ระอาใจ

กรุงเทพฯ นนทบุรี ก็อยู่ใกล้ๆ กัน แต่ธันวาขับรถช้ามาก วรางคณาไม่เข้าใจ ช่างเขาเถอะวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้พบเจอพูดจากับเขา น่าเบื่อที่สุด

“เดี๋ยวฉันขับเข้าบ้านเองค่ะ ดึกแล้ว ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว”

“ไม่เป็นไร ไหนๆ ก็ขับมาทั้งวันแล้ว ส่งให้ถึงบ้านจะเป็นไร บ้านก็อยู่ติดกัน”

วรวิทย์มาเปิดประตูหน้าบ้าน เขาทำหน้าสงสัย ว่าทำไมพี่สาวนั่งอีกฝั่ง แล้วใครขับรถ วรางคณาไม่ได้บอกรายละเอียดกับแม่ บอกเพียงแต่ว่า แวะไปบ้านสายธาร

“สวัสดีครับพี่ธันวา ทำไมมาด้วยกันได้ครับ”

“บังเอิญเจอกันน่ะว่าน แม่ล่ะ” วรางคณาชิงตอบเสียก่อน

“แม่รออยู่ข้างบนครับ รอพี่วอย”

“เดี๋ยวพี่ขอน้ำกินสักแก้วนะว่าน ขับรถมาแล้วคอแห้ง”

“เชิญครับพี่ธันวา ทางนี้เลยครับ”

วรวิทย์รับกระเป๋าจากวรางคณา เดินนำหน้าธันวาเข้าบ้าน ปล่อยให้วรางคณายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทำไมเขาไม่รีบกลับบ้านเลย คิดอะไรอยู่กันแน่ วรางคณาเดินตามธันวากับน้องชายเข้าบ้าน

“สวัสดีครับคุณน้า ผมมาขอน้ำดื่มครับ”

“สวัสดีค่ะคุณ เชิญๆ ค่ะ มายังไงคะเนี้ย อย่าบอกนะว่ามาพร้อมหนูวอย”

“มาด้วยกันตั้งแต่อยุธยาแล้วครับ พอดีพักโรงแรมเดียวกัน เลยขออาศัยมาด้วยครับ”

“งั้นเหรอคะ หนูวอยไม่เห็นเล่าให้น้าฟัง มาค่ะมานั่งก่อน”

“ผมขอโทษด้วยนะครับ ที่พาวรางคณาไปกินข้าวกับพ่อแม่ที่บ้าน โดยพลการ ไม่ได้ขออนุญาตคุณน้าก่อน พอดีพ่อกับแม่อยากเลี้ยงขอบคุณ ครอบครัวคุณน้าที่ช่วยเหลือย่ากับผม เมื่อคราวโน้น”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้าไม่คิดอะไร แค่อยากช่วย เห็นว่ารู้จักกัน”

“วันหลังถ้าคุณน้าว่าง พ่อกับแม่เชิญอีกครั้งนะครับ ท่านอยากเลี้ยงทั้งครอบครัว”

“โอ้ย บอกท่านไปเลยค่ะว่า อย่ายุ่งยากเลย น้าไม่ได้คิดอะไร คุณย่า กับคุณปลอดภัยก็สบายใจแล้ว”

“ไม่ได้หรอกครับคุณน้า บ้านผมถือ บุญคุณต้องตอบแทน อย่าปฏิเสธเลยนะครับ”

“วอย มานั่งก่อนลูก จะรีบไปไหน คุณเขายังไม่กลับเลย” นางแหวนเรียกลูกสาว เมื่อเห็นว่ากำลังจะเดินเข้าห้องส่วนตัว

“วอยเหนื่อย อยากอาบน้ำพักผ่อนค่ะแม่ “ไม่ได้มองหน้าเขาหรอก แต่ก็เข้าไปนั่งข้างๆ แม่

“ไม่ได้ขับรถสักหน่อย ฉันต่างหากเป็นคนขับ จะเหนื่อยอะไรนักหนา”

