บ้านสกุลเจียง

“จะได้อย่างไรกัน ถึงอย่างไรเจ้าก็ถือว่ามีบุญคุณต่อสกุลกู้ของเรา ในภายภาคหน้าหากเจ้าต้องการความช่วยเหลือก็ให้รีบไปหาพวกเราที่บ้านสกุลกู้นะ”

“ส่วนนี้เป็นสินน้ำใจถึงจะไม่ได้มากมายแต่ก็ช่วยรับไว้ด้วยเถอะ ห้ามปฏิเสธถือว่าเห็นแก่หน้าท่านพ่อข้าก็แล้วกันนะ ข้าขอตัวกลับไปดูแลเป้ยเอ๋อร์ก่อนนะ”

กู้เจินที่เห็นถึงความจริงใจจากจ้าวโม่และมารดาของนางก็รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย ดังนั้นเพื่อเป็นการตอบแทนอีกฝ่ายเขาจึงได้เอ่ยปากถึงการให้ความช่วยเหลือในวันข้างหน้ากับครอบครัวจ้าวขึ้นมา

พร้อมกับหยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าของสองแม่ลูกสกุลจ้าว ก่อนจะรีบเอ่ยดักทางอีกฝ่ายเอาไว้แล้วรีบขอตัวกลับบ้านของตนเองก่อนอย่างรวดเร็ว

จ้าวโม่กับนางฟานซื่อที่ยังคงตามไม่ทันกับความรวดเร็วของชายวัยกลางคนที่มาแล้วกลับไปเลยทำได้เพียงมองตามหลังของอีกฝ่ายที่หายวับไปจากบ้านของพวกนางเสียแล้ว

“ท่านลุงกู้ช่างเป็นคนที่รวดเร็วยิ่งนักว่าหรือไม่เจ้าคะท่านแม่?”

จ้าวโม่แสร้งเอ่ยติดตลกขึ้นอย่างขบขันต่อท่าทางเมื่อครู่ของกู้เจินกับมารดาของตน

“อื้อ แม่เห็นด้วยกับเจ้านะ นี่มันเงินห้าตำลึงเชียวรึ?”

นางฟานซื่อเอ่ยสำทับคำพูดของบุตรสาวไปพรางหยิบถุงเงินที่กู้เจินทิ้งเอาไว้ออกมาเปิดดู ก่อนจะพบว่าข้างในนั้นมีก้อนตำลึงอยู่ถึงห้าก้อนด้วยกัน

ซึ่งเงินจำนวนห้าตำลึงสำหรับชาวบ้านธรรมดาเช่นบ้านของพวกนางนั้นถือว่ามากมายยิ่งนัก จึงไม่แปลกที่นางฟานซื่อจะตกใจหลังจากได้เห็นจำนวนเงินตรงหน้าของตนเอง

“ถือเสียว่าเป็นความจริงใจที่อยากขอบคุณจากท่านลุงกู้ก็แล้วกันนะเจ้าคะ แต่ตอนนี้ข้าต้องไปบ้านท่านลุงเจียงก่อนแล้ว ท่านแม่ก็รอท่านพ่อกับพวกพี่ชายอยู่ที่บ้านเถิดเจ้าค่ะ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ”

เด็กสาวรีบเอ่ยปัดเรื่องเงินที่กู้เจินมอบให้หลังจากที่เห็นว่าใบหน้าของมารดาดูไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่

ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองยังมีเรื่องต้องไปจัดการถึงได้รีบร้อนเอ่ยบอกกับมารดาแล้ววิ่งออกจากบ้านไปด้วยความรีบร้อนในทันที

จ้าวโม่ใช้เวลาวิ่งไปยังบ้านของเจียงทงไม่นานก็ถึง ในตอนนี้เป็นช่วงต้นยามเซิน (15.00-16.59) พอดี ถือว่ายังไม่เย็นมาก ในตอนนี้เด็กสาวกำลังยืนหอบเหนื่อยอยู่ที่หน้าบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่งที่อยู่ห่างจากบ้านหลังอื่นเล็กน้อย

ในความทรงจำของเด็กสาวที่นี่ก็คือบ้านของเจียงทงกับบุตรชายนั่นเอง หลังจากที่หายเหนื่อยแล้วจ้าวโม่ก็รีบส่งเสียงเรียกคนในบ้านเจียงขึ้นหนึ่งครั้ง

“ท่านลุงเจียง พี่เจียงซวี่ อยู่บ้านหรือไม่เจ้าคะ!”

