“ที่ผมพูดน่ะผมก็มีความตั้งใจแล้ว ตอนแรกผมคิดว่าจะส่งคุณกลับไปกรุงเทพฯ อยากจะให้ครอบครัวของลลิตาต้องอับอายขายหน้าที่ลูกสาวคนเล็กหายไปจากบ้านแล้วกลับไปท้องไม่มีพ่อ แต่พอผมได้รู้ความจริงว่าคุณไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของตาแต่พ่อแม่ของตารับคุณไปอุปการะเอาไว้มันทำให้ผมคิดว่าผมได้ทำผิดอย่างใหญ่หลวงกับคุณ...ปาริมาก่อนมาที่นี่คุณรู้ตัวดีใช่ไหมว่าคุณต้องเจอกับอะไรแต่คุณก็ไม่เคยปริปากพูดเลยว่าคุณไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของลลิตา คุณยอมให้ผมข่มเหงคุณทุกอย่าง ดูถูกเหยียดหยามคุณสารพัดเป็นเพราะคุณต้องการตอบแทนบุญคุณครอบครัวของลลิตาโดยไม่มีเงื่อนไข คิดดูสิว่ามันเป็นเรื่องน่ารันทดแค่ไหนที่ผมต้องทำร้ายจิตใจคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยแต่ต้องมารับกรรมแทนคนที่ทำความผิด”“แล้วจะให้ปาทำยังไงล่ะคะ ไม่ใช่ว่าปาไม่มีทางเลือกหรอกค่ะวันที่พ่อกับแม่บอกว่าจะให้ปลามาเป็นเจ้าสาวแทนพี่ตา ปาก็คิดว่าปายอมรับต่อคำร้องขอนั้นเพราะพวกท่านมีบุญคุณกับปามากเหลือเกินปาถือว่าพวกท่านให้ชีวิตให้การเรียนให้ที่อยู่ให้ข้าวให้น้ำแล้วปาจะไม่ตอบแทนบุญคุณของพวกท่านได้ยังไง”“ผมรู้...ผมรู้ที่รัก”เขาพูดแล้วกอดรัดร่างของปาริมาแน่นขึ้น รู้สึกรักเธ
더 보기