A Daughter

CHAPTER 2

“Masaya ka na?” nanginginig na tanong ni Zara, pilit pinatatatag ang boses kahit halatang nangingibabaw na ang takot at pagod.

“Kung hindi pa, pwede ko pang ikuwento.” Saglit siyang tumigil, isang segundo ng katahimikan na parang kutsilyong dahan-dahang ibinabaon sa dibdib niya sa tuwing naaalala ang sinapit niya. “The wound on my forehead? He threw an ashtray at me. And the bruise under my eye—”

“That’s enough!” Wren shouted, slamming the cup onto the table. The sharp sound echoed between them. “Stop. Don’t say another word.”

“This was your choice!” he snapped, his voice sharp and unforgiving. “You brought all of this on yourself!”

“Yes,” kalmadong sagot ni Zeph “It was my choice.”

Hindi siya nagtaas ng boses. Hindi siya nakipagtalo. At ‘yun ang mas masakit.

“I deserve everything that happened to me.” Tears welled up in Zephyra’s eyes as she looked at Wren—not pleading, not accusing, only exhausted.

“And you…” pagpapatuloy niya kahit labis na ang panginginig ng boses niya, “now that you’ve seen how broken I am, you can finally let go.”

Huminga siya nang dahan-dahan, para bang pilit pinatatatag ang pusong matagal nang wasak.

“Kasalanan ko ang nangyari noon,” mahina niyang sabi. “And I’m sorry for that.”

Tumingin siya kay Wren sa huling pagkakataon, pinipilit na hindi mag iwas ng tingin.

“Simula ngayon… pantay na tayo. We don’t owe each other anymore”

Nagmamadaling tumayo si Zeph, isinuot muli ang sumbrero at salamin upang matakluban ang sugat na kanyang itinatago. Ramdam sa hakbang nito palayo ang bigat at sakit na dala dala nito.

Wren remained seated, his gaze locked on her retreating figure. Ang damdamin niya ay parang mabangis na alon—hindi mapakali, mapanganib, at handang lamunin ang anumang madaanan nito.

Then suddenly, his phone rang. He immediately answered it.

“Wren, where are you?” tinig na may halong pagkabahala at galit ang sumalubong sa kanya.

“In a meeting,” he replied, cold, clipped, leaving no space for discussion.

“You just got back to the country! Don’t tell me you actually accepted Attorney Flores’ divorce case? Kailan ka pa pumatol sa ganitong kaliit na kaso?” hindi makapaniwalang sambit ni Nevan, isa sa kaibigan ni Wren.

Hindi niya sinagot ang tanong nito.

“I have a task for you,” sabi niya, malamig at kalkulado ang boses, parang matagal nang pinag-isipan ang bawat salita.

“What?” mahina nitong tugon, kahit sa loob niya’y alam na niya ang sagot, at ayaw niya itong marinig.

“Investigate Magnus Montclair.”

–

Pagkalabas ni Zephyra ng café, parang biglang naubos ang lakas ng kanyang mga binti. Saglit siyang napahinto, pilit hinahabol ang hininga habang nanunumbalik sa kanya ang bigat ng nangyari.

For six years, she had buried the name Wren Deveraux deep inside her heart—where no memory was allowed to wander, and no wound was meant to reopen. Masyadong masakit ang naging hiwalayan nila noon, kaya kailanman ay hindi niya inakalang muling magtatagpo ang kanilang mga landas.

Ngunit sa isang iglap, sa araw na ito, muling nagkagulo ang mundo niya.

Naputol ang pag iisip ni Zeph ng tumunog ang kaniyang telepono.

Ang malambing at malinis na boses ng kanyang anak ang agad na humila sa kanya pabalik sa realidad.

“Mommy, kailan ka po uwi?” malambing at inosenteng tanong ni Zyrene. Napangiti naman si Zeph nang marinig ito at tila gumaan ang bigat na nararamdaman niya kanina.

“Pauwi na ako, baby” mahinahon niyang sagot sa anak at pilit ginagawang masigla ang boses.

–

Bumalik si Zephyra sa West City Village—sa bahay ng matalik niyang kaibigang si Keira. Doon lang niya naramdaman ang bahagyang ginhawa matapos ang magulong pangyayari.

Kagabi, matapos siyang saktan ng kanyang asawa, bigla itong nawala na parang bula. Walang bakas. Walang sagot. Kahit ang pulis ay walang makuhang impormasyon.

Parang sinadya.

At ang pinakakinatatakutan niya ay baka bumalik ito. Na baka sa susunod, hindi na lang siya ang saktan, kundi pati na rin ang anak niya.

Kaya tumakas siya. Kasama si Zyrene, iniwan niya ang lahat at nagpalipas ng gabi sa bahay ng kanyang kaibigan, tangan ang takot na parang aninong ayaw siyang pakawalan.

Mula nang bumagsak ang pamilyang Arcadia, isa-isang naglaho ang mga dating kaibigan niya. Mga taong nariyan lang kapag may pakinabang. Ngunit si Keira ay nanatili. Isang tawag lang, at agad itong dumating, walang tanong, walang pagdududa. At lubos ang pagpapasalamat dito ni Zephyra.

Pagkabukas ng pinto, may munting yabag na agad tumakbo palapit sa kanya.

“Mommy!”

Mahigpit niyang niyakap ang kanyang anak na parang takot na mawala ito. Laking pasasalamat niya na makitang ligtas at maayos si Zyrene.

“Baby…” halos hindi niya mailabas ang boses habang lumuluhod siya at niyayakap pabalik ang anak.

Yumuko siya para halikan ang noo ng bata—ngunit bigla siyang napahinto.

Parang may humila sa dibdib niya.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Ang mukha ni Zyrene…

Hindi lang basta kahawig.

Pitong-pito. Halos walong bahagi—kamukha ni Wren.

Hindi…

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan niya. Huminto ang mundo sa isang iglap. Ang kaninang ginhawa na naramdaman niya ay napalitan muli ng takot.

Noon pa man, palagi nang sinasabing maganda ang bata. Sinasabi ng lahat na kamukha niya—ang ilong, ang balat, ang hugis ng mukha. At pinili niyang maniwala. Kailangan niyang maniwala.

Dahil kung hindi…

Ngunit ngayong araw, ngayong muli niyang nakita si Wren, hindi na niya kayang ipagkaila ang katotohanan.

Ang mata.

Ang linya ng ilong.

Ang paraan ng pagtingin.

Habang lumalaki si Zyrene, mas lalong lumilinaw ang mukha ng lalaking pilit niyang ibinaon sa limot.

Paano kung makita niya?

Paano kung mapansin niya?

Parang sinakal ang dibdib niya sa takot.

Hindi pa. Hindi pwede. Hindi ngayon.