อิสระ

วันนี้เป็นวันแรกที่วรางคณาไม่ต้องไปทำงาน เธอหมดสภาพการเป็นพนักงานบริษัทฯแล้ว หญิงสาวไม่คิดที่จะไปสมัครงานที่ใหม่ ขอช่วยแม่ก่อน นางวีรวรรณ ดูจะดีใจมากกว่าใครทั้งนั้น มีความสุขที่ลูกสาวได้อยู่บ้าน นางวางแผนไว้แล้ว สามคนแม่ลูก ไม่ได้เป็นคนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยอะไร เงินที่นางและสามีเก็บไว้ สามารถอยู่ได้สบายๆ ที่ทำสวนผักนี่เพราะแก้เหงาเท่านั้น แต่กลายเป็นว่า การทำสวนผัก แทบจะเป็นรายได้หลักของครอบครัว ทำแทบไม่ทัน มีหลายครั้งที่นางวีรวรรณอยากเลิก แต่เมื่อลูกค้าถามหา ก็ต้องทำต่อ ทำด้วยความรัก

“วอย ทำไมรีบตื่นจังเลยลูก ทำไมไม่นอนให้พอ จะตื่นเมื่อไหร่ก็ตื่นได้ อยู่บ้านเราเอง ไม่ต้องรีบไปทำงานให้ใครแล้ว”

“วอยชินค่ะแม่ เคยตื่นไปทำงาน แต่ก็รู้สึกโล่งมากเลยนะคะ วันนี้แม่ไม่ต้องเก็บผักเหรอคะ วอยเห็นมีออเดอร์เยอะมาก”

“แม่จะเก็บช่วงเย็นลูก วันนี้แม่จะรื้อแปลงตรงระเบียงบ้านสักหน่อย ว่านซื้อผักกาดมาให้ ว่าจะลองปลูกตรงนี้ดู”

“เดี๋ยววอยช่วยค่ะแม่ ไม่น่ายาก ตรงนี้แม่เคยปลูกแล้ว ยกร่อง พรวนดินนิดหน่อย ก็น่าจะได้”

“งั้นเดี๋ยวแม่ทำกับข้าวก่อนนะลูก วอยดึงผ้าใบขึ้นด้วย ปิดไว้หลายวันแล้ว แดดไม่ส่องเลย มันอับชื้น”

วรางคณาจำต้องดึงผ้าใบที่คลุมระเบียงขึ้น แม่เธอไม่รู้หรอก ว่าเหตุใด ลูกสาวถึงดึงผ้าใบลง เธอไม่ได้คิดไปเองหรอก ตาหนวดนั่น ต้องมองเห็นรอบบริเวณบ้านเธอทั้งหมดแน่ๆ ป้องกันไว้ดีกว่า ปิดให้หมด บังเอิญจริงๆ ห้องนอนเธอดันอยู่ฝั่งนี้ซะด้วย ถ้าคนบ้านนั้นมองมาก็ต้องเห็น ดูท่าทางเขาหยิ่งผยอง ราวกับอยู่บนฟ้าซะขนาดนั้น อย่าสำคัญตัวไปเลยวอย เขาไม่มามองหรอก เขาจะมาสนใจบ้านเธอทำไม จะมัวไปคิดถึงคนบ้านนั้นทำไมนะ บ้านก็บ้านของเธอ จะทำอะไรก็เรื่องของเธอ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่เห็นต้องแคร์ใคร คิดได้แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย หลังจากนั้น วรางคณาก็เป็นตัวของตัวเองเหมือนเดิม

“แม่คะ พรุ่งนี้เดี๋ยววอย ไถปรับที่ดินให้ก็ได้นะคะ กว่าว่านจะได้หยุด อีกตั้งหลายวัน “

“ก็ได้นะ ดีเหมือนกัน แม่จะได้เตรียมเมล็ดผักรอปลูกเลย “

“บ่ายนี้ วอยจะให้ช่างมาดูรถกะป้อนะคะแม่ เดี๋ยวไม่มีไปส่งผัก ต้องรีบซ่อม”

“แม่ว่า ลองหาดูคันใหม่ดีไหมลูก คันนี้นานเกินไป เก่าเกินไป เขาคงเหนื่อยแล้ว”

