บททั้งหมดของ ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร: บทที่ 21 - บทที่ 30

เฒ่าหลี่วิ่งไปที่มุมกำแพงเป็นคนแรก เห็นกองหญ้าแล้วก็เจ็บปวดหัวใจมาก เฒ่าหลี่อายุมากแล้ว อีกทั้งยังโดดเดี่ยว หัวหน้าหน่วยจึงได้มอบหมายหน้าที่นี้ให้ดูแล และยังให้คะแนนแรงงานทุกวันด้วย เฒ่าหลี่จึงรักและหวงแหนงานนี้มาก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ดูแลควายอย่างดีมาโดยตลอดหมู่นี้ฝนตกหนักแทบจะทุกวัน ฟางข้าวขึ้นรา แต่...หงฉา กลับไม่จัดการ ควายกินหญ้าพวกนี้เข้าไปไม่ป่วยสิแปลก หงฉามาแย่งงานนี้ของเฒ่าหลี่ ทำให้เฒ่าหลี่ไม่พอใจอย่างมาก“หัวหน้าหน่วย หัวหน้าดูสิ หงฉาไม่รู้จักวิธีเลี้ยงควายด้วยซ้ำ กองหญ้านี้ขึ้นราหมดแล้ว อีกอย่าง...ต้องรอให้มีแดดก่อน ถึงจะออกไปเก็บหญ้ามาให้ควายกินได้ ถ้าไม่อย่างนั้น หญ้าจะยังมีน้ำค้าง ควายกินเข้าไปจะป่วยง่าย หงฉาคงกลัวแดด ออกไปเก็บหญ้ามาให้ควายกินแต่เช้ามืด ควายไม่ป่วยสิแปลก”ในหมู่บ้านนี้คนที่เลี้ยงควายเก่งที่สุดก็คือเฒ่าหลี่ ควายของหน่วย 3 จึงดูอ้วนท้วนแข็งแรง แต่ทว่า...เพียงไม่กี่วัน ควายก็เกือบตาย ก่อนหน้านี้ ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า ลูกสะใภ้ของหงฉากำลังท้อง ดังนั้น...งานเบา ๆ อย่างดูแลควายต้องมอบให้หล่อนทำ หัวหน้าหน่วยผลิต 3 ไม่มีทางเลือกอื่น จึงยอมให้ลูกสะใภ้ของหงฉาทำงานนี

หงฉาถึงได้ไปฟ้องร้องที่สำนักงานใหญ่คอมมูน หาว่าซิงโจวเป็นไอ้โรคจิตชอบแอบดูผู้หญิงอาบน้ำ แล้วลูกสาวของหงฉาก็ไม่คิดจะอธิบายอะไร พอรู้อย่างนั้นแล้วเธอก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม เพราะความโมโห ทำให้เธอสะดุ้งตื่น เสี่ยวอวี่รีบลุกจากเตียง ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องแม่สามี“แม่ หนูมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับแม่” เสี่ยวอวี่บอกกับแม่สามีว่า เธอฝัน ฝันเห็นซิงโจวขว้างก้อนหินใส่เอ้อร์ไล่ที่กำลังแอบดูลูกสาวหงฉาอาบน้ำอยู่ และเธอยังบอกอีกว่า หงฉาไปฟ้องร้องซิงโจวถึงที่สำนักงานใหญ่คอมมูน เกาเฟินที่ได้ยินอย่างนั้นก็โกรธมาก หงฉาเคยใส่ร้ายซิงโจวมาแล้วครั้งหนึ่ง และยังบีบบังคับให้ตนยกลูกชายให้บ้านเหลียว ไปอยู่กินที่บ้านเหลียวด้วยเกาเฟินเชื่อในตัวลูกชายคนนี้มาก ซิงโจวแต่งงานกับเสี่ยว อวี่ นอนร่วมเตียงด้วยกัน แต่...ซิงโจวกลับไม่แตะเนื้อต้องตัวเสี่ยว อวี่เลย ซิงโจวไม่มีทางทำเรื่องเสื่อมเสียอย่างนั้นแน่ เกาเฟินจึงไปเรียกซิงโจวมาถาม“เรื่องในความฝันที่เสี่ยวอวี่เล่า ใช่ความจริงไหม ? ลูกเคยขว้างก้อนหินใส่ไอ้เอ้อร์ไล่ไหม ?”หมู่นี้...ซิงโจวมักจะนอนฝันอยู่บ่อย ๆ รู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างนำพา ทำให้เขาล่องลอยอยู่ในความฝัน

