Set อีโรติก ฉ่ำสวาทสาวร้อน의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

หากแต่ว่าปาริมาก็ไม่มีเวลาคิดนานเธอรีบลุกขึ้นและเดินไปหยิบผ้าถุงที่พับซ้อนกันอยู่สองสามผืนบนโต๊ะไม้หวายข้าง ๆ เตียงนอนนั่นเอง เธอคงจะต้องทำอย่างที่เขาว่าจริง ๆ แล้วล่ะกระมัง เพราะถ้าหากว่าทนใส่เสื้อผ้าชุดเดิมไม่ได้ก็ต้องนุ่งผ้าถุงเป็นสาวชาวบ้าน จะว่าไปก็ยิ่งกว่าสาวชาวป่านุ่งผ้าถุงไม่สวมเสื้อผ้าอย่างคนในกรุง ยิ่งคิดยิ่งท้อใจไม่รู้ว่าเขาจะทำอย่างเมื่อคืนนี้อีกเมื่อไหร่แต่ตอนนี้เธอต้องรีบไปทำกับข้าวให้เขากินเพราะกลัวว่าถ้าเกิดราชันโมโหหิวขึ้นมาเขาอาจจะไม่ใช่แค่ด่าแต่จะทำร้ายเธอด้วยปาริมาเข้าไปในครัวและจัดแจงทำกับข้าวตามคำสั่งของราชัน ที่นั่นไม่มีเตาแก๊สและเธอก็จะต้องใช้ไม้ฟืนในเตาถ่านแบบโบราณแล้วจุดไฟด้วยไม้ขีดกว่าไฟจะติดก็ใช้เวลาเอาการเลยทีเดียว หลังจากนั้นเธอก็รีบจัดแจงทำในสิ่งที่เขาต้องการเพื่อที่จะทำให้เขาไม่เสียอารมณ์“นี่อะไรนี่มันอะไรกันปาริมา”ราชันเอ่ยขึ้นขณะที่เขานั่งลงที่โต๊ะหน้าระเบียงบ้านหลังจากได้เห็นถาดสำรับอาหารในถาดบนโต๊ะ เขาจ้องมองจานข้าวที่มีข้าวสวยและมีกับข้าวเพียงอย่างเดียวเท่านั้นก็คือไข่เจียว เขาเหลือบมองใบหน้าของปาริมาที่ถึงกับหลบสายตา ราชันขบกรามเสียงดังกรอด“น

นายแขกจำต้องรับคำสั่งเพราะขัดไม่ได้หลังจากนั้นเมื่อคนสนิทกลับออกไปและบึ่งรถจิ๊บออกจากเหมืองเพื่อที่จะไปรับหมอในเมืองราชันจึงต้องอุ้มปาริมากลับเข้าไปในบ้าน เขาวางร่างที่อ่อนแรงนั้นลงบนที่นอนแต่เขาก็ไม่ได้ไปไหน นายหัวหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงและจ้องมองผู้หญิงที่มาอยู่กับเขาเป็นระยะเวลาเกือบ 3 เดือน ตลอดเวลาที่ผ่านมาปาริมาต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้คำสั่งของเขา เธอไม่เคยแสดงท่าทีแข็งกร้าวเป็นปฏิปักษ์ต่อเขาเลย ตรงข้ามปาริมายินยอมที่จะทำตามคำสั่งทุกอย่างเพราะเธอเคยให้สัญญาว่าจะอยู่ที่นี่เพื่อเอาตัวเองชดใช้ความผิดแทนลลิตาที่หักหลังเขาและเวลาที่ผ่านไปทำให้ราชันมีโอกาสชิดใกล้กับน้องสาวของผู้หญิงที่เขาเกลียดชัง ในอกเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ เขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเริ่มมองเห็นอะไรหลาย ๆ อย่างในตัวของปาริมา ใจหนึ่งเขาก็รู้สึกว่าเธอแตกต่างจากลลิตาในหลาย ๆ เรื่องไม่ว่าจะเป็นความอ่อนหวานและท่าทีที่แสดงให้เขาเห็นปาริมาไม่เคยโต้เถียงและยอมทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่าง และที่สำคัญมากกว่านั้นไม่ว่าเขาจะข่มเหงเธออย่างไรหรือใช้คำพูดให้เธอเจ็บใจมากขนาดไหนแต่ปาริมาก็มีความอดทนจนบางครั้งเขาเองก็นึกละอายใจที่ทำร้า