“แม่ขา วอยขอไว้ก่อนได้ไหมคะ คันนี้เป็นรถคันแรกของบ้านเรา วอยยังรักเขาอยู่เลย เอาไว้เผื่อว่าเราไปอยู่ต่างจังหวัด ค่อยจอดให้เขาพักผ่อน”

“แม่ว่าจะคุยกับวอยเรื่องนี้เหมือนกันนะลูก แม่คิดมาหลายวันแล้ว”

“เรื่องอะไรคะแม่”

“ก็เรื่องที่เราเคยคุยกันไว้ไงลูก แม่อยากออกไปอยู่ต่างจังหวัด จริงๆ แม่คิดไว้ตั้งแต่พ่อเสียแล้ว เพียงแต่รอให้วอยกับว่านเรียนจบก่อน นี่ลูกสองคนก็เรียนจบแล้ว แม่ก็ไม่มีห่วง “

“ได้นะคะแม่ วอยคิดไว้นานแล้วเหมือนกัน ว่าแต่แม่ไม่ห่วงที่นี่ใช่ไหมคะ วอยกลัวว่าแม่จะติดที่นี่ เพราะอยู่มานาน”

“ไม่เลยลูก แม่ไม่เคยยึดติดอะไร ไม่งั้นแม่ไม่อยู่มาได้ขนาดนี้หรอก แม่กลัวว่าวอยกับว่านจะติดที่นี่มากกว่า เพราะลูกทั้งสองคนเกิดที่นี่ โตที่นี่”

“วอยก็เหมือนแม่นั่นแหละค่ะ เบื่อที่นี่แล้ว ยิ่งได้ข่าวว่า เขาจะสร้างโรงแรมใกล้ๆ นี่ ยิ่งไม่อยากอยู่เลย”

“ตกลง ว่าแม่กับวอย คิดเหมือนกัน รอว่านกลับมา แล้วเราค่อยคุยกันใหม่นะลูก”

“ค่ะแม่ สบายใจจังเลย” วรางคณาเข้าไปกอดนางวีรวรรณ วันนี้เป็นวันแรกที่เธอไม่ต้องไปทำงาน สองเดือนแล้วที่หญิงสาวกังวล อยู่ๆ หญิงสาวก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ อยากออกไปอยู่ต่างจังหวัด กลัวว่าแม่กับน้องจะไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้ แม่ของเธอ เห็นดีเห็นงามด้วย เหลือแต่น้องชาย เธอคิดว่า วรวิทย์ก็คงไม่มปัญหา เดี๋ยวค่อยคุยกับน้องล่ะกัน”

ช่วงเช้า วรางคณาเรียกช่างเข้ามาดูรถสีชมพูของเธอ รถคันนี้เป็นรถมือสอง และเป็นรถคันแรกของวรางคณา เธอตั้งใจซื้อมาเพื่อขับไปเรียน พร้อมน้องชาย หลายปีมาแล้ว ใช้งานได้ดีทีเดียว เธอใช้ขนผักเกือบทุกวัน ถ้าคิดว่าจะซื้อคันใหม่ เธอจะเก็บน้องชมพูของเธอไว้ จะไม่ขายเด็ดขาด บางคนมองว่าแปลกๆ วรางคณากับวรวิทย์ รูปร่างสูง แต่ขับรถกะป้อน้องชมพูของเธอ คันนิดเดียว ถึงยังไง เธอก็ชอบ และรักมันมาก

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว วอยไปปรับที่ให้นะคะ เสร็จแล้วเย็นๆ วอยจะออกไปรับน้องที่ปากซอย จะเลยเอาผักไปส่งที่ตลาดให้แม่ด้วย แม่อยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ “

“แม่ไม่อยากได้อะไรหรอกลูก แล้วแต่วอย อยากได้อะไรก็ซื้อมาเลย”

