Drugged

“Base sa kuwento mo,” sabi ni Atty. Lim, nakatingin sa dokumento pero may bahid ng curiosity sa mata, “inaabuso ka raw ng asawa mo… pero wala kang konkretong ebidensya. CCTV? Saksi? Mga larawan?”

Tumango si Zephyra, dahan-dahang iniangat ang manggas ng blouse niya. “Look, may mga pasa pa rin ako sa braso. At sa mukha ko, sa noo.”

Lumapit si Atty. Lim, parang interesado, at tiningnan ang mga pasa. “Hmm… I see,” mahinang sabi niya. “Red, purple, consistent with blunt trauma, but…”

“Yes, lagi niya akong sinasaktan,” mahina at nanginginig na sabi ni Zephyra. “Kahit saan… Kahit kailan pero wala akong makuhang larawan, wala akong CCTV”

Tumigil si Atty. Lim sandali, malalim ang paghinga. Pagkatapos ay mahinang ngumiti. “Miss Arcadia, do you understand what this means?” Tanong niya, pero malamig at manipulative ang tono. “Those bruises, they’re visible, yes. But they’re not proof enough in court. The judge sees evidence, not fear. Not scars. Not whispered cries in the night.”

Napatingin si Zephyra sa kanya, hindi maintindihan. “Pero nakikita mo naman, ang kalagayan ko ngayon” nanginginig niyang ani.

“Sure,” sagot ni Atty. Lim, mababaw lang ang tono, parang nagtuturo lang. “I see it, I feel it but the court doesn’t. And without someone else seeing it, it’s worthless. You’re lucky the bruises are hidden under your sleeves. Otherwise, you might have been believed and I wouldn’t have to do my job.”

Nanlaki ang mata ni Zephyra. “Job…?” Halos sumigaw siya. “I thought you were going to help me?”

“Of course I help,” malamig na sagot ni Lim, malumanay ngunit may hint ng kasiyahan. “I help by controlling the narrative. And right now, your story is too weak to win. These bruises, your fear, they can be used but only if played correctly. Otherwise, they vanish in front of the law.”

Tumigil si Zephyra, pinisil ang braso niya, ramdam ang init at sakit. Pabiro o hindi, parang tinatanggap niya na manipulado siya, ngunit walang magagawa. “Pero hindi ko alam, anong gagawin ko?”

Tumingin si Atty. Lim sa kanya ng diretso. “Relax, Miss Arcadia. Just stay calm. Keep showing, keep telling, I’ll guide it. Trust me.”

Biglang umikot ang ulo ni Zephyra, ramdam ang init ng katawan at ang mundo ay nagmistulang umiikot. Ang mga pasa sa braso at mukha… parang mas masakit sa bigat ng kawalan ng kontrol.

“Miss Arcadia?” mahina ang tinig ni Atty. Lim, parang mula sa malayo, pero malinaw sa utak niya.

Bago tuluyang bumagsak sa upuan, nakita niya ang malamig na ekspresyon ng abogado. Wala na ang amoy ng ginhawa—walang kahit kaunting pag aalala sa mukha nito.

"Confirmed,” malamig na sabi ni Atty. Lim sa phone, parang nakikipag-ugnayan sa iba.

“Walang ebidensya ng domestic violence… at wala siyang mapaglabanan.”

Ang huling naiisip ni Zephyra bago bumagsak ang mundo sa kanya ay malinaw at malupit—ang babaeng ito… ay kasabwat ni Magnus Montclair.

—

Nagising si Zephyra sa isang hindi pamilyar na kwarto.

Mabigat ang ulo niya—parang may martilyong bumabayo sa sentido niya. Ang talukap ng mga mata niya ay halos hindi niya maangat. Ilang segundo ang lumipas bago tuluyang luminaw ang kanyang paningin.

Maluwang ang silid.

Isang malaking oil painting ang nakasabit sa itaas ng kama. Simple ang kisame, may nakatagong LED lights na paikot dito ngunit nakapatay. Sa gitna, nakasabit ang chandelier na sumasalamin sa malamig na ilaw mula sa banyo. Mahigpit na nakasara ang dark gray na kurtina, hinaharangan ang anumang liwanag sa labas.

Hindi niya malaman kung araw ba o gabi.

Dahan-dahan siyang umupo.

Dumulas ang kumot sa katawan niya—

At doon niya napansin.

Wala siyang suot.

Nanlaki ang mga mata niya. Mabilis siyang huminga, pilit inaalala ang huling nangyari.

Tea.

Attorney Lim.

Isang kakaibang lasa.

Pagkahilo.

Kadiliman.

Sa sahig, nakakalat ang cardigan niya, ang fitted jeans, at ang underwear niya na nakahandusay malapit sa paanan ng kama.

Maayos ang kama. Walang bakas ng puwersa. Bukod sa sakit ng ulo, wala siyang nararamdamang kakaiba sa katawan.

Ibig sabihin—

Hindi pa huli ang lahat.

Yumuko siya para pulutin ang mga damit nang biglang—

Click.

Bumukas ang pinto.

Nanigas siya.

Isang matangkad na lalaki ang pumasok, backlit mula sa hallway. Tuwid ang tindig, mabigat ang presensya. Nang lumapit ito sa liwanag, luminaw ang mukha—matatalim ang mata, malamig ang ekspresyon.

Si Wren Deveraux.

Kwarto niya ’to?

Suot ni Wren ang dark overcoat sa ibabaw ng tailored suit. Hinubad niya iyon at isinabit sa sofa nang hindi pa tumitingin sa kama.

Hanggang sa tumingin siya.

At nakita siya.

Nagsalubong ang kilay niya.

“What the hell are you doing here?” diretso at matalim nitong tanong.

Si Zephyra, nakabalot sa kumot, gusot ang buhok, kita ang mapuputing balikat. Sa carpet, kalat ang mga damit niya.

Saglit na napatingin si Wren sa sahig.

Sa underwear.

Agad siyang umiwas ng tingin at umatras ng isang hakbang.

"Miss Arcadia,” mabagal niyang bigkas, malamig ang boses. “Explain. Now.”

“Hindi ko alam kung paano ako napunta rito,” sagot niya, pilit pinapatatag ang boses. “The last thing I remember… may naglagay ng kung ano sa inumin ko.”

“You’re saying you were drugged?”

“Oo. And I think this was planned.”

Tumigas ang panga ni Wren.

“Huwag kang umasa,” putol niya. “I don’t sleep with married women.”

Muntik na siyang matawa kahit masakit ang ulo niya.

“Relax,” sagot niya. “If I wanted to sleep with you, I wouldn’t need to be unconscious first.”

Tahimik.

"Can you turn around?” dagdag niya. “I need to get dressed.”

Ilang segundo siyang tinitigan ni Wren bago ito tumalikod.

Mabilis na nagbihis si Zephyra. Nanginginig ang mga daliri niya, pero hindi siya pwedeng magpakita ng kahinaan—lalo na sa harap ng lalaking minsang iniwan niya.

Hindi pa siya tuluyang nakakabitan ng zipper nang—

Bang!

Isang marahas na katok mula sa labas.

“ZEPHYRA ARCADIA!” sigaw ng pamilyar na boses. “You think I don’t know what you’re doing?! Open that door—now!”

Nanlaki ang mga mata niya.

It’s Magnus Montclair.