ได้ฤกษ์

วรางคณารีบวิ่งไปชะโงกดูที่หน้าต่าง หลังจากที่สายธารไลน์มาส่งข่าว ว่ากำลังจะกลับมาที่โรงแรม หญิงสาวจำรถของเจ้าสายนทีได้ รถผู้ติดตามนำหน้าหนึ่งคัน ตามด้วยรถของเจ้าสายนที ท่านเป็นคนขับเอง และอีกคันตามหลังมา นี่แค่ไปกินข้าวธรรมดานะ ถ้าไปที่อองตาน จะยิ่งใหญ่มากกว่านี้ พี่สายธารของเธอคงตกใจยิ่งกว่านี้แน่ๆ

“มีอะไรครับ หนูวอย” ธันวาตกใจที่อยู่ๆ วรางคณาวิ่งไปเกาะหน้าต่างและมองลงไปด้านล่าง

“เจ้าสายนที มาส่งพี่สายธารแล้วค่ะ”

ไม่ถึงห้านาที ทั้งเจ้าสายนทีและสายธารก็มาเคาะประตูห้อง

“คุณธันวา วอย ผมพาคุณสายธารมาส่ง ขอบคุณมาก สำหรับวันนี้”

“เจ้าสายนที เชิญเข้ามาข้างในก่อนไหมครับ”

“เชิญค่ะเจ้าสายนที วอยมีเรื่องงานเอกสาร อยากถามพอดีเลยค่ะ”

“มีอะไรรึวอย “

“มีบางคำของอองตาน ที่เป็นภาษาโบราณ วอยไม่แน่ใจ ว่าใช้คำถูกไหม”

“ยินดี เราอยากอยู่ที่นี่ รออยู่ว่าใครจะชวน”

สายธารหันหน้าหนีออกทางหน้าต่าง กลั้นยิ้มไม่ไหว อาการของเธอไม่รอดพ้นจากสายตา ของวรางคณา และธันวา

“เชิญทางนี้ค่ะเจ้าสายนที งั้นช่วยดูทั้งหมดให้วอยหน่อยได้ไหมคะ วอยจะได้ไม่ต้องส่งให้เจ้านางพวงหอม”

สองพี่น้องเลี่ยงไปคุยกันอีกห้อง ปล่อยให้เจ้าสายนที และวรางคณาปรึกษากันเรื่องงาน

“วอย ที่เมืองไทย เวลาที่ผู้ชายไปสู่ขอผู้หญิง เราต้องคุยกับใคร เหมือนที่อองตานไหม”

“เหมือนกันค่ะ ถ้าผู้ใหญ่ทางอองตานไม่สะดวก เจ้าสายนที สามารถไปสู่ขอด้วยตัวเองได้เลยนะคะ “

“เรามีแค่เจ้าพี่สายตะวัน เจ้านางแพงหอมเท่านั้น ช่วงนี้ทุกคนเตรียมงานเฉลิมฉลอง เราไม่แน่ใจว่าจะมาได้ไหม”

“เจ้าคะ นี่จะไปสู่ขอพี่สายธารเหรอคะ” วรางคณาพูดเบา ได้ยินกันเพียงสองคน

“คุณสายธาร เราเชื่อว่าสายธารไม่ได้รังเกียจเรา”

วรางคณายกมือทาบอก นี่เจอกันแค่สองสามวัน จะไปขอกันแล้วหรือนี่

“เจ้าคะ นี่มันไม่เหมือนการซื้ออาวุธนะคะ ทำไมรวดเร็วแบบนี้ รู้จักกันดีแล้วเหรอคะ มั่นใจแล้วเหรอ”

“เรามั่นใจ วอยก็รู้ ว่าเรารู้ เหมือนที่เราเคยสอนวอย เมื่อรู้แล้วเราจะรอทำไม รีบแต่ง จะได้อยู่ด้วยกันนานๆ”

“วอยก็รู้ ว่าวอยกับคุณธันวา มีวาสนาต่อกัน แล้วทำไมไม่รีบ ชักช้าอยู่ทำไม”