“สี่ทุ่มแล้วนะคะ แม่ฉันต้องพัก คุณเองก็ต้องพักผ่อน เพราะคุณเป็นคนขับรถ ย่อมต้องเหนื่อยกว่าฉัน กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปส่งข้างรั้ว”

“ครับ งั้นผมลานะครับคุณน้า พี่ไปก่อนนะว่าน เดี๋ยววันไหนว่างๆ พี่มาคุยด้วยใหม่”

วรางคณาลุกเดินนำหน้าไปส่งธันวาที่ข้างรั้ว อดคิดไม่ได้ว่า ต่อไปเขาจะมาวุ่นวายที่บ้านเธออีกแน่ๆ

“นั่งแป๊ปเดียวเอง นี่เธอไล่ฉันทางอ้อมเหรอ “

“เปล่าคะ ก็ฉันเกรงใจคุณ อีกอย่างแม่ฉันต้องพักผ่อน ฉันเองก็เหนื่อย อยากพัก”

“เธอไม่ได้ปลูกผักแล้วเหรอ”

“ไม่ได้ปลูกแล้วค่ะ”

“ทำไม”

“ฉันส่งแค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ” วรางคณายกมือไหว้ แทนการตอบคำถามเขา เดินกลับบ้านเลย ปล่อยให้ธันวายืนอยู่ตรงนั้น เขามองตามหลังวรางคณาไปจนเธอเดินถึงบ้าน แล้วค่อยๆ เปิดประตูรั้วไม้เล็กๆ นั่น เข้าบ้านตึกของตัวเอง

พอเข้ามาบ้าน เขาก็คิดถึงย่า รู้สึกเหงา ย่าจากเขาไปหลายเดือนแล้ว นึกเสียดายที่สมัยย่ายังอยู่ เขาไม่ได้ไปทำความรู้จัก กับคนบ้านสวนวอแหวน พอย่าเสียชีวิต เขากับคนบ้านสวนก็ไม่ได้พูดคุย หรือเกี่ยวข้องอะไรกันเลย เขาได้รับรายงานจากโรงแรมว่า บ้านสวนวอแหวนเลิกส่งผักแล้ว ทางโรงแรมต้องหาร้านผักสดใหม่ นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ยังไม่กล้าสอบถามใคร

วรางคณา ออกปั่นจักรยานทุกเช้า ผ่านหน้าบ้านเขาทุกวัน สนามปั่นอยู่ห่างจากบ้านเขาไม่กี่กิโลเมตร เขาเห็นว่ามีหลายคนที่ปั่นร่วมกัน ไปกันเป็นทีม เกือบสิบเอ็ดโมงของทุกวัน วรางคณาก็กลับมา กินข้าวเที่ยงที่บ้าน ชุดปั่นจักรยานที่วรางคณาสวมใส่ รัดรูป เน้นทรวดทรง นานๆ ถึงจะเห็นว่าใส่แขนสั้น ขาสั้น แต่ไม่น่าเกลียด เพราะชุดที่ใส่มีลวดลายซะส่วนมาก พรางรูปร่างได้ดีทีเดียว

เสาร์ อาทิตย์ วรางคณาและวรวิทย์ ออกไปปั่นจักรยานแต่เช้า ไม่น่าห่วง เพราะมีน้องชายไปด้วย เจอกันระหว่างทาง เขาทักทายสองพี่น้อง แค่วรวิทย์ที่คุยกับเขา ส่วนวรางคณานิ่งๆ ยิ้มให้เขาเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีการพูดคุย บางทีเขาก็หมั่นไส้ วรางคณาหยิ่ง ไม่สนใจเขา เห็นเขาเป็นอากาศธาตุ เขามาคิดทบทวน ว่าเพราะอะไร ที่ทำให้เขาต้องมาเฝ้ามองเด็กสาวข้างบ้าน เคยมีเรื่องทะเลาะกัน เขาเข้าใจผิดคนบ้านนั้นมาตลอด คนบ้านนั้นอยู่กันแบบพอเพียง ไม่สนใจ หรือวุ่นวายกับใคร เขาโล่งใจที่ไม่เห็นว่ามีผู้ชายคนไหนมา แวะเวียนมาหาวรางคณา เด็กนั่นคงจะเข็ด

