บทที่11เถียงเก่งหลังจากที่ทั้งสองดื่มด่ำความสุขกันไปวันนี้ก็ถึงเวลาต้องเดินกลับกรุงเทพฯ มุกดาไม่ลืมที่จะแวะซื้อผลไม้อุดหนุนชาวสวนแต่คนจ่ายเงินให้ก็คืออาเธอร์ ระหว่างทางเธอก็หยิบขนมนมเนยที่ซื้อก่อนกลับขึ้นมาทานแม้จะโดนดุทางสายตาแต่เธอก็ทำไม่รู้ไม่ชี้เมื่อคืนเธอใช้แรงเยอะขนาดนั้นมันก็ต้องบำรุงกันหน่อยสิ "มองหน้าฉันทำไมคะหน้าฉันเหมือน...." อุ๊ปส์ แม่ตัวดีรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้เพราะถูกเขามองด้วยสายตาอำมหิตขืนปล่อยคำหยาบหลุดออกไปเขาได้ฉีกเธอเป็นชิ้นๆ แน่นอน "ระวังคำพูดด้วย-_-!" "ค่าาา ขอโทษค่ะฉันจะระวังคำพูดให้มากกว่านี้ค่ะคุณอาเธอร์" เป็นการขอโทษที่น่าหมั่นไส้มากอาเธอร์หันมาบีบปากเธอด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะหันไปมองข้างทาง มาถึงกรุงเทพฯ ความสุขของมุกดาก็หายไปเมื่อว่าที่เจ้าสาวเดินออกมารับหน้ายิ่งกว่าสุนัขที่เธอเคยเลี้ยง มุกดารู้ตัวดีว่าเธอไม่ควรอยู่ตรงนี้จึงขอตัวเอาของไปเก็บในครัวจนกระทั่งคุณวิเวียนเดินเข้ามาหาเธอถึงในครัวสายตาหยิ่งผยองกวาดมองของบนโต๊ะจนอยากจะเดินเข้าไปหยิบมันโยนทิ้งจะได้จบๆ แต่ก็ทำไม่ได้ "คุณวิเวียนจะรับอะไรไหมคะเดี๋ยวฉันเอาออกไปให้ค่ะ""แกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
