6สายรัดอก

บทที่ห้า

สายรัดอก🔥🥵18+

แม้เปลวพิษในร่างจะมอดลงแล้ว แต่เปลวไฟที่ซ่อนอยู่ในใจชายหนุ่มกลับยังลุกไหม้อย่างไม่มีทีท่าว่าจะดับ

เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างสูงที่ยังเปลือยเปล่าภายใต้แสงตะเกียงสลัว โน้มกายก้มเข้าหาเบื้องหน้าช้า ๆ เพื่อเข้าใกล้ตรงที่หญิงสาวยังคุกเข่าหอบหายใจแรงอยู่

หยาดขาวอุ่นที่เขาหลั่งออกเมื่อสักครู่ยังเปื้อนไหลออกาจากขอบริมฝีปากของนาง ราวกับมุกขุ่นที่กลิ้งอยู่บนกลีบบุปผาแดง

มือใหญ่ค่อย ๆ ยื่นไปแตะใบหน้าของหญิงสาวอย่างเงียบงัน นิ้วโป้งหยาบกร้านแตะมุมปาก ก่อนจะลากผ่านแนวแก้มอ่อนนุ่ม เนื้อเนียนอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล

นางมิได้หลบหนี มิได้ผละออก มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ปิดลงช้า ๆ ราวกับยินยอมให้เขาใช้ปลายนิ้ววาดรอยไว้บนใบหน้า

นิ้วโป้งลูบผ่านคางมน แล้ววนขึ้นอีกครั้งตรงรอยเปื้อนของหยาดพิรุณที่ยังค้างอยู่ มือนั้นเคลื่อนไปตามแนวกราม  เหมือนศิลปินผู้กำลังลบสีเกินบนผืนผ้าไหมด้วยความอ่อนโยน

แต่ในใจเขานั้นหาได้ต้องการลบออกไม่ หากกลับอยาก นางจำไว้ว่าระหว่างเขากับนาง เคยใกล้ชิดกันเพียงนี้

ทุกสัมผัสนั้นดูเหมือนจะอ่อนโยน หากแฝงแรงอารมณ์ที่ถูกเก็บกดจนใกล้ระเบิดเต็มทีเสียแล้ว

มืออีกข้างวางลงบนบ่าข้างหนึ่งของหญิงสาว ผ่านชั้นอาภรณ์บางเบาที่เปียกเหงื่อ ร่างเล็กสะท้านเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วของเขากดผ่านเนื้อเนียนอย่างแรงราวกับพยายามปลุกบางสิ่งบางอย่างของนางให้ออกมา

เขากดนิ้วช้า ๆ คลึงเบา ๆ ในทุกจุดที่มือเคื่อนผ่านกายสาวเหมือนหยอกล้อกลีบบัวที่ยังไม่บานเต็มที่

หญิงสาวยังหลับตา ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย หอบหายใจแผ่วเบาไปตามแรงสัมผัสนั้นอย่างเผลอไผล

จากนั้นเขาจึงโน้มกายเข้ามาใกล้อีก…

ปลายหน้าผากของเขาแนบชิดกับหน้าผากนาง ลมหายใจร้อนปะทะกันตรงกลางเหมือนหมอกสองสายที่ผสานกันโดยไม่ทันรู้ตัว

และเมื่อปลายนิ้วเคลื่อนกลับมายังริมฝีปากนุ่ม สัมผัสเริ่มหนักหน่วงขึ้น ลูบย้ำ ๆ ที่บริเวณนี้

เทียนอวิ๋นลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาเปียกชื้นด้วยแรงอารมณ์ปนความหวั่นไหว นางสบตาเขานิ่งอยู่เพียงครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเบากว่าลมหายใจ

“ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการจุมพิตข้าหรือไม่”

คำถามนั้นเบาราวกับไม่ต้องการคำตอบ

และเขาก็มิได้ตอบนางด้วยคำพูดเช่นกัน

มีเพียงการเคลื่อนไหวช้า ๆ ของร่างที่โน้มลง ริมฝีปากของเขาประกบลงบนกลีบปากของหญิงสาวเบาเสียยิ่งกว่าใบไม้ปลิว