ธันวารู้เมื่อไม่กี่วันนี่เองว่าบ้านวอแหวน ประกาศขาย เขาส่งคนไปติดต่อ แต่คนบ้านนั้นไม่ขายให้เขา เลือกที่จะขายให้อีกราย ในราคาที่พอสมควร เขาเสนอราคาสูงกว่ามาก ไม่เกินความพยายามของเขาหรอก สุดท้ายที่ดินผืนนี้ก็ตกเป็นของเขาอยู่ดี แต่ที่เขาอยากรู้คือ คนบ้านสวนจะไปอยู่ที่ไหนต่อจากนี้ เขาเฝ้าตามวรางคณาตลอด และเพิ่งรู้จาก วรวิทย์ว่า วรางคณาไปธุระอยุธยา

เขาบังเอิญเจอวรวิทย์ ธันวารับวรวิทย์มาส่งที่บ้าน และเผลอเล่าเรื่องวรางคณาไปอยุธยาให้เขาฟัง ไม่เป็นการยากที่เขาจะตามหญิงสาวไป

คนในบ้านวอแหวน ยังคงนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก เขาไม่อยากเฝ้ามองอยู่แบบนี้เลย อยากไปเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังน้้น

“วอย ไหนเล่าให้แม่ฟังหน่อยลูก ว่าไปเจอคุณธันวาเขาได้ยังไง”

วรางคณาเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่พบกับธันวาให้นางวีรวรรณฟัง และย้ำว่า เธอไม่ชอบที่เขาทำแบบนี้

“พ่อกับแม่เขา ยังจะขอนัดแม่ และน้องอีกนะคะ บอกว่าอยากจะเลี้ยงขอบคุณ ที่ช่วยเหลือ คุณย่าและลูกชายเขา”

“แล้ววอยบอกเขาไปรึยังล่ะลูก ว่าเราคิดยังไง”

“บอกแล้วค่ะแม่ บอกหลายครั้งว่า เราช่วยเพราะอยากช่วย ไม่ได้อยากได้รับสิ่งใด เป็นการตอบแทน”

“ดีแล้วลูก ให้มันผ่านไป เดี๋ยวเราก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว คงไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องให้มาพัวพันกัน”

นางวีวรรณพูดไปอีกอย่างกับที่ใจคิด จากที่ได้พูดคุยกับธันวา ทำไมนางจะไม่รู้ ว่าเขามีจุดประสงค์อะไร

“วอย แม่คิดว่า เราจะต้องเริ่มขนย้ายรถไถ และอุปกรณ์บางอย่างที่ที่ใหญ่โต ไปบ้านใหม่ก่อนดีไหมลูก”

“ดีค่ะแม่ พรุ่งนี้วอยจะหา รถขนส่ง ระหว่างนี้เราก็เก็บทุกอย่างที่พอจะเอาไปก่อนได้ ส่งนำหน้าไปก่อน “

“แต่วอยบอกก่อนนะคะว่า ไม่ให้แม่ปลูกผักขายแล้ว อยากให้แม่พักค่ะ เราทำแค่นิดหน่อยพอ”

“ไม่ต้องห่วงนะลูก แม่ตั้งใจไว้ ว่าจะไม่ปลูกผักแล้ว แม่อยากจะพักจริงๆ”

“งั้นวอยขอตัวนอนก่อนนะคะแม่ ดึกมากแล้ว แม่ก็พักได้แล้วค่ะ”

“เดี๋ยวพวกอุปกรณ์ช่าง ว่านจะเริ่มค่อยๆ ทยอยเก็บนะครับพี่วอย “

“ได้เลยว่าน พวกเสื้อผ้าเดี๋ยวพี่จะเริ่มเก็บ และพับให้ เราจะได้ส่งไปกับรถขนส่งทีเดียว”