กินข้าวเสร็จแล้ว วรางคณา ถอยรถไถเล็กออกจากโรงจอดรถ ทั้งเธอและน้องชายขับรถไถเป็นทั้งคู่ จริงๆ แม่แหวนของเธอก็ขับได้ แต่หูตาไม่ค่อยดี เธอกับน้องห้ามไม่ให้แม่ขับ ภายในสวนต้องขับอย่างระมัดระวัง เพราะวรวิทย์ วางระบบน้ำ ท่อน้ำ สายน้ำเต็มไปหมด แต่วรางคณาจำได้ ว่าท่อน้ำ สายน้ำอยู่แนวไหนบ้าง ทำให้ง่ายต่อการปรับพื้นที่

ถ้าที่ดินที่ต่างจังหวัด มีพื้นที่ให้ปลูกผักก็คงดี วรางคณาทำงานอย่างทีความสุข ตั้งแต่บ่ายสองโมง กระทั่งเกือบสี่โมงเย็น นางวีรวรรณ ขนผักขึ้นรถ วรางคณาเก็บรถไถ จากนั้น ขับรถสีชมพูของเธอ ออกไปส่งผักที่ตลาดทันที

นาววีรวรรณยืนมองลูกสาวขับรถออกไปจนลับสายตา ปิดประตูรั้วไม้หน้าบ้านแล้ว รีบเข้าบ้าน เตรียมตัวทำกับข้าวไว้รอลูกทั้งสองคน เป็นชีวิตที่เรียบง่าย และมีความสุขเหลือเกิน ถ้านางกับลูก ย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด จะบอกลูกค้าว่ายังไงดี ลูกค้าบางราย ผูกขาดผักสดที่สวนวอแหวน มานานหลายปี นางไม่เคยเสียดายเลย ดีเหมือนกัน สวนวอแหวน ไม่ปลูกผักแล้ว อาจทำให้สวนอื่นได้มีโอกาสส่งผักแทน หลังจากนี้ นางคิดว่า ต้องเริ่มที่แจ้งลูกค้าบ้างแล้ว ว่าจะไม่มีสวนผักวอแหวน หากได้ย้ายไปต่างจังหวัด นางจะไม่ปลูกผักขายแล้ว ปลูกแค่กินก็พอ ชีวิตหลังจากนี้ นางจะพักผ่อนจริงๆ หรือถ้าลูกสาวกับลูกชายนาง อยากจะทำ นางก็ไม่ขัด ตามใจลูกเสมอ และพร้อมที่จะคอยสนับสนุนลูกตลอดเวลา ขอให้บอกว่าลูกอยากทำอะไร ลูกชายกับลูกสาวของนางเป็นคนดี เสียดายที่สามีของนางมาด่วนจากไป ไม่ได้อยู่รอดูความสำเร็จของลูกสาวและลูกชาย

“แม่ครับ ทำอะไรกินครับ หอมตั้งแต่ประตูรั้วหน้าบ้านเลย “วรวิทย์ที่เพิ่ง เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับวรางคณา ทักแม่ทันที

“หอมทุกวัน อร่อยทุกวัน วันนี้มีของโปรดของทุกคนจ๊ะ จะอาบน้ำกันก่อนไหม หรือจะกินเลย “

“วอยขออาบน้ำก่อนดีกว่าค่ะแม่ ดินเต็มตัวไปหมด เดี๋ยวมานะคะแม่”

“ว่านก็ขออาบน้ำก่อนล่ะกันครับแม่ วันนี้เหงื่อเยอะมาก “

“ไปๆ ลูก รีบไปอาบน้ำ เดี๋ยวแม่จะตั้งโต๊ะรอ “นางวีรวรรณ จัดการตั้งโต๊ะรอลูกชายกับลูกสาว นางมีความสุขของนางทุกวัน ที่ได้ทำกับข้าวให้กับลูกๆ กิน

“ว่าน แม่กับพี่วอย มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย พร้อมฟังไหมลูก”

“มีอะไรเหรอครับแม่ พี่วอย “วรวิทย์หันมองแม่กับพี่สาว สงสัยว่า แม่กับพี่สาว มีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับเขา

“แม่กับพี่วอย คิดว่าจะขายที่ดินผืนนี้ แล้วย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด ว่านคิดว่ายังไงลูก”

“ว่านไม่มีปัญหาครับ ยังไงก็ได้ แล้วแต่แม่กับพี่วอยเลย ว่าแต่เราจะไปอยู่ที่ไหนกันครับ แล้วก็เมื่อไหร่”

