8.2

"ขอรับ!" บ่าวผู้นั้นพยักหน้ารัว "อนุหลิวให้ข้าน้อยไปนำไหสุราดอกเหมยที่ฝังไว้มา แต่ข้าน้อย… ข้าน้อยอดใจไม่ไหวกับกลิ่นของมัน!"

ทุกคนรอบข้างต่างหันไปมองบ่าวผู้นั้นเป็นตาเดียว

"อย่าบอกนะว่าเจ้า!?" ฟางเหมยเอ่ยถามอย่างที่นางพอจะเข้าใจเรื่องราวแล้วแต่เหมือนคนกำลังหลอกตัวเองมากกว่า

"ขอรับ!" บ่าวตัวสั่น "สุราดอกเหมยไหนั้น… กลิ่นหอมราวกับดอกไม้ในฤดูหนาว ข้าน้อยเผลอดื่มไปเพียงเล็กน้อยแต่กลับมิอาจหยุดได้ พอดื่มเข้าไปอีก ข้าน้อยก็เมาจนลืมตัว มือของข้าน้อยคงไปปัดตะเกียงไฟล้ม ไฟจึงลามไปที่เรือนของอนุหลิว!"

ทุกคนที่ได้รู้ถึงกับเงียบและคิดไปต่างๆนานาแล้ว

สุราดอกเหมยไหพิเศษ?

หลี่หยวนขมวดคิ้ว เขาหันไปมองฟางหลินทันที นางยังคงจ้องบ่าวผู้นั้นด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความรู้สึกเสียดายสุดขีด ทั้งที่ควรจะกรุ่นโกรธที่เรือนตนถูกเผามากกว่า

"สรุปว่า… สุราดอกเหมยไหสุดท้ายของข้า หมดไปแล้วเช่นนี้หรือ?"

นางถามเสียงเรียบแต่นัยน์ตากำลังมีเคล้าลางความกรุ่นโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว

บ่าวผู้ทำผิดคุกเข่าก้มศีรษะแนบพื้นแทบร้องไห้ เขานั้นได้พอรู้มาบ้างว่าอนุหลิวท้ายเรือนผู้นี้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเดียว ก็คือ สุรา! โดยเฉพาะสุราที่นางหมักเอง

"ข้าน้อยผิดไปแล้ว! ได้โปรดลงโทษบ่าวด้วย แต่อย่าไล่บ่าวออกไปเลย..."

ฟางหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าของนางแสดงออกถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียสุราอันล้ำค่าของตนมากกว่าความเสียหายของเรือนเสียอีก

ความกรุ่นโกรธผิดเรื่องที่ทุกคนคาดไม่ถึงนั้นทำให้สีหน้าของคนรอบข้างตอนนี้ต่างมีสีหน้าฉายความประหลาดใจ

หลี่หยวนเองก็นิ่งไปนับจากต้นจนถึงตอนนี้

อนุของเขา… เป็นเจ้าของสุราดอกเหมยที่เขาชื่นชอบอย่างนั้นหรือ?

เขาจ้องมองนางอย่างอึ้งงัน อันที่จริงเขาควรจะรู้สึกขบขันกับท่าทางเสียดายสุดใจของนาง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกประหลาดจนถึงกับไม่อาจละสายตาได้มากกว่า

นางมิใช่เพียงสตรีที่งดงามกว่าที่เขาคิด แต่นางยังเป็นเจ้าของสุราที่ทำให้เขาติดใจมาตลอดด้วย

นี่คือเรื่องที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาเจอหลังกลับมาเมืองหลวงแล้ว...

ท่ามกลางเงียบสงบนี้เสียงของ จื่อเหยา คุณหนูรองจวนหลี่ก็เอ่ยทำลายมันเสียแล้ว

“เช่นนั้นแล้ว คืนนี้อนุหลิวจะนอนที่ใดเล่า?”

ทุกคนชะงัก ก่อนจะหันไปมองเรือนที่ไหม้ไปกว่าครึ่งของฟางหลิน

และต่อมา… สายตาของทุกคนก็หันไปมองหลี่หยวนเป็นตาเดียว เพราะในที่นี้เขาเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจมากที่สุด

แม้แต่ฟางหลินเองก็หันไป ทำให้สองคนสบตากันคราแรกอย่างไม่ตั้งใจ

หลี่หยวนที่เพิ่งตั้งสติได้จากความตะลึงเมื่อครู่ ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเย็นชาของเขาทำให้บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง

...และเวลาที่คนรอคอยก็มาถึง เสียงทุ้มของหลี่หยวนก็ดังขึ้น

"ที่เรือนข้ามีห้องว่างมิใช่หรือ พ่อบ้านกู้?"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้อารมณ์เฉกเช่นเคย แต่ทุกคนในบริเวณนั้นต่างชะงักกับคำตอบที่ได้ยิน