สามคนแม่ลูก ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องพักส่วนตัว วรางคณายังไม่นอน เธอเริ่มจดรายการต่างๆ ที่จะต้องทำการขนย้าย พรุ่งนี้เธอจะเริ่มเลย ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว มีลางสังหรณ์ว่า คนบ้านตึกเริ่มที่จะเข้ามายุ่งวุ่นวาย กับครอบครัวของเธอ ไม่ชอบนักที่เขาจะมาเห็นการเคลื่อนไหวของเธอเกือบตลอดเวลา หลังๆ มา เขาไม่ปิดม่านแล้ว เปิดโล่ง ทำให้มองเห็นว่าเขาอยู่บนตึกนั่นตลอด ไม่ว่าจะนั่งทำงาน ออกกำลังกาย หรือห้องนอนของเขา เธอไม่ได้อยากจะเห็นนักหรอก แต่บ้านมันอยู่ตรงข้ามกันไง ไม่อยากเห็นก็ต้องเห็นอยู่วันยังค่ำ โรคจิตหรือเปล่านะ ตาหนวดเนี้ย

โชคดีที่เสื้อผ้าของเธอมีไม่มากนัก พวกชุดยูนิฟอร์มที่เคยใส่ทำงาน ก็แจกๆ เพื่อนไปหมดแล้ว วรางคณาไม่ค่อยซื้อเสื้อผ้าใหม่ นานๆ ซื้อ แต่ถ้าซื้อก็ซื้อของดีไปเลย ใช้จนคุ้ม ช่วงนี้เธอตั้งใจว่า จะไม่ออกไปปั่นจักรยาน รีบเก็บของดีกว่า ถ้าได้เดินทางไปอยู่อยุธยาเร็วๆ ย้ายเสร็จภายในเดือนนี้คงจะดี เธออาจจะต้องไปอยุธยาอีกครั้ง เพื่อจัดการเรื่องที่ดินให้เรียบร้อย น่าจะแค่สองวัน พวกเสื้อผ้า และของใช้ของเธอ น่าจะแพ็คใส่กล่องเสร็จ หลังจากนั้น จะช่วยเก็บของน้องชาย และของแม่ ก็ไม่น่าจะช้า ต้องทำทุกอย่างให้เร็วที่สุด พอไม่อยากอยู่ที่นี่ ใจของเธอก็ไม่อยู่แล้ว

เกือบเที่ยงคืน วรางคณาปิดไฟนอน หารู้ไม่ว่า ฝั่งตรงข้ามก็ล้มตัวลงนอนพร้อมกับเธอเหมือนกัน แต่ความรู้สึกต่างกัน ธันวามีความสุขที่ได้เฝ้ามอง วรางคณา ทำโน้นทำนี่ ทุกความเคลื่อนไหว ของวรางคณา เขาเฝ้ามองและติดตามตลอด นึกถึงครั้งแรก ที่เฝ้ามองบ้านตรงข้ามทำโน้นทำนี่ ไม่คิดว่าตัวเองจะเริ่มติดใจ แบบจริงจัง เขาติดจริงๆ วันไหนไม่ได้เห็น เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง แล้วเขาก็คิดอะไรต่ออะไรไปไกลมาก

วรางคณา หลับสนิทกระทั่งเช้า อาจเป็นเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง เธอใช้สมองมากเกินไป เกี่ยวกับเรื่องที่จะไปอยู่บ้านใหม่ กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่ง ทำให้เช้านี้เธอตื่นสายมาก

“วอย ตื่นรึยังลูก สายแล้วลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่า กินข้าวก่อน แล้วค่อยมานอนต่อก็ได้” นางวีรวรรณเคาะประตูหน้าห้องของลูกสาว

“ได้ค่ะแม่ รอสักครู่นะคะ วอยขออาบน้ำแป๊ปค่ะ”

“วอยเก็บเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะแม่ เดี๋ยววันนี้วอยจะเก็บของน้อง ถ้าเสร็จเร็ว วอยจะช่วยแม่เก็บของ”

“ทำไมรีบจังเลยล่ะ นี่เพิ่งกลับมา ยังไม่หายเหนื่อยเลยนะลูก”

