มะม่วงน้ำปลาหวาน

หลังจากที่จ้าวโม่ได้พูดคุยกับเจียงทงเสร็จเรียบร้อยนางพร้อมกับเจียงซวี่ก็ได้เดินทางกลับบ้านของตนเอง ส่วนเจียงซวี่ที่เมื่อส่งเด็กสาวกลับบ้านเรียบร้อยก็ได้ขอตัวกลับบ้านของตนเองไป

ซึ่งเป็นเวลาอาหารเย็นของบ้านสกุลจ้าวแล้วเช่นกัน หลังจากที่ทุกคนได้ทานมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อย จ้าวโม่จึงได้เริ่มพูดคุยเรื่องวัตถุดิบที่นางยังขาดไปอย่างมะพร้าวกับคนในครอบครัวขึ้นมา

“ท่านตาเจ้าคะ ที่หมู่บ้านของเรามีมะพร้าวอยู่หรือไม่?”

“อะไรนะโม่เอ๋อร์ มะพร้าวมันคือผลไม้ชนิดใดเช่นนั้นรึ?”

จ้าวเหว่ยที่ได้ยินชื่อของผลไม้ที่ฟังไม่คุ้นจึงได้เอ่ยถามกับหลานสาวขึ้นอีกครั้ง

“เอ่อ...มันจะมีเปลือกแข็ง ๆ ต้นมันชอบขึ้นอยู่แถวที่มีน้ำใบยาว ๆ เป็นก้าน ผลดิบจะเป็นสีเขียวแต่เมื่อสุกจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลลูกมีลักษณะกลม ๆ เจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เริ่มเอ่ยบอกลักษณะของลูกมะพร้าวให้กับผู้เป็นตาได้ฟังเผื่ออีกฝ่ายจะพอเคยเห็นมาบ้าง

“เหมือนว่าพี่จะเคยเห็นเจ้าผลไม้ที่เจ้าเอ่ยมาเลยนะ มันขึ้นอยู่ตรงริมแม่น้ำอีกฝั่งของภูเขา ในตอนนี้ข้าบังเอิญไปพบมันเข้าพอดี”

แต่กลับเป็นจ้าวหยางที่เป็นคนเอ่ยถึงเจ้าลูกมะพร้าวที่เด็กสาวกำลังตามหาอยู่เสียอย่างนั้น

“จริงหรือเจ้าคะ! เช่นนั้นพรุ่งนี้พี่รองพาข้าขึ้นเขาไปเก็บลูกมะพร้าวได้หรือไม่?”

ทันทีที่จ้าวโม่ได้ยินคำบอกเล่าจากพี่ชายคนรองนางก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก และรีบเอ่ยขอร้องอีกฝ่ายให้ช่วยพาตนเองขึ้นเขาไปเก็บผลของมันอีกด้วย

“ไม่เป็นไร เจ้ารอพี่อยู่ที่บ้านนี่แหละเดี๋ยวพี่จะไปกับพี่ใหญ่เอง”

แต่จ้าวหยางกลับเอ่ยปฏิเสธน้องสาวของเขาขึ้น ก่อนจะให้คำตอบว่าตนเองจะขึ้นเขาไปกับพี่ชายคนโตแทนเพื่อให้ง่ายต่อการเดินทางไปกลับ

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อข้าอยากให้ท่านเลิกล่าสัตว์แล้วไปติดต่อคนสร้างบ้านเพื่อมาทำการสร้างบ้านหลังใหม่ของพวกเรา”

“ข้าต้องการให้บ้านเสร็จทันก่อนภายในสองเดือนที่จะถึงนี้ ส่วนแบบบ้านข้าจะมอบให้ท่านพ่อในวันรุ่งขึ้นนะเจ้าคะ”

จ้าวโม่ที่พอจะเข้าใจในความคิดของพี่ชายทั้งสองจึงได้เอ่ยตกลงไปอย่างง่ายดาย จากนั้นนางถึงได้หันไปเอ่ยบอกกับบิดาที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับตนเองถึงเรื่องของการสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา

“ได้สิ ถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้พ่อจะลองไปถามท่านลุงเจียงของเจ้าดูว่าพอจะมีช่างทำบ้านแนะนำหรือไม่”

จ้าวเหยียนเอ่ยตอบรับคำของบุตรสาวขึ้นมาอย่างเห็นด้วยและเขาตั้งใจจะไปสอบถามกับสหายสนิทมนเรื่องนี้

“แล้วก็ท่านตา ท่านพอจะรู้จักคนที่ทำงานฝีมือเกี่ยวกับการสานเป็นหรือไม่เจ้าคะ”

จ้าวโม่ที่จะคิดขึ้นได้แล้วรีบเอ่ยถามชายชราถึงคนที่สามารถทำงานสานได้กับอีกฝ่ายขึ้นมา

“ตาก็ทำได้ เจ้าต้องการให้ตาทำอะไรให้อย่างนั้นรึ?”

