Stranger?

CHAPTER 5

Halos pigilan ni Zephyra ang paghinga.

Pakiramdam niya, kahit ang bahagyang pag-angat ng dibdib niya ay maaaring makatawag ng pansin. Para siyang nakatayo sa gitna ng isang silid na puno ng salamin—anumang maliit na galaw ay maaaring magbunyag ng sikreto.

Ngunit sa totoo lang, hindi man lang tumingin si Wren kay Zyrene.

Hindi ito sumulyap.

Hindi ito nagtanong.

Walang anumang reaksiyon.

Syempre, mapait niyang naisip.

Galit siya sa akin. Bakit niya papansinin ang anak ko?

Unti-unti siyang kumalma. Kahit papaano, ligtas pa. Hindi napansin. Hindi pinaghinalaan. Isang ordinaryong elevator ride lang ito para sa lalaki.

Hanggang sa—

May mahinang tunog na bumasag sa katahimikan.

Plok.

Nahulog ang hawak na rainbow bouncy ball ni Zyrene.

Parang bumagal ang oras.

Gumulong iyon sa makintab na sahig ng elevator, umiikot-ikot na tila nanunukso sa tadhana. Dumaan sa gilid ng sapatos ni Zephyra, umiwas sa dingding, at tuluyang tumigil sa paanan ni Wren.

“Mommy!” nagulat na sigaw ni Zyrene. “Yung rainbow ball ko! Nahulog!”

Nanigas si Zephyra.

Ito mismo ang kinatatakutan niya. Ang isang maliit, inosenteng pangyayari na maaaring magbukas ng pintuan sa isang napakalaking katotohanan.

Inabot ni Zyrene ang bola mula sa likod niya, pero hindi nito maabot. Masyadong malayo. Masyadong malapit kay Wren.

Sumulyap si Wren pababa.

Isang segundo.

Dalawa.

Yumuko siya nang walang anumang emosyon sa mukha. Dinampot niya ang makulay na bola at iniabot iyon sa bata.

Nanlamig ang batok ni Zephyra.

Sa sandaling iyon, nagtagpo ang kamay ng bata at ng lalaki.

At parang may kung anong sumabog sa dibdib niya.

Maging ang hugis ng mga daliri nila.

Ang haba ng mga kamay.

Ang paraan ng marahang pagkakahawak.

Magkapareho.

Isang detalye na baka hindi mapansin ng iba, pero para sa isang ina na araw-araw tinititigan ang mukha ng anak niya, malinaw iyon. Sobrang malinaw.

“Thank you po, Uncle,” masayang sabi ni Zyrene. Ngumiti ito nang matamis, walang takot, walang pag-aalinlangan.

Tumango lang si Wren.

Walang ngiti. Walang lambing. Para lang siyang isang estrangherong nag-abot ng nahulog na gamit.

Ngunit sa loob ng isang iglap, may bahagyang nagbago sa mga mata nito. Isang mabilis na anino ng pag-usisa. Isang pag-aaral.

Napatingin siya nang mas mabuti sa bata.

May sasabihin pa sana si Zyrene, marahil ay magtatanong o magpapakita pa ng inosenteng kuryosidad, ngunit mabilis na tinakpan ni Zephyra ang bibig nito.

“Enough, baby,” mahina ngunit madiin niyang bulong. Halos pakiusap ang tono.

Tumunog ang elevator.

Ding.

Bumukas ang pinto sa ground floor.

Sa pandinig ni Zephyra, para iyong musika mula sa langit. Isang pahintulot para tumakas.

Nakatayo si Wren sa unahan, ngunit hindi siya gumalaw. Pababa pa siya sa basement parking. Hindi pa ito ang destinasyon niya.

Hindi siya lumabas.

Hindi rin siya nagsalita.

Hinila ni Zephyra si Zyrene at mabilis na lumabas ng elevator. Halos tumatakbo siya, parang may hinahabol na multo o may tinatakasan na katotohanan.

Huwag siyang lumingon.

Huwag siyang tumingin.

Huwag niyang hanapin ang titig nito sa likod niya.

Nagsara ang pinto. Sa salamin ng elevator, bago tuluyang mawala ang repleksiyon, nakita ni Wren ang bahagyang profile ng bata.

Ang hugis ng mata.

Ang anggulo ng panga.

Ang linya ng kilay.

