บททั้งหมดของ ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสี่ยวอวี่เกิดลังเล เธอควรจะไหว้วานคนอื่นให้ไปรับของให้ดีไหมนะ ? แต่...พอกลับมาคิดดูแล้ว ยังมีซิงโจวคอยอยู่ข้าง ๆ นี่นา เหลียงฝูปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว และตอนนั้นเอง หลินอวิ๋นก็ได้แวะมาหาเธอที่บ้าน มาบอกว่าจะเข้าไปที่อำเภอซื้อของ เธอจะฝากซื้ออะไรไหม จะได้ซื้อกลับมาให้“ญาติทางฝั่งแม่ฉันฝากของมาให้น่ะ ถ้าไปรับของเองที่อำเภอ ฉันก็กลัวว่าจะเจอเหลียงฝูน่ะพี่”“เธอได้รับใบแจ้งพัสดุแล้วเหรอ ?”“ทำไมพี่ถึงถามฉันอย่างนั้นล่ะ ?” หลินอวิ๋นจึงเล่าให้เสี่ยว อวี่ฟังว่า เธอได้ยินเทียนตงบอกว่า เหลียงฝูพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเดินทางมาถึงอำเภอแล้ว เขาตั้งใจมาทำเรื่องให้เทียนตงย้ายกลับเมืองใหญ่“ญาติฝั่งแม่ฉันเพิ่งฝากของมาให้ฉันเอง ไม่คิดว่าเหลียงฝูจะมาถึงที่อำเภอแล้ว ตกลงแล้วอยากมาช่วยเทียนตง หรืออยากมาขวางฉันกันแน่ ?”อารมณ์ของเสี่ยวอวี่เดือดพล่าน ตอนนี้...ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนกับสิ่งที่เธอฝันไม่มีผิด“ฉันแต่งงานแล้ว ไอ้โรคจิตนั่นทำไมถึงไม่ยอมปล่อยฉันไปสักที มีฝูซิงอยู่เคียงข้าง ฉันไม่กลัวหรอกนะ” หลินอวิ๋นเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน จึงพูดว่า“พี่กลัวไอ้โรคจิตนั่นจะยั่วประสาทฝูซิงทำให้เขาคล

เกาเฟินผลักลูกชายไปข้างหน้า ในใจกระสับกระส่ายกังวล ครั้งนี้...พี่สะใภ้ของเสี่ยวอวี่มาถึงที่นี่ ขอแค่อย่ามาคุยเรื่องพา เสี่ยวอวี่กลับไปก็พอ เกาเฟินจึงยืนนิ่ง ๆ ทำตัวอ่อนน้อมที่สุด เห็นเสี่ยวอวี่กำลังกอดแขนพี่สะใภ้อยู่ เกาเฟินก็หยิกแขนลูกชาย แล้วกระซิบเบา ๆ“เจ้าลูกโง่เอ้ย ~ ทักทายพี่สะใภ้เสี่ยวอวี่สิ” ซิงโจวไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้าอยู่แล้ว แต่...ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาคือพี่สะใภ้ของเสี่ยวอวี่ แต่ว่า...เมื่อกี้แม่บอกกับเขาว่า ถ้าเขาทำตัวไม่ดี พี่สะใภ้ของเสี่ยวอวี่จะพาเธอกลับเมืองใหญ่ไปไม่ใช่เหรอ ?ซิงโจวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะโค้งศีรษะให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเสี่ยวอวี่ แล้วเอ่ยทักว่า“พะ...พี่สะใภ้” เสี่ยวอวี่คลี่ยิ้ม แล้วรีบจูงมือ ‘เหอฮุ่ย’ เข้าไปในบ้าน“พี่มาได้ถูกเวลาจริง ๆ วันนี้เป็นวันเกิดของฝูซิงค่ะ” เหอฮุ่ยพิจารณาซิงโจวสามีของน้องสาวสามีอย่างพินิจพิเคราะห์รูปลักษณ์ภายนอกหาที่ติไม่ได้ หลังตรง รูปร่างสูง ถ้าดูแค่ รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น หนุ่มหล่อที่เธอเคยเจอมาก่อนหน้านี้ก็เทียบผู้ชายคนนี้ไม่ได้ โดยเฉพาะ...ดวงตาใสสะอาดของเขา ถ้าซิงโจวไม่มีนิสัยปลีกวิเวก ก็คงเป็นสามีที่เหมาะกับน้องสาวเธอท

เหอฮุ่ยแอบคิด เมืองเล็ก ๆ แบบนี้ โสมป่าคงขายไม่ได้ราคา เธอจะนำกลับไปที่เมืองหยุนซื่อแล้วฝากคนเอาไปขายให้ จากนั้น...เธอจะฝากเงินที่ขายโสมป่าได้กลับมาให้เสี่ยวอวี่กับซิงโจว เพราะเสี่ยวอวี่บอกว่า ตัดสินใจที่จะทบทวนบทเรียนเตรียมสอบเกาเข่ากับซิงโจว จะไม่มีเวลาออกไปทำงานที่ทุ่ง ไม่มีเวลาช่วยหน่วยผลิต ชีวิตแต่ละวันจะต้องใช้เงินแต่...ตอนนี้ข่าวการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยยัง ไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ จึงยังไม่จำเป็นบอกให้ทุกคนรู้ อีกทางด้านหนึ่ง ซิ่วห่าวถูกแม่สามีด่าก็เจ็บปวดหัวใจมาก ตกเย็นวันนั้น หล่อนก็ได้กลับมาบ่นกับสามี“โสมป่าหัวใหญ่ขนาดนั้น ไอ้โง่นั่นกลับไม่บอกใคร ยกให้นังเหอฮุ่ยทำไมก็ไม่รู้ น้องชายคุณนี่โง่เกินคนจริง ๆ”อินซานกลับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ในเมืองเล็ก ๆ นี้ซ่อนไม่มิดหรอก ถ้าเก็บโสมนั้นไว้แล้วแอบเอาไปขายเองจะต้องถูกทางการจับแน่ ๆ ต่อให้ขุดโสมป่ามาได้ก็ต้องแอบเอาไปขายในเมืองอยู่ดี การเดินทางก็ต้องใช้เงิน ไหนจะต้องขอจดหมายแนะนำอีก ค่ารถ ค่าที่พัก ต่อให้ขายได้เงินมาเยอะก็ไม่คุ้มหรอก ไม่เห็นมีอะไรต้องอิจฉาเลย“อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกนะ ในป่าลึกมีหมาป่า เกิดชาวบ้านรู้เข้