จุมพิตแรกเหมือนเงาแสงตะเกียงแตะปลายม่าน  บางเบา ชวนหวั่นไหวหากแต่นำความอุ่นซ่านมาสู่กลางอกอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

หญิงสาวเบิกตากว้างครู่หนึ่ง แต่เมื่อเขาไม่ผละออกกลับแนบชิดกว่าเดิม นางค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ยินยอมให้ไฟแผ่วในจิตใจถูกจุดขึ้นอีกครั้ง

ริมฝีปากของเขาไล้แผ่ว ๆ จากมุมปากซ้ายไปขวา ก่อนจะกดจูบซ้ำลงไปอย่างมั่นคงกว่าเดิม มือหนึ่งเลื่อนไปวางที่ท้ายทอยนางอย่างอ่อนโยน ขณะปลายนิ้วมืออีกข้างยังเคลื่อนคลึงที่หัวไหล่มน

กลีบกุหลาบนี้แม้ไร้กลิ่นหอม แต่กลับทำให้เขาหลงใหลจนลืมหายใจ

จูบนั้นไม่จบลงง่าย ๆ

เมื่อเขารู้สึกถึงความร่วมมือของหญิงสาวที่ค่อย ๆ ขยับริมฝีปากตาม เขาก็เริ่มใช้ปลายลิ้นอุ่นของตนแตะกลีบปากนาง

ดั่งมังกรเงียบที่เคาะประตูถ้ำขออนุญาตเข้าไปสำรวจข้างใน

โพรงอ่อนนุ่มภายในถูกแตะแต้มทีละน้อย เริ่มจากแตะปลายลิ้นนาง สัมผัสซ้ำสอง ซ้ำสาม ก่อนจะพลิ้วไหวเข้าไปลึกล้ำมากกว่าเดิม

กลิ่นของความเร่าร้อนและรสชาติจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นยังไม่เลือนหาย เมื่อปลายลิ้นของเขาแตะต้องถึงผนึกบุปผาด้านใน เขากลืนน้ำลายลงช้า ๆ กลิ่นกรุ่นนั้นกระจายในโพรงปากทันที

มันทั้งร้อนกรุ่น

ฉ่ำแฉะ

เขาขยับลิ้นช้าบ้าง เร็วบ้าง หยอกล้อราวกับจะจดจำรสชาตินี้ไว้ให้แน่นยิ่งกว่าแผนที่ศึกในหัว

หญิงสาว…มิได้ผลักไสเขาแม้แต่น้อย

ริมฝีปากที่แนบชิดกันยังไม่ผละห่าง กลีบปากบดเบียดราวกับสายลมสองทิศที่ต้านกันและกันก่อนจะกลืนเข้าสู่จุดเดียว

จากจุมพิตแผ่วเบา บัดนี้กลับเปี่ยมแรงดึงดูดดั่งคลื่นทะเลโถมซัดฝั่งไม่หยุด

จ๊วบ

“อืม”

“อ๊ะ...”

เสียงดูดดื่มกันดังชัด… แผ่ว ซ้ำแล้วซ้ำอีก

เสียงของน้ำหวานจากโพรงปากแลกเปลี่ยนกันอย่างลึกล้ำ รินไหลจากมุมปากเป็นสาย คล้ายหยาดน้ำค้างตกจากกลีบบุปผาที่ถูกลมแรงพัดผ่าน

ร่างหญิงสาวยังคงอยู่ในอาภรณ์เต็มชุด หากแต่ชุดนั้นหลุดรุ่ยอย่างไร้แบบแผน ผ้าชั้นนอกเลื่อนจากไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวสะอาดนวลเนียนราวหยกน้ำแข็ง ไหล่บางนั้นสั่นระริกยามฝ่ามือใหญ่ของเขาไล้ผ่านแนวกระดูกอย่างช้า ๆ

มือหนึ่งของเขาเลื่อนลงแนบหลัง กดเบา ๆ ให้ร่างของนางเอนตัวลงไปกับพื้น แผ่นหลังบางราวกลีบดอกเหมยสัมผัสพื้นไม้เย็นเยียบ แต่กลับไม่มีอาการต่อต้าน