“วอยรู้ค่ะ วอยรอฤกษ์ เราต้องมีฤกษ์นะคะเจ้า ไม่ใช่อยู่ๆ อยากจะแต่งก็จะแต่ง”

“ต้องทำยังไงบ้าง ถึงจะได้ฤกษ์เร็วๆ หมายความว่า ยังไงนะ เราไม่อยากรอเลย วอยเข้าใจเราใช่ไหม”

“ใช้วัน เดือน ปีเกิด ของเจ้ากับวันเดือนปีเกิด ของพี่สายธาร เอาไปให้พระท่านดูให้ค่ะ ว่าดวงสมพงษ์กันไหม และดูว่าสามารถที่จะจัดงานมงคลได้วันไหน “

เจ้าสายนทีจดสิ่งที่วรางคณาต้องการ เป็นภาษาอองตานให้กับหญิงสาว

“จริงๆ ไม่ต้องเลยนะ เขาคือคนที่เรารอ มันใช่ทุกอย่าง หรือเราต้องถามสายธาร วอยว่าเราใจร้อนไปไหม “

“ใจร้อนมากค่ะ วอยเข้าใจ แต่ถ้าบ้านเรามีวัฒนธรรมและประเพณีที่ดี เราก็ต้องรักษาไว้นะคะ วอยเชื่อค่ะว่า ทั้งเจ้าสายนที และพี่สายธาร เกิดมาเพื่อกันและกัน จะช้าหรือเร็วก็จะได้อยู่ด้วยกันค่ะ และวอยเชื่อว่า การที่คนสองคนมาเจอกัน ย่อมจะมีสิ่งดีๆ ตามมา “

“ได้เราเชื่อวอย ช่วยจัดการให้เราหน่อยได้ไหม “

“ได้เลยค่ะ วอยส่งข้อมูลให้แม่แล้ว พรุ่งนี้เช้าแม่จะไปหาหลวงพ่อที่วัด ไม่นานก็จะทราบค่ะ” วรางคณาตื่นเต้นแทนสายธาร เจ้าสายนทีใจร้อนมาก

“เจ้าสายนทีคะ วอยกลัวว่าพี่สายธาร เธอจะตกใจ”

“ทำยังไงได้ เจอคนที่ใช่แล้ว เราก็อยากทำให้มันเรียบร้อย จะได้มีเวลาอยู่กับคนที่เรารักนานๆ”

“เราอยากสร้างครอบครัว ใจเราอยากไปพบคุณพ่อกับคุณแม่ของสายธาร แต่ก็กลัว ว่าทุกคนจะตกใจ”

“วอย เรื่องสินสอด เขาต้องใช้อะไร ยังไงบ้าง ถ้าเราให้เจ้านางแพงหอม จัดให้ จะได้ไหม”

“วอยว่าถูกต้องแล้วค่ะ เจ้านางแพงหอม ท่านเหมาะสมมาก เพราะท่านเป็นญาติผู้ใหญ่ของเจ้า”

“เราไม่มีเงินไม่มากนะ แต่เรามีทองคำ “

“เจ้าคะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องเครื่องประดับ วอยพอมีค่ะ เดียววอยให้พี่สายธารเลือก ว่าชอบชุดไหน”

“วอยอายุแค่นี้ ทำไมมีเยอะ”

“เป็นสมบัติตกทอดมาค่ะ เป็นของวอยจริงๆ”

“วอยเคยมีคนที่รักมานาน ตามใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ เจ้าสายนทีรู้ใช่ไหมคะ”

“เรารู้ เท่าที่วอยเคยรู้ เราอยากแต่งงาน อยากมีลูก อยากดูแลภรรยา และลูก จะได้ถ่ายทอดวิชาให้พวกเขา”

วรางคณายกมือขึ้นเกาหัว ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ พูดไปพูดมาก็วนมาที่สายธาร เจ้าสายนที คนละแบบกับธันวา แล้วสองคนพี่น้องธันวากับสายธาร ไม่รู้หายไปไหน เจ้าสายนทีพูดอีกหลายคำ กว่าจะวกกลับเข้ามาหาเรื่องเอกสาร พอคุยเรื่องงาน ก็เป็นงานเป็นการ จนเธอปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน

“พี่ธันวา หัวเราะอะไรคะ” สองพี่น้องได้ยินที่เจ้าสายนทีและวรางคณาคุยกันตั้งแต่ต้นจนจบ สายธารหน้าแดงแล้วแดงอีก ยิ่งเป็นคนผิวขาวยิ่งเห็นชัด

“พี่ว่าพี่ใจร้อนแล้ว มาเจอเจ้าสายนที พี่นี่ยอมเลย ท่านใจร้อนน่าดู” พี่ว่าน่าเห็นใจท่านนะ คนแบบนี้จริงใจดี กล้าได้กล้าเสีย

“สายธารรู้สึกว่ากลัวเขาไหม แล้วเราคิดยังไงบ้าง” ธันวาจ้องหน้าน้องสาวถามตรงๆ

“เอาตรงๆ นะคะ ธารกลัวเขาครั้งแรกที่เจอกัน งง แต่พอได้พูดคุยกัน เจ้าสายนทีสุภาพมาก ธารรู้สึกเห็นใจท่าน ครอบครัวเจ้าสายนที พ่อแม่ เสียชีวิตหมดแล้ว มีแม่เป็นคนไทย พ่อเป็นลูกเจ้าเมืองอองตาน เป็นลูกชายคนเดียว ธารไม่ได้รังเกียจท่านเลยค่ะ ธารรู้สึกแบบที่พูดจริงๆ “

“พี่ก็ไม่มีปัญหาอะไร ถ้าสายธารจะอยู่ที่นี่ต่อ โตแล้วไม่ใช่เด็กๆ ตัดสินใจเองได้ และพี่คิดว่าพ่อกับแม่ก็ไม่มีปัญหา “

“เรื่องงานบัญชี พี่จะให้วรางคณาช่วยดูให้ ส่วนเรื่องโดยรวม พี่ก็ดูอยู่แล้ว แค่เข้าไปดูงานบ่อยๆ ไม่มีปัญหาหรอก”

“ขอบคุณมากนะคะ พี่ธันวา บางเวลาเหมือนฝัน”

“อะไรที่ทำแล้วไม่ผิดศิลธรรมก็ทำไป ทุกสิ่งทุกอย่าง พี่อยากให้เตรียมใจไว้บ้าง พี่เชื่อว่าน้องรู้ตัวเองดี”

“นี่ดูว่าพี่ชาย อยากให้น้องได้ออกเรือนจังเลยนะคะ”

“สายธารอย่าคิดแบบนั้น มันเป็นเรื่องธรรมชาติ “

“ค่ะ เรื่องธรรมชาติ แล้วนี่ท่านสายนที ต้องกินข้าวกับเราอีกใช่ไหมคะ”

“เอ่า พี่จะไปรู้เหรอ ไปคุยกับเขาเอง นี่สายธารควรที่จะศึกษาภาษอองตานไว้บ้างนะ เผื่อได้ช่วยงานเจ้าสายนที เห็นไหมว่า วรางคณาทำงานหนัก ป่านนี้ยังไม่เสร็จเลย จริงๆ แล้ว เวลานี้เป็นเวลาของพี่นะ ที่จะได้อยู่กับวรางคณา”

"พี่คะ ใจเย็นก็ได้ค่ะ"

“วอย คุณธันวากับสายธารไปไหนแล้วล่ะ”

“น่าจะอยู่ในห้องค่ะ คงเห็นว่าเราทำงาน”

“เสร็จแล้ว วอยส่งให้พวงหอมได้เลย เอาตามนี้ ประกาศได้เลย วันฉลองวอยต้องไปด้วยนะ เราจะบอกชาวบ้าน ว่าคนที่ช่วยเราอยู่ฝั่งนี้คือวอย ห้ามปฏิเสธ”

“รับทราบค่ะ เจ้าสายนทีคะ เย็นนี้วอยขอตัวนะคะ อยากกินข้าวกับพี่ธันวาบ้าง เจ้าจะได้มีเวลากับคุยกับพี่สายธาร”

“เราชอบทำงานกับวอย ตรงดี”

