《The Man I Betrayed is Now an Attorney Who Wants the Truth》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

CHAPTER 1 Tahimik na nakaupo sa tabi ng bintana ng isang Café si Zephyra, suot nito ang isang baseball cap at sunglasses na nagsisilbing takip ng kanyang mukha. Kanina pa itong pasulyap sulyap sa kanyang relo at sa pintuan ng café, nagbabakasaling dumating ang kausap niyang abogado sa telepono kagabi na magiging katagpo niya sa kanyang meeting ngayon para pag-usapan ang kanyang magiging kaso. Lampas na sa oras ng kanilang usapan, pero wala pa rin ito. Napabuntong hininga na lamang si Zephyra at nagbalak muli na tawagan ito nang biglang bumukas ang pinto ng café at iniluwa nito ang isang matangkad na lalaki, nakasuot ito ng gray na three-piece suit, itim na polo, at may guhit na kurbata. Mararamdaman mo sa aura nito na sanay itong masunod—isang lalaking sanay na siya ay nasa itaas. Sa pagpasok nito, halos sabay-sabay na napalingon ang mga kababaihan at namangha sa aura at itsura na mayroon ito, ang kanyang mukha ay ang tipong bihira mo lamang makita sa totoong buhay, hindi lang

CHAPTER 3 “Mommy, are you okay po?” inosenteng tanong ni Zyrene, nakatingala sa kanya—malinaw ang mga mata, walang bahid ng duda, walang kaalam-alam sa gulong pilit niyang itinatago. Napakurap si Zephyra. Para bang saka lang muling bumalik ang mundo sa tamang ayos. Pilit niyang hinila ang sarili pabalik sa kasalukuyan, palayo sa alaala at takot na nag-aagawan sa loob ng isip niya. Pinilit niyang ngumiti, isang ngiting nanginginig, pilit buuin kahit ramdam niyang anumang oras ay maaaring gumuho. “Oo,” mahina niyang sagot habang mahigpit na niyayakap ang anak, na para bang doon lang siya nakakakuha ng lakas. “Okay lang si Mommy.” Pero sa kaibuturan ng dibdib niya, alam niya ang totoo. Nagsimula na ang bangungot na matagal niyang tinatakasan. “Mabait ka ba dito kina Auntie Keira?” mahinahong tanong ni Zephyra makalipas ang ilang sandali. “Opo! Super bait!” masiglang sagot ni Zyrene, halos tumalon sa tuwa. “Tinulungan ko pa siyang magdilig ng plants!” Lumabas si Keira mul

CHAPTER 5 Halos pigilan ni Zephyra ang paghinga. Pakiramdam niya, kahit ang bahagyang pag-angat ng dibdib niya ay maaaring makatawag ng pansin. Para siyang nakatayo sa gitna ng isang silid na puno ng salamin—anumang maliit na galaw ay maaaring magbunyag ng sikreto. Ngunit sa totoo lang, hindi man lang tumingin si Wren kay Zyrene. Hindi ito sumulyap. Hindi ito nagtanong. Walang anumang reaksiyon. Syempre, mapait niyang naisip. Galit siya sa akin. Bakit niya papansinin ang anak ko? Unti-unti siyang kumalma. Kahit papaano, ligtas pa. Hindi napansin. Hindi pinaghinalaan. Isang ordinaryong elevator ride lang ito para sa lalaki. Hanggang sa— May mahinang tunog na bumasag sa katahimikan. Plok. Nahulog ang hawak na rainbow bouncy ball ni Zyrene. Parang bumagal ang oras. Gumulong iyon sa makintab na sahig ng elevator, umiikot-ikot na tila nanunukso sa tadhana. Dumaan sa gilid ng sapatos ni Zephyra, umiwas sa dingding, at tuluyang tumigil sa paanan ni Wren. “Momm

CHAPTER 7 “Base sa kuwento mo,” sabi ni Atty. Lim, nakatingin sa dokumento pero may bahid ng curiosity sa mata, “inaabuso ka raw ng asawa mo… pero wala kang konkretong ebidensya. CCTV? Saksi? Mga larawan?” Tumango si Zephyra, dahan-dahang iniangat ang manggas ng blouse niya. “Look, may mga pasa pa rin ako sa braso. At sa mukha ko, sa noo.” Lumapit si Atty. Lim, parang interesado, at tiningnan ang mga pasa. “Hmm… I see,” mahinang sabi niya. “Red, purple, consistent with blunt trauma, but…” “Yes, lagi niya akong sinasaktan,” mahina at nanginginig na sabi ni Zephyra. “Kahit saan… Kahit kailan pero wala akong makuhang larawan, wala akong CCTV” Tumigil si Atty. Lim sandali, malalim ang paghinga. Pagkatapos ay mahinang ngumiti. “Miss Arcadia, do you understand what this means?” Tanong niya, pero malamig at manipulative ang tono. “Those bruises, they’re visible, yes. But they’re not proof enough in court. The judge sees evidence, not fear. Not scars. Not whispered cries in the night.

CHAPTER 9 Sa huling sandali bago siya tuluyang mawalan ng malay, nakita niyang itinapon ni Wren ang sigarilyo at mabilis na sinalo ang katawan niya bago pa tuluyang tumama sa sahig. “Zephyra!” Agad niya itong binuhat at ibinalik sa kama. “Wake up. Hey—look at me.” Mahina ang paghinga niya. Pinisil niya ang sentido nito, sinusuri ang reaksyon. “This isn’t just alcohol,” bulong niya. “They really drugged you.” Sandaling tumahimik ang kwarto. Ang galit kanina—napalitan ng malamig na determinasyon. Kinuha ni Wren ang phone niya. “Find out who served her drink tonight,” utos niya sa kabilang linya. “Check every camera. I want names.” Pinatay niya ang tawag. Bumalik ang tingin niya kay Zephyra. Then he moved. Binuhat niya ito—madali, parang wala itong timbang—at lumabas ng suite. Sa hallway, tahimik ang carpeted floor, pero sa loob niya ay kumakalabog ang galit. Pagdating sa basement parking, bumubuhos ang ulan. Ang itim na Rolls-Royce Cullinan ay naghihintay. M