน้ำร้อนในร้านขายยา ไม่ก็พวกช็อกโกแลตหวาน ๆ กินแล้วจะช่วยทำให้อารมณ์ดีขึ้น บอกก่อนเลยนะว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ผู้หญิงอารมณ์อ่อนไหวมากสุด ๆ และที่สำคัญกางเกงชั้นใน”

“อือ แค่นี้ละ”

เมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจแล้ว มังกรก็กดตัดปลายสายทันที โดยไม่คิดจะรอให้อีกฝ่ายได้พูดจบ พร้อมกับเดินไปเลือกซื้อช็อกโกแลตใส่ตะกร้า และยังไม่ลืมสิ่งสำคัญที่เคลลีย์บอกอย่างชุดชั้นใน

สายตาคมกวาดสายตามองสินค้าที่อยู่บนชั้นตรงหน้าอีกครั้ง เสื้อผ้าชิ้นเล็ก ๆ ที่มีแบบให้เลือกไม่มากหนักจัดเรียงรายบนชั้น

คนตัวโตเลือกหยิบชุดชั้นในสีขาวมาไว้ในมือ เพราะคนตัวเล็กของเขาไม่เหมาะกับชุดชั้นในพวกสีดำหรือแดงเลยสักนิด พร้อมกับเดินไปจ่ายเงิน ก่อนจะมุ่งตรงไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อทุกอย่างตามที่เพื่อนแนะนำ

มังกรขับรถเข้ามาจอดหน้าห้องพักสโมสร เขาดับเครื่องยนต์แล้วนั่งอยู่ในรถนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบถุงพลาสติกจากเบาะนั่งข้างคนขับขึ้นมา

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ เดินขึ้นกลับไปยังห้องพักสโมสรเงียบ ๆ จนมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำที่คาดว่าคนตัวเล็กน่าจะรออยู่ด้านใน เขาเคาะเบา ๆ หนึ่งครั้ง ไม่นานประตูก็เปิดแง้มออกเล็กน้อย

ใยบัวยืนอยู่ด้านใน ใบหน้าซีดกว่าปกติเล็กน้อย ดวงตากลมโตนั้นเงยขึ้นมองเขาอย่างระมัดระวังตามนิสัย มังกรยกถุงในมือขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมันไปให้เธอ

ใยบัวเม้มริมฝีปากแน่น สายตาเธอเลื่อนจากหน้าของเขาลงมาที่ถุง แล้วกลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง สุดท้ายเธอก็ยื่นมือออกมารับมันไปช้า ๆ ปลายนิ้วแตะโดนมือเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบดึงมือกลับ

ความเงียบเริ่มปกคลุมบรรยากาศรอบ ๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรลงไปทั้ง ๆ ที่เขาอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยซื้อของใช้ส่วนตัวมาให้เธอ

ใยบัวก้มมองถุงในมือ เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอาย มันเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายซื้อของใช้ส่วนตัวแบบนี้ให้

“ข…ขอบคุณค่ะ”

เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา จนแทบจะกลืนหายไปกลับเสียงลมหายใจ แต่สำหรับมังกร มันดังชัดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

ชายหนุ่มนิ่งชะงักไปทันที ดวงตาคมเบิกขึ้นเล็กน้อย เพราะมันเป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กยอมพูดกับเขาแบบตรง ๆ มังกรกะพริบตาช้า ๆ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

ในที่สุดเธอก็ยอมพูดกับเขาสักที

ผิดกลับใยบัวเองที่ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอพูดบางอย่างออกไป เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกผิด มือบางกำถุงแน่นพร้อมกับความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจเธอ

“ครับ”

เขาตอบกลับเสียเรียบ ในขณะที่คนตัวเล็กปิดประตูลงทันทีเพื่อจัดการธุระส่วนตัว ปล่อยให้คนตัวโตยืนยิ้มกับตัวเองเพียงลำพังอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก นอกจากคำว่ามีความสุขที่ได้ยินเสียงหวานนั้นจนรู้สึกอยากได้ยินมันอีกครั้ง