บททั้งหมดของ ทาสรัก..เจ้าหัวใจ: บทที่ 21 - บทที่ 28

หลังจากที่รามสูรจัดการเรื่องที่ผับเรียบร้อยแล้ว เขาก็บอกให้ขุนเดชพาเขากลับบ้านทันที เพราะเขารู้สึกหน่วง ๆ ที่หัวใจ กับเรื่องราวที่เขาได้รับรู้มาจากอาร์ม ชั่วชีวิตนี้ไม่มีปัญหาใหนที่เขาหาทางออกไม่เจอ ไม่ว่าจะเรื่องการบริหารงาน บริหารคน บริหารเงิน หรือแม้กระทั่งการบริหารเสน่ห์ เขาก็ไม่เคยรู้สึกคิดไม่ตกแบบนี้มาก่อนเลยจะว่าไปรามสูรไม่เคยมีความรู้สึกที่รุนแรงแบบนี้มาก่อนเกี่ยวกับเรื่องของความรัก ทุกครั้งที่เขาได้รับรู้ในเรื่องทำนองนี้เขาก็จะเฉย ๆ เพราะเขาไม่เคยเชื่อถือในเรื่องของความรักนั่นเอง สิ่งที่เขาเชื่อและยึดถือมาตลอดเลยก็คือ เงิน และอำนาจ หากมีสิ่งนี้เขาจะได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ แม้กระทั่งผู้หญิงหากเขาอยากได้ใครไม่เคยมีคำว่าผิดหวัง จะสวยแค่ใหน จะดาราหรือว่านางแบบแค่เขาบอกว่าต้องการ พวกเธอก็พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขาแต่..ว่า ตั้งแต่ที่รามสูรได้มารู้จักกับเมขลา ผู้หญิงบ้าน ๆ เฉิ่ม ๆ ที่แสนจะธรรมดาเขากลับรู้สึกแปลก ๆ มันอยากได้ อยากครอบครอง และหวงแหน จนต้องใช้เล่ห์เพทุบายต่าง ๆ นา ๆ แต่ก่อนเขาเคยคิดว่าหากอยากได้ผู้หญิงสักคนหนึ่งแค่เงินและข้าวของราคาแพงก็เพียงพอแล้ว แต่มันใช้กับเมขลาไม่ไ

เมขลาทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเดินไปดูรามสูร เขานอนหลับตาพริ้ม หน้าดูมีสีเลือดขึ้นมานิดหนึ่ง เธอจึงเอามืออังหน้าผากเขาดูว่าตัวร้อนหรือเปล่า รามสูรจึงลืมตาขึ้นมา"หิวจัง""กับข้าวเสร็จแล้วค่ะ ลุกเถอะมากินข้าวจะได้มีแรง ถ้ายังไม่ดีขึ้นเดี๋ยวเมพาไปหาหมอ"รามสูรไม่ปฏิเสธ เมขลาจึงไปยกกับข้าวมา ซึ่งมีส้มตำและหมูทอด รามสูรลองชิมส้มตำคำหนึ่งก็ติดใจ กัดหมูทอดแกล้มเข้าไป จิ้มข้าวเหนียวตาม เขาไม่เคยกินส้มตำที่อร่อยแบบนี้มาก่อน"อร่อยอ้ะ ซื้อจากร้านใหน"ถามเธออย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กได้กินของอร่อย"เมตำเอง ใส่ปลาร้าด้วยนะ""ตำเองเหรอ อร่อยจังตำให้กินอีกได้มั้ย""ได้อยู่แล้ว คุณทานให้หมดก่อนเถอะ ถ้ายังไม่อิ่มเดี๋ยวทำให้ใหม่"เมื่อเห็นเขาทานอย่างเอร็ดอร่อยเมขลาก็พลอยทานอร่อยไปด้วย เธอกินข้าวได้เยอะมากเลยวันนี้ "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ แต่เดี๋ยวกินเสร็จก่อน"เมขลามองหน้าเขาอย่างแปลกใจ เขามีเรื่องอะไรจะคุยกับเธอกันหนอ หรือจะเป็นเรื่องที่เขาเบื่อเธอและจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระแล้ว เมขลาว้าวุ่นใจจนแสดงออกมาทางสีหน้าแต่รามสูรกำลังสนใจส้มตำที่อยู่ตรงหน้าจึงไม่ได้สังเกตสีหน้าท่าทางของเธอ เวลาผ่านไปไม่