รอไม่นานประตูหน้าบ้านตรงหน้าของเด็กสาวก็เปิดออก ก่อนที่ร่างสูงโปร่งดูองอาจของเจียงซวี่จะปรากฏขึ้นตรงหน้าของจ้าวโม่

ใบหน้าที่ดูดีสะอาดตาของอีกฝ่ายทำให้จ้าวโม่ถึงกับร้องว้าวขึ้นภายในใจไม่ได้ เพราะนางยังไม่เคยเห็นบุรุษในหมู่บ้านคนไหนที่มีใบหน้าหล่อเหลาดูดีเทียบเคียงพี่ชายทั้งสองของนางได้เลย จนมาเจอเจียงซวี่ในวันนี้

“โม่เอ๋อร์? มาหาพี่หรือท่านพ่อเช่นนั้นรึ”

คำทักทายที่ดูแปลกใจในตอนแรก ก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นเอ่ยคำถามปกติกับเด็กสาวดังขึ้นจากร่างสูงทำให้สติของจ้าวโม่กลับเข้าร่างในทันที

“พี่เจียงซวี่ข้ามาพบท่านลุงเจียงเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เอ่ยตอบกลับชายหนุ่มตรงหน้าหลังจากที่ได้สติกลับคืนมาแล้ว พร้อมทั้งยังส่งยิ้มสดใสไปให้อีกฝ่าย

“อ้อ เข้ามาก่อนสิ ท่านพ่อกำลังเดินดูแปลงผักอยู่หลังบ้านนะ เดี๋ยวพี่จะไปตามท่านพ่อให้”

เจียงซวี่เอ่ยชวนเด็กสาวที่เป็นน้องสาวของสหายตนเองให้เข้าไปด้านในบ้านก่อนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“เจ้าค่ะ”

เอ่ยจบจ้าวโม่ก็เดินตามหลังของชายหนุ่มเข้าไปภายในบ้านทันที พร้อมกับค้นข้อมูลเกี่ยวกับชายหนุ่มในความทรงจำของเจ้าของร่างอย่างรวดเร็ว

ในความทรงจำเกี่ยวกับเจียงซวี่ตามที่นางค้นเจอก็คือ เจียงซวี่ นั้นเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเจียงทง อายุ 18 ปี ในตอนนี้เขากำลังศึกษาอยู่ที่สถานศึกษาปีสุดท้ายแล้ว

เจียงซวี่นั้นถือได้ว่าเป็นชายหนุ่มที่พวกหญิงสาวในหมู่บ้านต่างก็พึงใจมากที่สุด แม้แต่ญาติผู้พี่ทั้งสองของนางเองก็เป็นหนึ่งในสตรีเหล่านั้น

นั่นก็เพราะเจียงซวี่นั้นทั้งหน้าตาดี การศึกษาก็ดี แถมฐานะทางครอบครัวก็ถือได้ว่ามีเงินทองไม่น้อยจึงไม่แปลกที่เขาจะถูกสาว ๆ ทั้งในหมู่บ้านและต่างหมู่บ้านหมายจะจับทำสามี

ส่วนหนึ่งที่จ้าวโม่มักจะถูกสาว ๆ ในหมู่บ้านรังแกก็เพราะความสนิทสนมของนางกับชายหนุ่มนั่นเอง

แต่เจียงซวี่ก็คิดกับจ้าวโม่เพียงแค่น้องสาว ด้วยว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นน้องสาวของสหายตนเองด้วย จ้าวโม่เองก็นับถือชายหนุ่มเหมือนพี่ชายเช่นเดียวกัน

แต่คนที่ขี้อิจฉาย่อมมองความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองไม่ออกและคิดว่าจ้าวโม่นั้นแอบชอบพอในตัวของเจียงซวี่จึงได้เกิดความไม่พอใจและคอยรังแก กลั่นแกล้งเด็กสาวอยู่บ่อยครั้ง

คิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้จ้าวโม่คนใหม่ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อนใจ เพราะเด็กสาวเจ้าของร่างนั้นเพิ่งจะอายุเพียงแค่ 11 หนาวเท่านั้นจะไปมีความคิดรัก ๆ ใคร่ ๆ เช่นนั้นได้อย่างไรกัน

“โม่เอ๋อร์เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่เช่นนั้นรึ?”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จ้าวโม่เดินมาถึงโต๊ะนั่งกลางลานบ้านของอีกฝ่าย เพราะมัวแต่หวนคิดถึงความทรงจำของตนเองจนมารู้สึกตัวก็ตอนที่ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้น

“อ้อ ข้ากำลังคิดว่าที่บ้านของพี่เจียงซวี่จะยังมีข้าวเหนียวที่ข้าต้องการอยู่หรือไม่เจ้าค่ะ”

จ้าวโม่รีบคิดหาคำตอบที่ดูเป็นปกติที่สุดออกมาก่อนที่นางจะรีบเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้า

