All Chapters of วิศวกรสาวเกิดใหม่ พาลูกหนีสามีไร้ใจ ยุค 80: Chapter 111 - Chapter 120

การก้าวเท้ากลับเข้ามาในห้องควบคุมกลางของโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิงในเวลานี้ เปรียบเสมือนการเดินเข้าสู่ปากปล่องภูเขาไฟที่กำลังปะทุ บรรยากาศภายในห้องที่เคยเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเตาอบขนาดมหึมา อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเนื่องจากความร้อนแผ่รังสี จากหอกลั่นด้านนอกที่ทะลุผ่านผนัง

บริเวณลานกว้างด้านหน้าประตูทางเข้าหลักของโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง ซึ่งห่างออกมาจากโซนอันตรายเพียงไม่กี่ร้อยเมตร บัดนี้แปรสภาพเป็นค่ายอพยพชั่วคราวที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและความหวาดกลัว ฝุ่นละอองสีน้ำตาลแดงที่ถูกเตะฟุ้งขึ้นมาจากฝีเท้าของคนนับร้อยยังคงลอยคว้างอยู่ในอากาศ บดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายให้ดูขมุกขมั

ความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมลานหน้าโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง ภายหลังจากที่เสียงหวีดร้องของมัจจุราชได้จางหายไปนั้น ช่างเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยมวลอากาศแห่งการรอคอย ทุกสายตาของมนุษย์นับร้อยคู่ ไม่ว่าจะเป็นวิศวกรระดับสูงที่สวมหมวกนิรภัยสีขาว หรือคนงานระดับล่างที่เนื้อตัวมอมแมม ต่างจับจ้องเป็นจุด

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากผ่านพ้นวิกฤตการณ์เฉียดตายมาหมาดๆ แสงแดดอ่อนๆ ของฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องลงมายังโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิง ราวกับต้องการชะล้างความโกลาหลและความหวาดกลัวเมื่อวานให้จางหายไป ทว่า ภายในตึกอำนวยการที่หรูหรา บรรยากาศกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องทำงานชั้นบนสุดของ เกาฮั่วซู่

บรรยากาศยามบ่ายของโรงกลั่นน้ำมันเกาเกิงยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นผงโลหะและไอระเหยจากกระบวนการผลิต กลิ่นน้ำมันดิบที่เหม็นฉุนและคราบเขม่าสีเทาเกาะกุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ตั้งแต่พื้นคอนกรีตไปจนถึงใบไม้ริมรั้ว มันคือโลกของอุตสาหกรรมหนักที่แข็งกระด้างและไร้ซึ่งสีสันที่เจริญตาแต่ทว่า... ความจำเจอันน่า