เมื่อเมขลาตัดสินใจและจัดการเรื่องเช็คเรียบร้อยแล้ว ในวันต่อมาเธอก็มาทำงานตามปกติ "พี่เม หายแล้วเหรอ"กระแตกับกระเจี๊ยบเข้ามาทักทายเสียงใส"ดีขึ้นแล้ว"ตอบสองสาวรุ่นน้องไปอย่างสดใสเช่นกัน"เรากำลังจะไปซื้อกาแฟ พี่เมเอาคาปูเย็นใช่ไหม"กระเจี๊ยบถาม เพราะรู้ว่าเมขลาชอบกินคาปูชิโน่ปั่นมาก"อือ..ไม่ล่ะพี่ขอเป็นโอวัลตินเย็นแทนละกัน หมอบอกให้พี่งดกาแฟสักพัก คาเฟอีนมีผลต่ออาการไมเกรนกำเริบ"บอกสองสาวพร้อมทั้งรีบอธิบายเพราะกระแตกับกระเจี๊ยบทำหน้าสงสัย แต่ความจริงแล้วการทานกาแฟมันไม่ดีต่อลูกน้อยในครรภ์"เอางั้นเหรอ ก็ได้โอวัลตินเย็นนะ"กระแตกับกระเจี๊ยบจึงเดินเคียงกันไปยังร้านกาแฟที่โรงอาหารเมขลาเดินมาถึงแผนกก็กล่าวทักทายเจ๊พัชร และแจ้งความจำนงกับเจ๊ว่าเธอจะลาออกสิ้นเดือนนี้ "ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม"ถามย้ำเธออีกครั้งนึง"หนูใคร่ครวญดีแล้วค่ะพี่พัชร ขอโทษด้วยนะที่กะทันหันเกินไป"ตอบเจ๊พัชรเสียงแผ่วแต่หนักแน่น"โอเค เมเขียนจดหมายลาออกมาได้เลยเดี๋ยวพี่เซ็นต์แล้วจะไปยื่น HR ให้ จะได้ทำเรื่องขอคนใหม่ไปด้วยเลย"เมขลาจึงยกมือไหว้ขอบคุณเจ๊พัชร ก็พอดีกับสองสาวกระแตกับกระเจี๊ยบกลับมาจากซื้อกาแฟ เจ๊พัชรจึ

"ผมส่งทุกอย่างไปให้ทางอีเมล์ตั้งแต่สามวันก่อนแล้วนะครับ" คำตอบจากคุณสมชายทำให้ขุนเดชรีบไปหยิบแท็บเล็ตมาเพื่อเช็คอีเมล์ทันที ไล่หาอยู่ไม่นานเขาก็เจออีเมล์ที่ส่งมาจากคุณสมชาย เขาคลิกเข้าไปและเปิดดู ภาพที่ปรากฏทำให้ขุนเดชแทบกระโดดตัวลอย ป้าน้อมเห็นอาการของลูกชายก็รีบเข้ามาถามทันที"ตาเดช เป็นอะไร"กวักมือเรียกแม่หยอย ๆ ป้าน้อมรีบเดินไปหาลูกชาย ขุนเดชจึงเปิดภาพถ่ายเมขลาให้ป้าน้อมดู ซึ่งมีหลายภาพ และหลายอริยาบถ ทั้งภาพที่เธอไปนั่งรอหมอที่โรงพยาบาล ภาพที่เธอนอนลูบท้อง ในมือถือหนังสือนิทาน และภาพที่เธอยืนรดน้ำต้นไม้ และถ้าหากสังเกตดี ๆ จะพบว่าในแต่ละภาพนั้นท้องของเมขลานูนขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็พอมองออกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ เพราะเหตุนี้นี่เองเมขลาจึงรับเงินจากรามสูร และกลับบ้านต่างจังหวัดขุนเดชคิดไว้ไม่มีผิด เขาเชื่อมั่นว่าเมขลาย่อมมีเหตุผลถึงได้ทำแบบนั้นเมื่อดูภาพเหล่านั้นจนหมดทุกภาพแล้วขุนเดชก็ปรึกษาแม่ว่าจะทำอย่างไรให้เมขลากับรามสูรลงเอยกันด้วยดีเสียที ซึ่งป้าน้อมก็พอจะรู้เรื่องของรามสูรกับเมขลาอยู่บ้างแล้ว ท่านค่อนข้างแน่ใจว่ารามสูรรักเมขลาแน่นอนเพราะว่าเมขลาเป็นผู้หญิงคนเดียวที่รามสูรเคยพาม