งานสร้างเขื่อนนี่คึกคักจริง ๆ หลายหมู่บ้านมาช่วยกันทำ มี 10 กว่าหน่วยผลิตเข้าร่วม มีกว่าพันคนหลั่งไหลกันมาที่ริมเขื่อนเพื่อซ่อมแซมตลิ่ง ริมแม่น้ำทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยผู้คนที่ทำงานอย่างสนุกสนาน ทุก ๆ ปีจะมีการสร้างเขื่อน ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีให้แต่ละหน่วยผลิตได้แสดงความสามารถหน่วยผลิตไหนดีหน่อยก็จะตัดเนื้อหมูได้เยอะ หน่วยผลิตไหนลำบากยากจนหน่อยก็จะได้ตัดน้ำมันหมูไม่กี่จินกลับไปเคี่ยวน้ำมันหมู มีแค่หน่วยผลิต 3 เท่านั้นที่ไม่เหมือนใครซื้อของที่ไม่มีใครต้องการอย่างไส้หมู พวกเขาได้ยินมาว่า ต้องไปซื้อถึงที่โรงเชือดเลยทีเดียว คนบ้านตระกูลเหลียวไม่ชอบหน่วยผลิต 3 อยู่แล้ว จึงเดินมาเหน็มแนม“นี่ ~ ถึงขั้นไม่มีเงินซื้อเนื้อกินแล้วเหรอ ? ปีนี้...อย่ามาคิดแย่งตำแหน่งหน่วยผลิตก้าวหน้าจากหน่วยผลิต 1 พวกฉันล่ะ พวกฉันมีเงินซื้อเนื้อให้พวกเธอกินตั้ง 10 จินเชียวนะ”ป้าเฉินชูมีดในมือไล่คนปากมากถอยห่างออกไป ก่อนจะพูดว่า“ไสหัวไป ! ฉันจะรอดูว่ามื้อเที่ยงวันนี้พวกแกจะได้กินเนื้อหมูกี่ชิ้น”คนบ้านตระกูลเหลียวหึหนึ่งทีก่อนจะหมุนตัวเดินไป หน่วยผลิตพวกเขาซื้อเนื้อมาตั้ง 20 จิน อย่างน้อยก็ต้องได้ชิมคนละชิ้นสองชิ้

ต้าหมินวิ่งจากเขื่อนแม่น้ำกลับไปเพื่อไล่ตามจ้าวเซี่ย ส่วนสมาชิกในหน่วยผลิต 1 ก็ไม่มีใครมีกะจิตกะใจทำงานต่อแล้ว ชาวบ้านพากันซุบซิบกันไปทั่วว่า ที่จ้าวเซี่ยหนีไปเพราะปัญญาชนที่หอพักกุเรื่องสอบเกาเข่า ทำให้จ้าวเซี่ยไม่อยากทนอยู่ที่นี่อีกต่อไปถึงได้หาทางหนีออกไปจากที่นี่ครู่นั้น...หงฉาก็พลันนึกได้ว่า ก่อนที่หลานสะใภ้ตนจะหนีไป ได้มาหาเสี่ยวอวี่ สมาชิกในหน่วยผลิต 1 ซุบซิบกันไม่หยุด หงฉาจึงเดินไปหาเสี่ยวอวี่ก่อนจะต่อว่าด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว“เซี่ยเสี่ยวอวี่ ! หลานสะใภ้ฉันมาหาเธอคุยเรื่องหลบหนีออกไปจากที่นี่ใช่ไหม ?! ทำไมเธอไม่บอกฉัน ?!”ซิงโจวเตะก้อนหินโดนเข่าหงฉาล้มหัวกระแทกพื้น ศีรษะบวมปูด หงฉาพยายามดันร่างลุกขึ้นหวังอยากจะกระโจนเข้าไปตบเสี่ยวอวี่ แต่...ก็ถูกป้าเฉินผลักออกไปเสียก่อน“นี่...หลานสะใภ้เธอน่ะมาที่นี่จริง พวกเราทุกคนมีหน้าอยู่ตรงนั้น เสี่ยวอวี่ไม่ได้พูดอะไรกับหลานสะใภ้เธอทั้งนั้น หลานสะใภ้เธอถูกเมินถึงได้หนีกลับไป ตอนนี้...ฉันสงสัยว่า หลานสะใภ้เธอไม่ได้แค่อยากหลบหนีไปจากที่นี่ แต่...อยากจะชวนเสี่ยวอวี่หนีไปด้วยกันสินะ แหม ๆ บ้านตระกูลเหลียวนี่เลือกหลานสะใภ้ได้ดีจริง ๆ เลย” เ