May kung anong kumalabit sa alaala niya.

Bumaba muli ang elevator.

At kasabay nito, may isang tanong na unti-unting umaakyat sa isip ng isang lalaking bihirang magkamali sa obserbasyon.

–

Paglabas nila ng gusali, saka lamang nakahinga nang bahagya si Zephyra.

Ngunit hindi pa man siya lubusang nakakabawi, narinig niya ang mahinang boses ng anak.

“Mommy… masamang tao po ba yung uncle sa elevator?”

Parang may malamig na kamay na pumisil sa puso niya.

Napahinto siya sa paglalakad at dahan-dahang yumuko upang kapantay ang bata.

“Bakit mo natanong ‘yan, baby?” pilit niyang pinanatiling mahinahon ang boses, kahit ramdam niyang bumibigat ang bawat salita.

“Kasi kanina po,” inosenteng sagot ni Zyrene, “hinaharangan mo ako. Tapos pawis na pawis po yung kamay mo.”

Doon siya tinamaan.

Hindi man nito alam ang dahilan, alam nitong may mali. Nararamdaman nito ang takot niya.

Masyadong maaga para matutong magbasa ng ganoong emosyon ang isang bata.

“Hindi,” mabilis niyang sagot. “Hindi masamang tao ‘yon.”

Hinaplos niya ang buhok ng anak at pinilit ngumiti.

“Stranger lang siya. At ano nga ang sabi ni Mommy? Kailangan may distansya tayo sa mga hindi natin kilala, diba?"

“Opo,” tumango si Zyrene.

Ngunit hindi pa rin nawawala ang seryosong tingin nito.

“Pero Mommy,” marahan nitong dagdag, “kung stranger lang siya, bakit po kayo kinakabahan?”

Napalunok si Zephyra.

Isang simpleng tanong.

Pero wala siyang simpleng sagot.

“Si Mommy kasi,” maingat niyang sabi, “ayaw lang talagang ma-late ka. Alam mo namang gusto mo makakuha ng little red flower today, diba?”

Biglang nagliwanag ang mukha ni Zyrene.

“Ayoko pong ma-late! Gusto ko pong maging best sa class!”

Napatawa si Zephyra. Isang maikling tawang may halong ginhawa at kirot.

“Sige, bilisan natin.”

Hinawakan niya ang maliit na kamay ng anak at naglakad silang muli patungo sa sasakyan.

Ngunit kahit ngumiti siya, kahit tila bumalik sa normal ang lahat, nanginginig pa rin ang loob niya.

Dahil alam niyang hindi ang pagiging late ang kinakatakutan niya.

Kundi ang posibilidad na isang araw, titigan siya ng anak niya at magtanong ng mas mabigat.

Isang tanong tungkol sa ama.

At sa araw na iyon, baka wala na siyang maitago.

—

Mula sa underground parking ng condo, dahan-dahang lumabas ang sasakyan ni Wren.

Pagdating sa isang intersection, muli niyang nakita sina Zephyra Arcadia at ang anak nito.

Magkahawak-kamay ang mag-ina—isang matangkad, isang maliit—naglalakad nang magaan sa ilalim ng lilim ng mga punong acacia sa gilid ng kalsada. Ang bata, mga lima o anim na taong gulang, may dalawang tirintas. Ang maliliit na cherry na nakasabit sa hair ties ay bahagyang kumikislap sa liwanag ng umaga.

Biglang bumalik sa isip ni Wren ang isang lumang alaala.

“Wren,” masiglang sabi ni Zephyra noon, “kapag nagka-anak tayo, gusto ko babae. Araw-araw ko siyang tatalian ng buhok, tapos ikaw ang maghahatid sa kanya sa kindergarten. Gusto ko lumaki siyang masaya, kasama tayo.”

“Sige,” natatawang sagot niya. “Mas maganda kung kamukha mo.”

“Hindi,” biro ni Zephyra, “mas okay kung kamukha mo.”

“Mas okay kung kamukha mo,” giit niya noon.

Parang isang lumang kahong kahoy ang alaala—biglang nabuksan. Umangat ang alikabok sa sinag ng liwanag.

Napahigpit ang hawak ni Wren sa manubela dahil sa ala-alang iyon.

Pero ano ang sumunod?

Ang sumunod,

Nagkaanak nga siya,

Pero hindi sa kanya.