เพียงอึดใจเดียว ร่างหนาของชายหนุ่มก็ตามลงมาครอบทับเหนือร่างบอบบางนั้น

ความอบอุ่นจากกายเขาแผ่ซ่านเข้าปะทะผิวนางอย่างรุนแรง กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกาย และกลิ่นปรารถนาเข้มข้นคล้ายหมอกกลางดึก

ภายในห้องไม้ที่เงียบสงัด ร่างของหญิงสาวบอบบางนอนแนบพื้นห้องใต้ร่างของบุรุษผู้เร่าร้อน มือหนาแนบอยู่ข้างแก้ม ดวงตาคมที่ปรือด้วยแรงพิษและแรงปรารถนา สบลงมาอย่างแน่วแน่

เทียนอวิ๋นหลุบตาลงครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ เสียงสั่น

“ท่านแม่ทัพ ท่านจำข้าได้หรือไม่…ว่าข้าคือใคร…”

นางถามพลางหลบสายตา ดวงหน้าร้อนผ่าว ทั้งด้วยความประหม่าหวั่นไหว และความกลัวว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้น อาจเป็นเพียงเงาแห่งพิษในร่างเขา

หากแต่ชายตรงหน้านั้น…หาได้ตอบนางด้วยคำใด

เขาโน้มใบหน้าลงมาอย่างเชื่องช้า สายตาเหมือนถูกกลืนหายไปในเปลวไฟที่ไม่มีใครควบคุมได้ จากนั้นริมฝีปากก็แนบลงตรงซอกคอขาวนวล สูดลมหายใจลึก คล้ายต้องการกลืนกลิ่นกายของนางให้จมซึมเข้าไปถึงกระดูก

ปลายลิ้นอุ่นไล้แตะผิวนวล ขบเม้มเล็กน้อยจนกลีบผิวสั่นไหว  เสียงหอบเบา ๆ หลุดจากลำคอหญิงสาว

มือหนึ่งของเขาเลื่อนลงมาแนบเอว อาภรณ์ตัวโคร่งที่หลวมกว่ากายของนางมากนัก เพราะถูกออกแบบมาให้สวมในฐานะบ่าวชายถูกปลดออกอย่างง่ายดาย

เขาไม่ได้เร่งร้อน…แต่ก็ไม่ได้ลังเล ปลายนิ้วแข็งแรงคลี่ผ้าลงอย่างเป็นจังหวะ ราวกับกำลังแกะห่อดอกเหมยกลางฤดูหนาวที่เพิ่งผลิบานใต้หิมะ

เทียนอวิ๋นเงียบงัน ปล่อยให้เขาเป็นผู้กำหนดจังหวะ

จนกระทั่งชั้นผ้าสุดท้ายถูกปลดลง เผยให้เห็นสายผ้าผืนบางที่พันรัดอยู่รอบอก  เป็นสิ่งเดียวที่ยังคงปิดบังสรีระแท้จริงของนางไว้

มือหนาชะงัก…

สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความฉงนปนตกใจ หากแต่ชั่วเพียงพริบตาเดียว ความลังเลก็สลายไป เหลือเพียงสายตาที่หม่นด้วยความหลงใหล

มือหนาคู่นั้นยื่นไปแตะสายผ้าอย่างมั่นคง ปลายนิ้วค่อย ๆ สอดเข้าใต้รอยรัดแน่น แล้วดึงสายผ้านั้นออกอย่างไม่มีคำถาม ไม่มีเสียงเอื้อนเอ่ย

ผ้าที่เคยรัดแน่นหลุดจากกันในชั่วอึดใจ  และทันใดนั้นเอง…

ยอดเขาหิมะที่ถูกอัดแน่นไว้นานก็เผยตนออก เขาสองก้อนกลมเนียนแน่น ดุจซาลาเปาสีขาวอมชมพู ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ และเด้งออกมาต่อสายตาเขา

เขายืนนิ่งครู่หนึ่ง กลืนน้ำลายช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว

จากนั้น… เขาก็โน้มกายลงอย่างเงียบงัน ราวกับอยากทำความรู้จักกับก้อนเนื้อเนียนเด้งคู่นี้ด้วยจมูกและริมฝีปากมากกว่าดวงตา

และหญิงสาวหลับตาแน่น ยินยอมให้ตนเองถูกกลืนไปในห้วงเพลิงราคะ