“แม่คะ วอยไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว อยากย้ายเสียเร็วๆ วันมะรืนวอยจะไปอยุธยาอีกครั้ง วันนี้วอยจะคุยกับคุณป้าเรื่องโอนที่ดิน และจ่ายเงิน แล้วก็จะติดต่อรถรับขนของเพื่อขนรถไถ และพวกของชิ้นใหญ่ๆ ล่วงหน้าไปก่อน เวลาที่เราไปจะได้ไม่ต้องกังวลอะไร”

นางวีรวรรณชำเลืองมองไปทางบ้านตึก เข้าใจว่าลูกสาวคิดอะไรอยู่”

“แม่เข้าใจนะว่าหนูคิดอะไรอยู่ เรารีบย้ายก็ดีเหมือนกัน วันนี้ก็เริ่มกันเลย”

“ว่าน พี่อยากให้เป็นความลับ ไม่อยากให้ใครรู้ ว่าเราย้ายไปอยู่ที่ไหน”

“ว่านเข้าใจครับพี่วอย วางใจเถอะ ว่านไม่บอกใคร”

“ขอบใจนะว่าน น่ารักมาก วันนี้พี่จะเก็บเสื้อของว่านให้นะ”

“ว่านมีเรื่องจะบอกแม่กับพี่วอย ว่านน่าจะต้องไปอยู่ที่อยุธยาก่อน สิ้นเดือนนี้ พักที่บริษัทฯ จัดให้ เสียดายที่ไม่ได้ช่วยแม่กับพี่วอย เก็บข้าวของ ย้ายบ้านเลย “

“ว่านยังชอบงานที่ทำอยู่ไหมลูก ไม่ทำก็ได้นะ เราพอมีเงินที่จะอยู่ได้แบบไม่ต้องทำงานไปจนถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน”

“แม่ไม่ได้อยากให้ลูกออกจากงานนะ แต่มันเป็นทางเลือก เผื่ออยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง”

ได้เหรอครับแม่ จริงๆ ว่านมีในใจนานแล้ว แต่คิดว่าจะทำงานเก็บเงินเอาไว้ทำทุน “

“ว่าน แม่ขายที่ดินและบ้านนี่ ได้เงินมากมาย บ้านเราไม่ใช่คนที่ฟุ่มเฟือย แม่เตรียมไว้ให้ทั้งพี่วอย ทั้งว่านแล้วลูก”

“งั้นพรุ่งนี้ว่านไปลาออกเลยครับ แต่ต้องแจ้งเขาล่วงหน้าหนึ่งเดือน เพื่อให้เขาหาพนักงานมาทำต่อจากว่าน แต่ว่านก็จะไม่ได้ช่วยแม่กับพี่วอยอยู่ดี ไม่เป็นไรครับ วันที่ขนของไป ว่านจะลางาน”

“โอเค ตามนั้น ว่านรีบไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้ พี่จัดการเอง”

วรวิทย์ไปทำงาน หลังจากสองแม่ลูกกินข้าวเข้าเรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มเก็บของที่พอจะเก็บได้ทันที บางอย่างที่ไม่สามารถนำไปด้วยได้ ก็ขาย หรือแจกไป ดูแล้วน่าจะไม่เกินภายในหนึ่งสัปดาห์ ก็น่าจะเรียบร้อยทุกอย่าง

“แม่คะ พักก่อนไหม ดูแม่เหนื่อยแล้ว ไว้วอยทำเอง แม่ไปพักเถอะค่ะ”

วรางคณา เริ่มทำงาน เธอขับรถไถคันเล็ก รถกะป้อ เครื่องมือช่าง ต่างๆ มารวมกันไว้แถวใกล้ๆ ประตูรั้วหน้าบ้าน ถ้าไม่ติดว่าซื้อมาราคาแพง เธอจะไม่ขนไปเด็ดขาด กว่าจะเสร็จงานเคลื่อยย้ายสิ่งของ ทำเอาหญิงสาวเหนื่อย และทุกอย่างก็ไม่รอดพ้นสายตาของธันวาไปได้ เขาชอบมองเวลาที่วรางคณาทำงาน ดูเพลินดี