“งั้นวอยกลับห้องก่อนนะคะ อยากพักแล้ว ที่นี่เราสามารถสั่งอาหารมากินที่ห้องได้นะคะ”

“งั้นฉันจะกินข้าวกับสายธารที่ห้องนี้ “

เอากับท่านซิ วรางคณาหันหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้ม หญิงสาวเดินเข้าอีกห้องเพื่อไปหาสองพี่น้อง ปล่อยให้เจ้าสายนทีตรวจเอกสารคนเดียว

“พี่สายธารคะ วอยทำงานเสร็จแล้ว คืนนี้ว่าจะนอนห้องโน้น เจ้าสายนทีบอกว่าจะกินข้าวกับพี่สายธารที่ห้องนี้ วอยรู้สึกปวดหัวค่ะ อยู่กับตัวหนังสือ หลายภาษา นานเกินไป”

“งั้นเรากลับห้องดีกว่า สายธารก็สั่งอาหารเองนะ พี่กับวรางคณาขอตัวก่อน”

“ขอบคุณนะครับ คุณธันวา วอยด้วย เราพอใจ เอกสารสมบูรณ์มาก”

"ไม่เป็นไรค่ะ วอยเต็มใจ ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ"

“หนู ปวดหัวมากไหมครับ “ธันวาเข้ามาหาวรางคณาที่ล้มตัวนอนที่โซฟาทันทีที่ถึงห้อง

“วอยว่าจะกินข้าวแล้วกินยานอนเลยค่ะ ปวดหัวตุ๊บๆ เลย”

ธันวาสั่งข้าวมากินกันสองคน วรางคณา ขอตัวอาบน้ำกินยาแก้ปวดหัวแล้วนอนพักทันที

วรางคณาที่หลับสนิท ตั้งแต่ยังไม่สามทุ่ม ธันวาอาบน้ำเตรียมตัวนอนบ้าง วันนี้ถึงไม่ออกไปข้างนอก เขาทำงานหลายอย่าง มีเอกสารมากมายให้เขาตรวจ คิดว่าอาจจะอยู่ที่นี่ได้อีกไม่เกินภายในสัปดาห์นี้ เขาต้องกลับไปทำงาน มีหลายอย่างที่รออยู่ ธันวานั่งมองวรางคณาที่หลับไปแล้ว ยิ่งมองยิ่งหลงรัก หนูวอยของเขาเก่งทุกอย่าง งานที่วรางคณาทำให้อองตาน เป็นงานที่่เสี่ยง และอันตรายมาก แต่ผู้หญิงคนนี้ ยินดีที่จะทำ และทำได้ดีด้วย

เจ้าสายนทีถึงกับออกปาก ว่าชอบทำงานกับวรางคณา เขาดีใจที่มารู้ว่าอองตานได้รับเอกราช ถ้าการเจรจาระหว่างอองตาน กับรัฐบาลไม่สำเร็จ มีหวังหนูวอยของเขาก็ยังคงทำงานให้กับอองตาน ในเมื่อได้รับอิสระภาพแล้ว ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร

ทางที่ทีดีเขากลับบ้านดีกว่า มาอยู่แบบนี้ คงปล่อยเวลาไปเรื่อยๆ กลับบ้านไปทำงาน และจัดงานแต่งงาน ให้เรียบร้อย และถูกต้องดีกว่า เขาเห็นเจ้าสายนทีกระตือรือร้นอยากจะแต่งงาน ทั้งที่เพิ่งเจอกับสายธาร เขารอช้าไม่ได้แล้ว จริงอย่างเจ้าสายนทีว่า เมื่อเจอคนที่ใช่แล้ว ใยต้องรอ

“พี่คะ ยังไม่นอนเหรอคะ “อยู่ๆ วรางคณาก็ถามธันวา

“เอ่า พี่เข้าใจว่าหนูหลับ ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ตอนนี้ห้าทุ่ม พี่กำลังจะนอน”