เกาเฟินเคยคิดอยากจะให้ลูกชายเล็กกับลูกสะใภ้แยกบ้านออกไปอยู่กัน 2 คน แต่...พอกลับมาคิดดูดี ๆ แล้วกลับรู้สึกว่าไม่เข้าท่า ถ้าแยกบ้านก็ไม่มีเงินสร้างบ้านให้พวกเขา 2 คน ในบ้านมีกันอยู่ 3 พี่น้อง ถ้าไม่แยกบ้าน เสี่ยวอวี่มีลูกตนจะได้แบ่งเบาภาระดูแลลูกสะใภ้กับหลานได้เสี่ยวอวี่ร่างกายอ่อนแอ แบกอะไรก็ไม่ไหว หิ้วของก็ยังไม่ไหว ส่วนลูกชายเล็กของตนนิสัยก็แปลกประหลาด ถ้าทั้งสองแยกบ้านไปอยู่กัน 2 คน ตนเองก็ไม่สบายใจ เกาเฟินอยากจะดุสักหน่อย แต่...กลัวว่าซิ่วห่าวมาได้ยินเข้า จึงลดเสียงลงพูดเบา ๆ ว่า“โง่หรือไง ? บ้านหลังนี้พ่อของจินซานกับฝูซิงเป็นคนสร้าง ถ้าหนูกับฝูซิงแยกบ้าน จะไม่ได้อะไรติดตัวเลยนะ อยากขึ้นไปนอนบนต้นไม้หรือไง ?”เสี่ยวอวี่ถูกแม่สามีต่อว่าก็ไม่รู้สึกอะไร ความจริงแล้ว แม่สามีของเธอยังคงเข้าข้างซิงโจวอยู่ สิ่งที่แม่สามีเธอเป็นกังวลคือถ้าแยกบ้านอยู่แล้ว เธอกับซิงโจวจะไม่มีที่อยู่ ออกไปข้างนอกก็จะลำบาก แต่...เธอกลับคิดว่า ถ้าแยกบ้านตอนนี้ ทุกอย่างจะต้องดีกว่านี้อย่างแน่นอนทำไมแม่สามีถึงกังวลว่าพอซิงโจวแยกบ้านแล้วไม่ได้อะไรติดตัวไปนะ ? เธอเคยได้ยินชาวบ้านพูดกันว่า จินซานกับซิงโจวไม่ใช่พ

เสี่ยวอวี่อยากจะแยกบ้าน เธอไม่ได้เรียกร้องส่วนแบ่งอะไรเลย เธออยากพาซิงโจวออกไปเช่าบ้านอยู่ข้างนอก ซิ่วห่าวไม่เห็นด้วย แต่…ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะโต้แย้ง แต่ว่า…จะให้ซิงโจวแยกบ้านออกไปอยู่ที่อื่น หล่อนไม่ยอมหรอกนะ ซิงโจวคือโชคลาภของบ้านเย่ ยาสมุนไพรที่เขาเก็บมาได้แค่นี้ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาโชคดีแค่ไหนซิงโจวเริ่มเป็นที่รู้จักในหมู่บ้านใกล้เคียงแล้ว เขาสามารถขึ้นเขาไปเก็บยาดีโดยที่คนอื่นไม่สามารถเก็บมาได้ เฒ่าเหลียวเคยเห็นยานั่นผ่านตามาแล้ว แต่…กลับหายานั่นไม่เจอ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าซิงโจวโชคดีแค่ไหน แล้วก็มีแค่เขาที่เก็บยานั่นได้ ถ้าซิงโจวแยกบ้านออกไปอยู่ข้างนอกกับเสี่ยวอวี่ โชคลาภนั้นก็จะตกที่เสี่ยวอวี่คนเดียวน่ะสิ เสี่ยวอวี่เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว“แม่ ครอบครัวเรากำลังอยู่กันอย่างสงบสุข จะแยกบ้านทำไม ?”“อยู่บนโลกนี้ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา แกก็มีลูกชาย 2 คน ในอนาคต ลูกชายแกแต่งงานจะไม่แยกบ้านกันอยู่หรือไง ? แม่เป็นแม่ แม่ไม่เข้าข้างใคร เสี่ยวอวี่อยากแยกบ้าน แม่ก็ไม่ห้าม ส่วนพวกแกสองคนอยากแยกบ้านหรือไม่ก็แล้วแต่พวกแก”ซิ่วห่าวรีบหันไปพูดกับซิงโจว ด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะอ่อนโยนว่า“ฝูซิง นาย

เพราะซิงโจวกับเสี่ยวอวี่แยกบ้านแล้ว เกาเฟินจึงมอบเงิน 50 หยวนนี้ให้ซิงโจว จินซานกับอินซานก็ไม่มีความคิดเห็นอะไร น้องชายพวกเขาแยกบ้านแล้ว พวกเขาจะพูดอะไรได้ สีหน้าของซิ่วห่าวแปรเปลี่ยนไปทันที หล่อนเจ็บปวดหัวใจมากราวกับเสี่ยว อวี่เพิ่งขโมยเงิน 50 หยวนของหล่อนไปยังไงยังงั้นถ้าซิงโจวยังไม่แยกบ้าน 50 หย่วนนั้นก็คือทรัพย์สินส่วนรวมในบ้าน เป็นเงินของตระกูลเย่ โชคลาภนั้น ตอนนี้...ถูกเสี่ยวอวี่ฉกชิงไปแล้ว ซิงโจวไม่พูดอะไร หมุนตัวเดินไปที่ห้องด้านหลัง ก่อนจะนำชุดเครื่องมือช่างไม้ที่เก็บไว้อย่างดีออกมา สามีคนก่อนของเกาเฟินเป็นช่างไม้ ช่างไม้ในหมู่บ้านก็เคยเป็นลูกศิษย์ของอดีตสามีเกาเฟินมาก่อนซิงโจวตั้งใจจะทำเครื่องเรือนไม้ด้วยตัวเอง ก่อนหน้านี้ อยู่ในยุคที่เขาจากมา เขาเคยอาศัยอยู่ในป่ามาก่อน เขายังเคยตัดต้นไม้นำมาสร้างบ้านไม้ และยังตัดไม้ไผ่มาทำโต๊ะเก้าอี้ไม้ไผ่ด้วย ตอนนี้...มีเครื่องมือพร้อม ทำอะไรก็ง่ายกว่าเมื่อก่อนมาก กบไสไม้ในสมัยโบราณก็คล้ายกับอันที่เขากำลังถืออยู่ในมือตอนนี้เกาเฟินเห็นลูกชายเอาเครื่องมือทั้งหมดออกมาก็ได้เดินมาถาม “ฝูซิง ลูกกำลังทำอะไร ?”“เครื่องเรือนไม้” ฝนตกแบบนี้ ไม่ไ