“แม่กับพี่เขาดูๆ ไว้ ที่อยุธยา เป็นที่ดินของเพื่อนแม่เอง เขาจะย้ายไปอยู่ที่ญี่ปุ่น เนื้อที่ประมาณห้าไร่ ห่างจากอำเภอเมือง ประมาณยี่สิบกิโลเมตร แม่ว่าไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก “

“เยี่ยมเลยครับแม่ ว่านจะบอกแม่กับพี่วอย หลายวันแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที บริษัทฯ ที่ว่านทำงานอยู่ เขาจะส่งว่านไปประจำที่อยุธยาครับแม่ อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ บริษัทฯที่ว่านทำงานอยู่ใกล้ๆ อำเภอเมืองเลยครับ”

“จริงเหรอเนี้ยว่าน บังเอิญมาก พี่ดีใจนะที่ว่านไม่ได้ยึดติดกับที่นี่”

“แค่รู้ว่าแถวนี้เขาจะสร้างโรงแรม ว่านก็ไม่อยากอยู่แล้วครับพี่วอย ใจว่านอยากออกไปอยู่ต่างจังหวัดนานแล้ว”

“เอาล่ะ เป็นอันว่าเราเข้าใจตรงกันนะลูก แม่คิดว่าหลังจากที่ส่งผักลอตนี้หมด แม่จะไม่ปลูกใหม่แล้วนะ วอยกับว่าน ทยอยแจ้งลูกค้าให้แม่ด้วย แม่ว่าภายในสามเดือนนี้ แม่สามารถเคลียร์ผักทั้งหมดได้ “

“ได้เลยค่ะแม่ เราเริ่มแจ้งลูกค้าตั้งแต่เนิ่นๆ ก็ดีเหมือนกันนะคะ เขาจะได้มีเวลาหาร้านใหม่”

“แค่คิดว่าจะย้ายไปต่างจังหวัด วอยก็รู้สึกดีแล้วค่ะ สบายใจ โล่งใจ ยังไงก็ไม่รู้”

ค่ำนี้ที่โต๊ะอาหารบ้านสวนวอแหวน ทั้งสามคน แม่ลูก กินข้าวเย็นร่วมกันอย่างมีความสุข คนที่สบายใจและโล่งใจที่สุดเลยก็คือ นางวีรวรรณ นางคิดไว้นานแล้ว เรื่องของการย้ายที่อยู่ แต่ก็กลัวว่า ลูกทั้งสองคนของนางจะไม่ยอมไปอยู่ด้วย กลายเป็นว่า ลูกๆ ของนาง เต็มใจที่จะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดกันทั้งสองคน และอีกเรื่องที่บังเอิญคือ ลูกชายของนางได้ย้ายไปประจำในจังหวัด ที่นางอยากไปอยู่

“วอย งั้นช่วงนี้ ถ้าลูกว่าง ก็ติดป้ายขายได้เลยนะลูก แล้ววอยก็ลองพิจารณาดู ในเรื่องของคนที่จะมาซื้อ ถ้าได้คนทำสวนผักยิ่งดี เรื่องราคา วอยก็กำหนดได้เลยนะลูก จัดการได้เลย แม่ให้วอยกับว่านตัดสินใจ”

“ได้เลยค่ะแม่ เดี๋ยววอยจัดการให้ค่ะ “

“พี่วอยพรุ่งนี้ว่านออกเช้าหน่อยนะครับ แต่ไม่ต้องไปส่ง เดี๋ยวรถบริษัทฯมารับหน้าบ้าน “

“อื่อ ดีจัง พรุ่งนี้ พี่จะไปปั่นจักรยาน ไปด้วยกันไหมว่าน ก่อนไปทำงาน”

“ไม่ดีกว่าครับพี่วอย ไว้เสาร์ อาทิตย์ดีกว่า พี่วอยไปเถอะ เดี๋ยวว่านสูบลมรถจักรยานให้ “

“เช้าๆ หลังลูกออกไปทำงานกัน แม่เห็นเพื่อนๆ เขาปั่นผ่านหน้าบ้านเราทุกวัน บางวันแวะมาขอซื้อผักแม่ก็มี”