“ข้าวเหนียว? เจ้าคงหมายถึงข้าวที่พอนำไปหุงแล้วจะสามารถปั้นเป็นก้อนให้ติดกันได้ใช่หรือไม่”

เจียงซวี่นั่นเป็นคนฉลาดทันทีที่ได้ยินเพียงคำพูดของเด็กสาวเขาก็สามารถเข้าใจได้โดยง่าย

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ยังพอมีอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

จ้าวโม่อดที่จะรู้สึกขนลุกกับความหัวไวของอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ก็ยังแอบชื่นชมอีกฝ่ายอยู่ในใจถึงความฉลาดนั้นของเขา

“เหมือนว่าจะเหลืออยู่ราว ๆ ห้ากระสอบนะ เจ้าต้องการเท่าไหร่เล่า เดี๋ยวพี่จะได้ช่วยเอาไปส่งให้ที่บ้าน”

เจียงซวี่พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยบอกจำนวนของข้าวที่เหลืออยู่ในตอนนี้กับเด็กสาวไป

“ข้าต้องการทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ ท่านลุงขายกระสอบละเท่าไหร่หรือเจ้าคะ”

“ลุงไม่คิดเงินหรอกเจ้าเอากลับไปได้เลย”

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มตรงหน้าของนางจะทันได้เอ่ยตอบ น้ำเสียงทุ้มดูอบอุ่นก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของนางเสียก่อน

และทันทีที่จ้าวโม่หันกลับไปมองก็พบเข้ากับชายวัยกลางคนที่รูปร่างดูองอาจ แต่ดูผอมเล็กน้อย ใบหน้าที่ยังหลงเหลือความหล่อเหลาของอีกฝ่ายทำให้นางเข้าใจได้ทันทีว่า

เจียงซวี่นั้นได้ความหล่อเช่นนั้นมาจากใครกัน แต่จ้าวโม่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเพราะอะไรภาพใบหน้าของสองพ่อลูกในความทรงจำของจ้าวโม่คนก่อนจึงได้ดูเลือนรางเช่นนั้นกัน

“คารวะท่านลุงเจียงเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่รีบเอ่ยทักทายชายวัยกลางคนขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของนางเองก็ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งเช่นเดียวกัน

“ฮ่า ฮ่า ไม่เจอกันพักเดียวเจ้าดูโตขึ้นจากเดิมมากเลยนะโม่เอ๋อร์”

คำพูดที่ดูเหมือนหยอกล้อของเจียงทงทำให้จ้าวโม่รู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ด้วย

“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นสิเจ้าคะ เพราะอีกไม่กี่เดือนข้าก็จะอายุครบ 12 หนาวแล้ว แต่ว่าท่านลุงยังดูหนุ่มเช่นเดิมเลยนะเจ้าคะ”

ยังดีที่จ้าวโม่นั้นฉลาดจึงได้เอ่ยไปตามน้ำของชายวัยกลางคนตรงหน้า แถมยังไม่ลืมเอ่ยหยอกเย้าอีกฝ่ายกลับไปเช่นเดียวกันบ้าง

“ฮ่า ฮ่า เจ้าเด็กคนนี้นี่ช่างพูดเสียจริงเอาละ ๆ ลุงไม่ล้อเจ้าแล้ว เรื่องข้าวที่เจ้าต้องการลุงจะให้อาซวี่เข็ญไปส่งที่บ้านก็แล้วกันนะ”

“ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก ถึงลุงเก็บเอาไว้ก็ไม่ได้กินหรอก มีแต่จะเสียทิ้งเปล่า ๆ ให้เจ้านำไปกินดีกว่า”

เมื่อเอ่ยหยอกล้อกันพอหอมปากแล้วเจียงทงถึงได้เอ่ยเข้าเรื่องของข้าวเหนียวที่เด็กสาวต้องการด้วยท่าทางจริงใจขึ้นมาทันที

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่แล้วถือเสียว่าเจ้าช่วยลุงเอาพวกมันไปกินก็แล้วกัน อาซวี่รีบไปนำข้าวทั้งหมดใส่เกวียนแล้วเข็ญไปส่งน้องที่บ้านพร้อมกันเลย”

ในขณะที่จ้าวโม่กำลังจะเอ่ยปฏิเสธด้วยความเกรงใจอีกฝ่ายอยู่นั้น เจียงทงก็ได้เอ่ยรวบรัดตัดบทขึ้นมาเพื่อไม่ให้เด็กสาวเอ่ยปฏิเสธตนเองได้

จ้าวโม่ทำได้เพียงยืนงงกับนิสัยเผด็จการของชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อไป

======================================================================

ใครกันน๊า จะใช่พระเอกไหมเอ่ยหรือจะเป็นแค่พี่ชายกัน