“ขอวอยหนุนตักหน่อยได้ไหมคะ “

“หายปวดหัวรึยังครับ มีไข้ไหม ไหนขอพี่ดูหน่อย” ธันวาใช้มืออังหน้าผากของหญิงสาว

“ไม่มีไข้นี่น่า มานอนตักพี่จะได้หลับอีกรอบ “

“ชอบจังเลยค่ะ เมื่อไหร่เราจะกลับบ้านกันคะ วอยคิดถึงแม่กับน้อง คิดถึงแปลงผักแล้ว”

“พรุ่งนี้กลับเลยดีไหม พี่ก็ห่วงพ่อกับแม่ ห่วงงานแล้วเหมือนกัน”

“ดีค่ะ วอยอยากกอดแม่ อยากกินเบียร์กับน้องแล้วล่ะ “

“งานเอกสารบัญชีของพี่สายธาร เดี๋ยววอยช่วยดูให้นะคะ วอยคุยกับพี่สายธารแล้ว”

“ได้ยินแบบนี้พี่ก็โล่งใจ อยากให้สายธารมีความสุขบ้าง ถ้ากลับบ้าน เราคงไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ แต่ไม่เป็นไร ได้อยู่บ้านเดียวกัน อีกหน่อยเราก็แต่งงานกันแล้ว หนูรู้ไหม พี่มีความสุขมาก”

ธันวานั่งมองหน้าคนที่นอนหนุนตัก นึกเอ็นดู คงเหนื่อยมาก ภาษาของอองตาน ดูท่าว่าจะยากมาก แล้วรหัสลับพวกนั้นอีก วรางคณาเก่งจริงๆ ที่อ่านออกเขียนได้ ไหนจะภาษาจีนอีก เวลาทำงานกับเจ้าสายนที ทั้งสองคนดูเคร่งเครียด เขาภูมิใจกับวรางคณามาก เชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนี้เก็บความลับเก่งมาก ทำงานช่วยอองตานมานาน นี่ถ้าเขาไม่ตามมาที่เชียง และขจรเพื่อนของเขาเล่าให้ฟัง ทุกอย่างก็คงยังเป็นความลับตลอดไป

รุ่งเช้าธันวากับวรางคณาเตรียมตัวออกเดินทางกลับบ้านที่นนทบุรี

“คุณธันวา วอย ขอให้เดินทางปลอดภัยด้วยกันทั้งคู่ อีกไม่กี่วันเราและสายธารจะตามไป ไม่ต้องห่วงสายธาร เราจะดูแลด้วยชีวิต สายธารมีค่ามากสำหรับเรา “

“ขอบคุณมากครับเจ้าสายนที ฝากน้องสาวผมด้วยนะครับ”

"ไม่ต้องห่วงคุณธันวา เราจะดูแลสายธารอย่างดี"

“นี่คือรางวัลสำหรับวอย น้องสาวคนเก่งของเรา ห้ามปฏิเสธ นี่แค่เพียงเล็กน้อย แค่ส่วนของเรา ไม่ใช่ของคนอองตาน วอยต้องรับไว้ “เจ้าสายนที ส่งกระเป๋าเดินทางใบเล็กให้กับวรางคณา ไม่บอกก็รู้ว่าข้างในเป็นทองคำแท่ง คนอองตาน ระดับเจ้านายไม่ค่อยใช้เงิน เขานิยมใช้ทองคำ มอบให้กับผู้มีบุญคุณ

“พี่ไปก่อนนะสายธาร แล้วเจอกันที่บ้านเรา “

“กลับบ้านก่อนนะคะพี่สายธาร สวัสดีค่ะเจ้าสายนที” วรางคณาสวมกอดสายธาร และเจ้าสายนที

“ถ้าขับไม่ไหว ก็ไม่ต้องฝืนนะคะพี่ธันวา น้องวอย ค่อยๆ ไปค่ะ”

“ขอบใจมากสายธาร/ขอบคุณมากค่ะพี่สายธาร

“ระหว่างที่อยู่บนรถ วรางคณาเปิดกระเป๋าที่เจ้าสายนทีให้มา

“พี่คะ อย่าตกใจนะคะ วอยจะเปิดกระเป๋าที่ได้มาจากเจ้าสายนที”