“เหรอคะแม่ งั้นต่อไปนี้ แม่ลดส่งผัก วอยก็มีเวลา จะอาศัยช่วงนี้ออกกำลังกาย ด้วยการปั่นจักรยาน แค่คิดก็มีความสุขแล้ว”

“แม่ก็ไปนอนก่อนได้เลยนะคะ เดี๋ยววอยจัดการพวกถ้วยจานเอง”

“ขอบใจมากนะลูก พรุ่งนี้วอยออกไป เอากุญแจบ้านไปด้วยนะลูก แม่จะลงสวนแต่เช้า “

วรางคณาเก็บ กวาดทำความสะอาดโต๊ะอาหาร เก็บกับข้าวที่เหลือ กว่าจะได้เข้าห้องนอน ก็เกือบสามทุ่ม หญิงสาวปิดประตู หน้าต่าง นั่งหาข้อมูล เกี่ยวกับที่ดิน แถวบ้านของเธอ วรางคณารู้ว่า ถ้าขาย จะได้ราคาสูงมาก ที่ดินตรงที่บ้านเธออยู่ ไม่ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยามากนัก เหมาะจริงๆ ที่จะทำโรงแรม หรือคอนโด บ้านจัดสรร ที่ดินบริเวณบ้านของเธอ น้ำไม่ท่วม เรียกว่าทำเลดีมากๆ หญิงสาวคำนวณราคาดูแล้ว มันมหาศาลมาก เป็นความโชคดีของครอบครัวเธอ

วรวิทย์ เตรียมจักรยานไปไว้หน้าบ้านให้พี่สาว เธอตั้งใจจะไปปั่นจักรยาน นานมากแล้วที่เธอไม่ได้ออกปั่น วรางคณาเข้าชมรมปั่นจักรยาน เริ่มปั่น ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย และสมัครเข้าร่วมชมรมปั่นจักรยานของจังหวัด สนามปั่นจักรยานอยู่ไม่ไกลจากบ้านเธอมากนัก สนามใหญ่ สมัยที่เธอยังทำงานอยู่ที่เก่า ตื่นไปปั่นทุกเช้า กลับมาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน บางวันก็ไปกับวรวิทย์ ส่วนมากเธอจะไปคนเดียว เพราะ น้องชายเธอจะไปเฉพาะเสาร์ อาทิตย์ เขาอ้างว่า ขี้เกียจตื่นเช้า

หลังจากเรียนจบและทำงาน เธอมีโอกาสได้ไปปั่น แค่ช่วง วันเสาร์ และวันอาทิตย์ แต่หลังจากนี้ต่อไป แม่เริ่มทำผักน้อยลง เธอต้องกลับมาออกกำลังอีกครั้ง ด้วยการปั่นจักรยาน วรางคณามีชุดปั่นจักรยานหลายชุด ไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้ออกปั่น จะเจอเพื่อนๆ ไหม แค่คิดว่าไม่ต้องไปทำงาน ตื่นเช้าไปปั่นจักรยานแทน ก็โคตรมีความสุข วรวิทย์สูบลมรถให้แล้ว หญิงสาวเตรียมชุดปั่น เป็นกางเกงขายาว เสื้อแขนยาว หมวก ถุงมือ ถุงเท้า เข้าชุดกัน ขวดน้ำดื่มติดไว้กับรถเรียบร้อย วรางคณาต้องอาบน้ำอีกรอบก่อนนอน และหลับไปด้วยความสุข

ตีห้าวรางคณากับน้องชายตื่นพร้อมกัน ตีห้าครึ่งรถมารับวรวิทย์ที่หน้าบ้าน แม่ลงสวนผักแล้ว วรางคณาปั่นจักรยานตามเพื่อนๆ ทุกคนต่างทักทายกัน ส่วนมากจะเป็นคนสูงอายุ ทั้งผู้ชายและผู้หญิง ความสุข และสนุกสนานกลับมาอีกครั้ง วรางคณาห่างการปั่นไปนาน แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอปั่นช้ากว่าเพื่อนเลย จากหน้าบ้านเธอไปยังสนามปั่น ประมาณห้ากิโลเมตร ก็ถึงสนามปั่น วรางคณาใช้เวลาปั่นน้อยกว่าทุกคน เพราะเธอห่างไปนาน ทุกคนปั่นสิบรอบ เธอปั่นเจ็ดรอบ และขอตัวกลับบ้านก่อน เดาว่าแม่คงเก็บผักเสร็จ เธอกลับไป อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็คงได้เวลาไปส่งผักรอบเช้าพอดี

สี่แยกไฟแดง ผู้หญิงร่างสูง ใส่ชุดปั่นจักรยานสีดำสนิทรัดรูป แขนยาว ขายาว หมวก ถุงมือ แว่นตา เข้าชุด ยกจักรยานไว้เหนือหัว ด้วยแขนเดียว ท่าทางแข็งแรง เดินข้ามไฟแดง ปะปนไปกับคนที่ข้ามถนน เป็นจุดเด่นมาก สถานที่ตรงนี้ ไม่แปลกที่จะมีนักปั่น แบกจักรยานข้ามถนน คนที่อยู่บริเวณนั้นค่อนข้างชิน แต่คนที่ไม่ชินคือ คนที่ไม่เคยเห็น หนึ่งในนั้นคือ ธันวา วันนี้เขาไปส่งย่ากลับบ้านพ่อแม่ สัปดาห์นี้ เขางานยุ่งมาก ไม่มีเวลาดูแลย่าสักเท่าไหร่ และคุณมนทาเอง เป็นคนตัดสินใจที่จะกลับไปอยู่บ้าน เป็นเด็กวอยนั่นจริงๆ นี่เด็กนั่นไม่ได้ทำงานรึไง ถึงได้มาเดินแบกจักรยานอยู่แถวไฟแดงนี่ เขาพอจะรู้เรื่องจักรยานมาบ้าง จักรยานที่เด็กวอยนั่นใช้ ราคาแพงทีเดียว ค่อนข้างเบามาก ยอมรับเลยว่าเด็กนั่นรูปร่างสวย และแข็งแรงมาก เพิ่งรู้ว่าเด็กนี่ชอบปั่นจักรยาน เขาไม่ได้สังเกตุตัวเอง ว่ามองตามเด็กวอยนั่นไปจนสุดสุดสายตา

"แม่ขา วอยกลับมาแล้วค่ะ ปลอดภัยดี ไม่เหนื่่อยมาก เดี๋ยววอย ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ "

"เหนื่อยไหมลูก นานๆ ได้ป้่นจักรยาน"

"ไม่เหนื่อยเลยค่ะแม่ มีความสุขมาก วอยตั้งใจว่า จะออกไปปั่นทุกวันนะคะแม่่"

"แล้วแต่วอยเลยลูก ยังไงก็ได้ เดี๋ยวอีกหน่อย แม่เลิกปลูกผัก วอยก็ปั่นได้เต็มเวลาเลย ไม่ต้องรีบกลับ"

"ขอบคุณมากนะคะแม่ แม่น่ารักมากๆ เลยค่ะ"

"เมื่อเช้าคุณย่าบ้านตึกมาแวะมาหาแม่ บอกว่าจะไปพักที่บ้านลูกชายสักระยะ"

"เหรอคะแม่ คุณย่าคงคิดถึงบ้านเก่า "

"แม่ให้ผักสดไปหลายอย่าง เห็นว่าหลานชายงานเยอะ ไม่ค่อยมีเวลาดูแลสักเท่าไหร่"

"ก็ดีนะคะแม่ วอยหิวข้าวแล้วค่ะ เรากินข้าวกันเถอะ เสร็จแล้ววอยจะได้ออกไปส่งผัก" หญิงสาวตัดบท ไม่อยากพูดถึงตาหนวดนั่น เธอก็เป็นแบบนี้ ไม่ชอบก็ไม่อยากพูดถึง ไม่อยากสนใจ

สองแม่ลูกกินข้าวเช้าด้วยกัน อย่างมีความสุข เป็นชีวิตที่เรียบง่ายเหลือเกิน ที่สำคัญมีความสุขทุกวัน