“วอย ๆ โทรศัพท์ลูก “นางวีรวรรณยื่นโทรศัพท์ให้ลูกสาว โชว์เบอร์แต่ไม่มีชื่อ

“ขอบคุณค่ะแม่ “วรางคณารับโทรศัพท์มาถือไว้ เบอร์คุ้นๆ ใครกัน หญิงสาวลังเล วางสายไปแล้ว เธอวางโทรศัพท์ไว้ที่ท้ายรถไถเล็ก กลับไปเก็บของต่อ กระทั่งได้เวลากินข้าวกลางวัน วรางคณาลืมไปเลยว่าวางโทรศัพท์ไว้ที่ไหน

เสียงโทรศัพท์ดังอีกสองครั้ง สามครั้ง หญิงสาวไม่ได้ยิน กระทั่งเย็น วรางคณาก็ไม่ทันเฉลียวใจว่าตัวเองลืมโทรศัพท์

“สวัสดีครับคุณน้า วันนี้ผมมาขอกินข้าวเย็นด้วยคนได้ไหมครับ”

นางวีรวรรณไม่ได้ตกใจอะไร เดาไว้ว่าเหตุการณ์น่าจะเป็นแบบนี้ “

ได้ซิคะ แต่เดี๋ยวน้าขอตัวไปทำกับข้าวก่อนนะคะ คุณธันวานั่งเล่นไปก่อน หรือจะลงไปดูสวน ยังพอมีผักให้ได้ชมอยู่บ้าง เหลือเก็บไว้กินเองค่ะ”

“ใครมาคะแม่ “วรางคณาโผล่มาจากหลังบ้าน ลากทั้งกล่องทั้งลัง เพื่อที่จะเอาออกไปวางไว้ที่หน้าบ้าน

“อ้าวคุณ มีอะไรหรือเปล่าคะ มาถึงที่นี่” ยังไม่ทันข้ามวันเลย ตานี่มาทำไมถึงบ้านเธอ

“โทรศัพท์ ทำไมไปวางไว้ที่รถไถนั่น แบตหมดแล้วเนี้ย”

“ขอบคุณมากค่ะ ฉันลืมไปเลย ขอไปชาร์ตแบตก่อนนะคะ ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่หรือคะ “

“ฉันมาขอกินข้าวเย็นด้วย นานหลายเดือนแล้วที่ย่าเสีย ฉันซื้อข้าวกินทุกเวลา เบื่อแล้ว แล้วนี่โทรศัพท์ ฉันเห็นว่าเธอวางไว้ที่ท้ายรถไถ โทรมาก็ไม่ยอมรับสาย “

“คะ คุณโทรหาฉันเหรอ โทรทำไมคะ มีเรื่องอะไร”

“ก่อนที่เธอจะย้ายบ้าน ฉันขอมาฝากท้องที่บ้านเธอได้ไหม “

“ไม่ได้หรอกค่ะ เงินคุณก็มี บ้านคุณก็มี ก็หาซื้อกินเอาซิคะ ไลน์แมน ก็มี ไม่ยากหรอกค่ะ”

“วอย อย่าเสียมารยาทเลยลูก ไม่กี่วันหรอก เดี๋ยวเราก็ย้ายแล้ว “

“แม่คะ บ้านเรากับข้าวบ้านๆ ไม่ได้เริศหรูอะไร ไม่ถูกปากคุณเขาหรอกค่ะ “

“เธอจะมารู้กับฉันได้ยังไง ว่าฉันชอบ ไม่ชอบอะไร ก็ต้องลองก่อนซิ เมื่อก่อนที่คุณน้าส่งไปให้ย่ากิน ฉันก็กินด้วยออกบ่อย อร่อยดี”

“พี่วอย ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ธันวาอยู่คนเดียว คงไม่สะดวกหลายอย่าง”

“เห็นไหม สองต่อหนึ่ง เอาน่า ฉันผูกปิ่นโตกับคุณน้าก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย ตามนี้นะ เริ่มเสียตั้งแต่มื้อเย็นนี่ คุณน้าอนุญาติแล้ว”

เสียงถอนหายใจแรงของวรางคณา ดังกว่าทุกครั้ง เมื่อแม่กับน้องยอม เธอก็ต้องยอมตามนั้น