พ่อบ้านกู้ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะเช่นเดียวกัน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าห้องว่างที่เจ้านายกล่าวถึง… ก็คือห้องที่นายท่านของเขาเพิ่งสั่งให้ทำเป็นห้องเก็บหนังสือในวันนี้เอง

หลี่หยวนหันมามองพ่อบ้านกู้ตรง ๆ สายตานั้นเรียบเฉย ทว่ามีประกายคมปลาบที่มิอาจปฏิเสธได้

พ่อบ้านกู้รับใช้นายน้อยผู้นี้มานานย่อมรู้ดีว่า… สายตานี้นี่มิใช่การถามความเห็น แต่มันคือคำสั่ง

"ใช่ขอรับ ห้องนั้นข้าน้อยทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว หากนำที่นอนเข้าไปวางก็นอนได้ทันทีขอรับ"

จากคำกล่าวของพ่อบ้านกู้มิใช่ว่า ที่พักชั่วคราวของหลิวฟางหลิน… ย่อมเป็นห้องว่างนั้นโดยปริยายหรอกหรือ?!

จะให้นางไปนอนที่เรือนของแม่ทัพหลี่? ใกล้กับบุรุษผู้นั้นที่แม้จะเป็นสามีในนาม แต่นางไม่เคยมีสัมพันธ์ใด ๆ ด้วยเลย?

นางยอมรับไม่ได้หรอก!

"ข้าน้อยนอนที่นี่ก็ได้เจ้าค่ะ เรือนนี้ไหม้เพียงส่วนหน้าแต่ห้องนอนยังใช้การได้อยู่ ข้าน้อยไม่รบกวนท่านแม่ทัพดีกว่า" ฟางหลินเอ่ยขัดขึ้นแต่ยังคงท่าทีนอบน้อมไว้

อีกไม่นานนางก็จะแต่งออกไปจากจวนแล้ว มันคงมิใช่เรื่องดีหากต้องไปพำนักในเรือนของเขา! นางจำได้ว่าธรรมเนียมยุคนี้บุรุษสตรีมิควรอยู่ใกล้กัน...

ใช่แล้ว นี่ล่ะคือเหตุผลที่นางไม่ควรไปอยู่เรือนของเขา

ทว่าไม่ทันที่ฟางหลินจะหาทางเลี่ยงไปมากกว่านี้ ฮูหยินใหญ่ที่เงียบมานานก็ปรายตามองบุตรชายของนาง ก่อนจะเบือนสายตามามองฟางหลินและหยักยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีแผนในใจ

ฮูหยินใหญ่รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าบุตรชายของนางมองอนุหลิวของเขาอย่างไม่วางตา ตั้งแต่เห็นหน้านางครั้งแรกจนถึงตอนนี้..

นางหันไปสบตากับบุตรสาวของตน เพียงชั่วพริบตาเดียวพวกนางก็เข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องปริปากสักคำ และเพียงเสี้ยวเวลาเท่านั้น ฟางหลินก็ถูกทอดทิ้งจากผู้ร่วมอุดมการณ์กับพวกนางโดยสิ้นเชิงอย่างไม่ทันรู้ตัว!

"ฟางหลิน" ผู้มีอำนาจรองจากหลี่หยวนกล่าว "บัดนี้ดึกมากแล้ว คืนนี้บ่าวในจวนยังมีเรื่องให้ทำอีก ส่วนข้าเองก็เหนื่อยมามาก เจ้าไปพักที่เรือนของอาหยวนก่อนเถิด เรือนเจ้าซ่อมแซมเสร็จแล้วค่อยว่ากันอีกที"

ฟางหลินชะงัก "แต่ว่า--"

"ไม่มีแต่" จื่อเหยากล่าวเสริมทันที สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความจริงจัง "อนุหวิว ในจวนนี้ห้องว่างล้วนยังไม่ทำความสะอาด อีกทั้งที่เรือนของพี่ใหญ่ก็เพิ่งทำความสะอสดพอดี เจ้าจะปฏิเสธได้อย่างไร?"

"ไม่สิ ข้าสามารถ—"

"ไปเถิด" ฮูหยินใหญ่เอ่ยเสียงเรียบ แต่เป็นเสียงที่มิอาจปฏิเสธได้อย่างชัดเจน

ฟางหลินกะพริบตา นี่คือสตรีสองนางที่หลานวันมานี้ร่วมวางแผนกับนางใช่หรือไม่ เหตุใดเปลี่ยนใจเร็วเช่นนี้?!

นางหันไปมองหลี่หยวนที่ยังคงยืนนิ่งขรึมอยู่เช่นเดิม ดวงตาของเขาเย็นชา ราวกับมิได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ แต่หากสังเกตดี ๆ แล้ว…

เขาไม่ได้พูดแย้งใด ๆ เลย!

สุดท้ายแล้วคนที่มาขออาศัยผู้อื่นพักเช่นนางก็มิอาจเรื่องมากได้ นางต้องไปพักชั่วคราวที่ห้องว่างในเรือนหลักของแม่ทัพหลี่โดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ!