Divorce

CHAPTER 3

“Mommy, are you okay po?” inosenteng tanong ni Zyrene, nakatingala sa kanya—malinaw ang mga mata, walang bahid ng duda, walang kaalam-alam sa gulong pilit niyang itinatago.

Napakurap si Zephyra. Para bang saka lang muling bumalik ang mundo sa tamang ayos. Pilit niyang hinila ang sarili pabalik sa kasalukuyan, palayo sa alaala at takot na nag-aagawan sa loob ng isip niya.

Pinilit niyang ngumiti, isang ngiting nanginginig, pilit buuin kahit ramdam niyang anumang oras ay maaaring gumuho.

“Oo,” mahina niyang sagot habang mahigpit na niyayakap ang anak, na para bang doon lang siya nakakakuha ng lakas. “Okay lang si Mommy.”

Pero sa kaibuturan ng dibdib niya, alam niya ang totoo.

Nagsimula na ang bangungot na matagal niyang tinatakasan.

“Mabait ka ba dito kina Auntie Keira?” mahinahong tanong ni Zephyra makalipas ang ilang sandali.

“Opo! Super bait!” masiglang sagot ni Zyrene, halos tumalon sa tuwa. “Tinulungan ko pa siyang magdilig ng plants!”

Lumabas si Keira mula sa banyo, may tuwalya sa balikat at malawak ang ngiti habang pinagmamasdan ang mag-ina.

“Totoo ‘yan,” sabi niya. “Ang sipag ng anak mo.”

Napangiti si Zephyra, ngunit mabilis din iyong napalitan ng bigat sa kanyang mga mata nang muling magsalita si Keira—mas mababa na ang boses, mas maingat.

“Kumusta, Zeph?” tanong nito. “Anong sabi ng lawyer?”

Nagkatinginan sila—isang tahimik na palitan ng tingin na puno ng hindi kailangang sabihin nang malakas.

Walang agad na sagot si Zephyra. Sa halip, marahan niyang nginitian ang kaibigan bago yumuko sa harap ng anak.

“Baby, dito ka muna sa kwarto mag-play, ha?” malambing niyang sabi. “Magku-kuwentuhan lang kami ni Auntie Keira. Babalikan kita mamaya.”

“Okay po, Mommy!” masayang sagot ng bata.

Inihatid niya si Zyrene sa kwarto at inabot ang paborito nitong book. Mahilig ang bata roon—kaya nitong maglaro nang mag-isa nang matagal, tahimik at kontento, parang sarili nitong mundo.

Pagsara ng pinto, saka lamang tuluyang bumagsak ang ngiting pilit binuo ni Zephyra.

Pagbalik niya sa sala, nakahanda na sa mesa ang hiniwang prutas. Maayos. Tahimik.

Umupo siya at saka tuluyang nagkuwento.

Ikinuwento niya ang nangyari sa café—ang hindi inaasahang paglitaw ni Wren Deveraux. Ang paraan ng pagtitig nito, malamig ngunit mabigat. Ang presensyang halos hindi niya kinaya, parang isang hakbang lang ay maaari na siyang lamunin ng nakaraan.

“Ano?!” halos mapatayo si Keira sa gulat.

“Si Wren Deveraux ang hahawak ng divorce case mo?”

“Hello—CEO ng Veritas International Law Firm ‘yon! Papatos siya sa simpleng divorce case?”

“CEO?” nanlaki ang mata ni Zephyra. Napakapit siya sa baso ng tubig, bahagyang nanginginig ang kamay.

“Hindi mo alam?” Hindi na naghintay si Keira ng sagot. Mabilis nitong binuksan ang phone at iniharap sa kanya ang isang interview—malinis ang larawan, propesyonal ang postura, at may malamig na kumpiyansang bakas sa mukha ng lalaking pilit niyang binura sa alaala.

“O, tingnan mo,” sabi ni Keira.

“Siya na ngayon ang managing partner ng Veritas.”

“‘Yung… top international law firm?” halos pabulong na tanong ni Zephyra.

“Oo,” mariing sagot ni Keira.

“May sabi-sabi pang mahigit tatlumpung branches worldwide. Libo-libong lawyers. At bilyon-bilyon ang kita kada taon.”

Tahimik na tinitigan ni Zephyra ang screen.

Ang lalaking minsang walang-wala.

Ang lalaking minahal niya kahit walang maipangako.

Ang lalaking iniwan niya sa paniniwalang siya na ang huling masasaktan.

Ngayon, isa na siya sa pinakamakapangyarihan sa buong mundo.

Kaya pala iba ang aura niya.

Kaya pala parang lumiliit ang paligid sa tuwing naroon siya.

Kaya pala isang tingin lang—parang muling binuksan ang sugat na akala niya’y matagal nang magaling.

Talagang umiikot ang mundo.

“Zeph,” seryosong tanong ni Keira, binabasag ang katahimikan, “sa tingin mo ba… hindi ka pa niya nalilimutan?”

“Hindi,” mabilis na sagot ni Zephyra—halos automatic, parang depensa. “Gusto lang niya akong pagtawanan.”

“Sus,” umirap si Keira. “Sa status niya ngayon, gaano ba kahalaga ang oras niya? Kung wala na siyang pakialam, mag-aaksaya ba siya ng panahon para lang pagtawanan ka?”

“May asawa na ako. May anak.” Bahagyang nanginginig ang boses ni Zeph habang ipinagpapatuloy,

“At sa posisyon niya ngayon… kaya niyang makuha kahit sinong babae.”

“Bakit pa ako?”

Saglit na tumahimik ang sala. Tanging mahinang tunog ng orasan ang pumuno sa pagitan nila.

Tahimik munang tumingin si Keira sa kanya, para bang pinipili ang mga salitang hindi lalo makakasakit.

“Zeph…” mahina nitong tawag.

“Matagal ko nang gustong itanong sa’yo ‘to.”

Huminga ito nang malalim bago ipagpatuloy.

“Mahal na mahal mo si Wren noon. Ikaw pa nga ang nanligaw sa kanya. Bakit bigla mo siyang iniwan… at pinakasalan si Magnus Montclair?”

Nanahimik si Zeph.

Ang nakaraan ay parang sugat na matagal nang nagsara—tila magaling na sa paningin ng lahat. Pero sapat na ang isang tanong, isang pangalan, para muling bumukas at magdugo.

Ibinaba niya ang tingin, mariing kinagat ang labi.

“Kalokohan na ang balikan,” mahina niyang sabi, halos pabulong. Isang kasinungalingang matagal na niyang inuulit—hanggang siya na rin ang naniwala.

Hindi na siya pinilit ni Keira. Nakita nito ang pader na itinayo ni Zeph, at alam niyang hindi iyon basta-basta guguho.

“So… ano na ang plano mo ngayon?”

Huminga ng malalim si Zeph. Para bang sa bawat paglanghap ng hangin, pinipilit niyang ipunin ang natitirang lakas.

“Maghahanap ako ng bagong abogado,” matatag niyang sagot, kahit may bahid ng pagod ang tinig.

“Kahit anong mangyari…” sandaling huminto siya, saka muling nagsalita,

“I have to get a divorce first.”