“โห......พี่คะ ดูนี่” วรางคณาเปิดกระเป๋าเดินทางใบเล็กให้ธันวาดู ภายในกระเป๋าขนาดสิบสองนิ้ว ภายในอัดแน่นไปด้วย ทองคำแท่ง เหลืองอร่าม เต็มกระเป๋า วรางคณาไม่ตื่นเต้นนัก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เห็นทองคำแท่งมากมาย เจ้าสายตะวัน และเจ้านางแพงหอม มอบให้เธอตลอด แต่เธออยากช่วยงานด้วยใจ หญิงสาวไม่เคยรับ เพราะบุญคุณที่เจ้าสายขิ่น และเจ้านางพวงหอมเคยช่วยเธอ เมื่อครั้งอยู่เมืองจีน เป็นอะไรที่เธอต้องตอบแทน เจ้าสายนทีคงเห็นว่าเธอกำลังจะสร้างครอบครัว ถึงมอบให้

หญิงสาวรู้สึกซาบซึ้งมาก กลับบ้านครั้งนี้ชีวิตเธอคงเปลี่ยนไป หญิงสาวดีใจ ยอมรับในตัวเขา ธันวาเป็นสุภาพบุรุษ นี่คือสิ่งสำคัญ ตลอดเวลาที่เขาและเธอ ได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกัน ธันวาไม่เคยล่วงเกินเธอ หลายคืนที่อยู่เชียงราย บางคืนที่นอนเตียงเดียวกัน เธอนับถือเขา คอยดูแลเธอตลอดเวลา ผิดกับแรกๆ ที่รู้จักกัน นึกย้อนหลับไปก็น่าขำ

จริงๆ แล้ว แม่ส่งไลน์มาบอกเธอ เรื่องฤกษ์แต่งงาน คู่ของเธอและสายธาร ได้ฤกษ์ใกล้ๆ กัน แต่ถ้าหากว่าพี่สายธารและเจ้าสายนที ตกลงกันได้เร็ว อีกสองเดือน ก็จะมีงานแต่งงาน วรางคณาตื่นเต้นไม่น้อย เธอยังไม่ได้บอกธันวา มีแค่นางวีรวรรณและเธอที่รู้กันเพียงสองคน

“พี่คะ วอยมีข่าวดีค่ะ อยากรู้ไหมคะว่าเรื่องอะไร”

“อยากฟังซิครับ ข่าวดีอะไรเอ่ย”

“แม่ไปหาหลวงพ่อมาแล้วนะคะ ได้ฤกษ์มาแล้ว กำหนดแต่ง อีกสองเดือนข้างหน้าค่ะ”

“พี่คะ ใจเย็นๆ นะคะ จอดๆ รถก่อนค่ะ “วรางคณารีบบอกธันวาให้หยุดรถ เมื่อเห็นอาการดีอกดีใจของเขา”

“หนูวอย จริงใช่ไหมครับเนี้ย อย่ามาหลอกพี่นะ “

“วอยจะหลอกพี่ทำไมกันคะ นี่จริงจังนะคะ และที่พิเศษที่สุดคือ ฤกษ์ของพี่สายธารกับเจ้าสายนที ได้วันเดียวกับเราเลยค่ะ แต่ถ้าไม่แต่งพร้อมเรา ก็จะห่างกัน หนึ่งเดือน”

ธันวาเลี้ยวรถเข้าไปจอดในปั้มน้ำมัน เขาตื่นเต้นและดีใจมาก ไม่คิดว่าจะได้ฤกษ์เร็วทันใจขนาดนี้

“หนู พี่ขับรถต่อไม่ไหวแล้วครับ หาที่พักดีกว่า ขับไม่ไหวแน่ๆ” ความดีใจ ทำให้เขาไปต่อไม่เป็น รู้ตัวเองว่าต้องหยุดพัก แทบไม่มีสติจะทำอะไร เขายอมรับว่าดีใจมาก ดีใจที่สุด

“แล้วแต่พี่เลยค่ะ วอยยังไงก็ได้” ไม่ใช่แค่เขาที่ดีใจ เธอก็ดีใจมากเช่นกัน ไม่รู้หรอกว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร รู้แต่ว่าเวลานี้เธอมีความสุข ที่ได้อยู่กับคนรัก