เธอก็ไม่ควรรอเวลาต่อไปอีกและเธอแน่ใจว่าการที่เธอจะขอเขากลับไปกรุงเทพฯ ในครั้งนี้ราชันก็คงจะไม่คัดค้านและไม่ว่าอะไร ตรงข้ามเขาจะดีใจและสะใจเสียด้วยซ้ำเพราะสิ่งที่เขาต้องการมันบรรลุตามจุดประสงค์ของเขาแล้ว นั่นก็คือได้แก้แค้น ใช้เธอเป็นที่รองรับอารมณ์และทำให้ครอบครัวของเธอต้องอับอายเพราะเธอจะกลับไปในฐานะที่เป็นแม่มีลูกท้องไม่มีพ่อซึ่งก็เป็นสิ่งที่เขาคงต้องการอยู่แล้ว และเมื่อเห็นสีหน้าเศร้า ๆ ของปาริมานายแขกจึงพูดขึ้นว่า“แล้วคุณปาจะกลับมาอีกเมื่อไหร่แล้วครับ?"“ปาก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ บางทีปาอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว”ยังไม่ทันที่นายแขกจะพูดอะไรต่อเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น นายแขกยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับสายและทำสีหน้าตกใจ“นายหัว...ว่ายังไงนะครับ! รถพลิกอยู่ข้างทาง นายหัวเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ...ขาแพลงเหรอครับ...ได้ครับเดี๋ยวผมจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย”พอเขาวางสายปาริมาที่นั่งฟังอยู่แล้วก็รีบถามขึ้นทันใด“นายแขก เกิดอะไรขึ้นคะ? คุณราชัน...คุณราชันเป็นอะไรคะ?”“นายหัวขับรถแล้วทางมันลื่นรถเกิดพลิกคว่ำอยู่ข้างทางครับคุณปา”“คุณราชันเจ็บมากไหมคะ”“เห็นนายหัวบอกผมว่าขาแพลงครับ เดี๋ยวผมจะต้องรี

ราชันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาเห็นว่าปาริมายังหลับอยู่ เธอนอนอยู่ข้าง ๆ เขาและในวันนี้นับจากวันที่เขาขับรถพลิกคว่ำ อาการเจ็บที่ขาก็ดีขึ้นตามลำดับ เขาเดินได้เกือบเป็นปกติแม้ว่าเขาจะดื้อแพ่งไม่ยอมไปโรงพยาบาลพลอยทำให้คนที่อยู่ข้าง ๆ เป็นห่วงว่าเขาจะมีปัญหาเรื่องกระดูกหรือเปล่าแต่ท้ายที่สุดเขาก็หายเกือบเป็นปกติและจากอาการเจ็บป่วยในครั้งนี้ก็ทำให้เขานึกอะไรขึ้นมาได้หลาย ๆ อย่างและหนึ่งในเรื่องที่เขาสำนึกได้ก็คือปาริมา ราชันขยับลุกจากที่นอน เขาเดินออกไปที่หน้าระเบียงบ้าน วันนี้เขาไม่ได้ปลุกปาริมาดังเช่นปกติเพราะเห็นว่าเธอยังหลับสนิทจึงอยากให้เธอนอนหลับอยู่อย่างนั้น เขายังคิดว่าปาริมาเหนื่อยล้ามาตลอดสัปดาห์ที่ต้องดูแลเขาทั้งคอยช่วยเช็ดตัวจัดยาให้กินทำกับข้าวให้นายหัวหนุ่มเดินออกมาที่หน้าบ้านเขานั่งลงที่ระเบียงและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อได้ยินสายเรียกเข้า เขาดูหน้าจอก็เห็นว่าเป็นชื่อของใครคนหนึ่งก่อนรับสายและได้ยินเสียงตอบกลับมา“สวัสดีค่ะ...คุณราชันย์...คุณราชันย์ใช่ไหมคะ?”“สวัสดีครับคุณแม่...ผมราชันย์เองครับ”“คุณราชันย์คะ...คือว่า...แม่...”“ครับคุณแม่ แล้วลลิตาไม่อยู่เหรอครับ?”เขาพูดกับมา

ราชันเดินกลับเข้าไปในห้องนอนและต้องชะงักเมื่อเห็นว่าปาริมานั่งอยู่บนเตียงเมื่อเห็นเขาเธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ“คุณราชัน...คุณไปไหนมาคะ หรือว่าคุณหิวแล้ว ขอโทษทีนะคะที่ปาตื่นเช้ากว่าคุณ”“คุณตื่นช้าทำให้ผมหิวมากจริง ๆ” เขาพูดแล้วปิดประตูห้องนอนก่อนเดินเข้าไปหาปาริมาที่นั่งนิ่งท่าทางของเธอเหมือนหวั่นกลัวต่อคำพูดของเขาแต่แล้วราชันก็เข้าไปนั่งเบียดตัวข้าง ๆ วาดวงแขนอบไหล่บอบบางและดันร่างนั้นเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของเขาบทที่ 17“คุณราชัน...ไหนว่าคุณหิวไงล่ะคะ”“ผมไม่ได้หิวข้าวหรอกนะแต่ผมหิวคุณต่างหาก”“แต่คุณราชันคะ...ปาไม่ได้มีร่างกายปกติเหมือนอย่างเมื่อก่อนแล้วนะคะ ขอร้องเถอะค่ะถ้าเกิดว่าคุณอยากจะนอนกับปาน่ะปาคงตอบสนองความต้องการให้คุณไม่ได้เหมือนอย่างแต่ก่อนแล้วนะคะ”เสียงของเธอสั่นสะท้านเหมือนร่างนั้นที่สั่นเหมือนจับไข้ท่าทางเธอจะหวั่นกลัวต่อสิ่งที่เคยเกิดขึ้นและราชันก็เข้าใจว่าเขาเคยทำให้เธอเจ็บปวดระหว่างกลัวอย่างไร เขากอดเธอแน่นและจุมพิตบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา“ผมไม่ได้คิดเรื่องอะไรอย่างนั้นซะหน่อย ที่บอกว่าหิวคุณน่ะหมายถึงว่าผมคิดถึงคุณต่างหาก”“ปาก็คอยดูแลคุณอยู่นี่แล้วไงล่ะคะ ว่าแต่คุณห