คำตอบของชายชราทำให้จ้าวโม่รู้สึกแปลกใจไม่น้อย เพราะนางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าท่านตาของตนนั้นทำงานสานเป็นด้วย

แม้แต่เด็กสาวเจ้าของร่างเองก็ไม่มีความทรงจำในเรื่องนี้เลย จึงไม่แปลกที่ผู้มาใหม่เช่นนางจะไม่รู้

“แล้วท่านตาทำสิ่งใดได้บ้างหรือเจ้าคะ?”

“ก็พวกตะกร้าสานเล็ก ๆ กระจาดใส่ของ หรือแล้วแต่แบบที่เจ้าต้องการสามารถเอ่ยมาได้เลย”

ชายชราที่ได้ยินคำถามของหลานสาวก็เอ่ยบอกสิ่งที่ตนเองสามารถทำได้ออกไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยได้ทำมันเท่าไหร่

“เช่นนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ ข้าต้องการตะกร้าใบเล็ก ๆ ที่คล้ายกับจานทรงวงรีหรือรูปทรงวงกลมก็ได้เจ้าค่ะ จำนวนห้าสิบชิ้น”

“แล้วก็ข้าอยากได้ใบตองกล้วยมาใช้สำหรับรองตะกร้าสานด้วยเจ้าคะ”

“เรื่องใบตองกล้วยแม่จะเป็นคนจัดการให้เองก็แล้วกันจ๊ะ”

นางฟานซื่อเอ่ยอาสาเป็นคนดูเรื่องใบตองกล้วยแทนบิดาของตน

เพราะในตอนนี้ดูเหมือนจะมีเพียงแค่นางเท่านั้นที่ยังไม่มีงานให้ทำ

“เช่นนั้นก็เอาตามนี้ ตอนนี้ก็แยกย้ายกันไปนอนได้แล้วละ พรุ่งนี้ยังมีงานรอพวกเราอยู่”

หลังจากที่ทุกคนพูดคุยกันจนได้ขอสรุปแล้ว ชายชราจึงได้เอ่ยปากบอกให้ทุกคนกลับไปนอนเอาแรงเพื่อเริ่มงานในส่วนของตนเองในวันรุ่งขึ้นนี้ทันที

จบคำของชายชราคนทั้งหมดก็ต่างแยกย้ายกันกลับไปยังห้องนอนของตนเองแล้วนอนหลับไปในเวลาต่อมา

รุ่งเช้าวันต่อมา หลังจากที่คนล้านจ้าวทานมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อยก็ได้พากันแยกย้ายกันไปทำงานในส่วนของตนเองต่อทันที

โดยบุตรชายทั้งสองได้ขึ้นเขาไปเก็บมะพร้าว บิดาไปบ้านเจียงทงเพื่อปรึกษาเรื่องสร้างบ้าน ผู้เป็นตาได้ไปตัดไม้มาทำงานสาน นางฟานซื่อได้นำผ้าไปซักที่ลำธารหลังบ้าน

ในตอนนี้มีเพียงจ้าวโม่เท่านั้นที่อยู่บ้าน นางจึงเริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับการทำข้าวเหนียวมะม่วงเช่นเดียวกัน

เริ่มจากการนำข้าวเหนียวที่ได้มาไปแช่น้ำเอาไว้ให้นิ่ม จัดการคัดแยกมะม่วงที่สุกงอมแล้วไปล้างทำความสะอาดเอาไว้

ก่อนจะเลือกมะม่วงดิบอีกจำนวนหนึ่งไปล้างทำความสะอาด จากนั้นก็ทำการปลอกเปลือกออกแล้วหั่นให้เป็นชิ้นบาง ๆ

จนได้จำนวนหนึ่ง แล้วเริ่มเข้าครัวเพื่อทำน้ำพริกน้ำปลาหวานมาลองกินคู่กับมะม่วงดูว่ารสชาติได้ไหม

ซึ่งขั้นตอนการทำน้ำจิ้มน้ำปลาหวานนั้นไม่ได้มีความยุ่งยากมาก เริ่มจากการเตรียมวัตถุดิบอย่างน้ำตาลปี๊ป น้ำเปล่า น้ำปลา หอมแดงหั่นเป็นแว่น ๆ พริกสดหั่น พริกแห้ง

เมื่อเตรียมวัตถุดิบเสร็จเรียบร้อยก็เริ่มลงมือทำน้ำจิ้มน้ำปลาหวานต่อ เริ่มจาก จุดไฟตั้งกระทะให้ร้อนแล้วใส่น้ำตาลปี๊ปลงไปในกระทะ ใช้ไฟกลาง ใส่น้ำเปล่าลงไป

คนไปเรื่อย ๆ จนน้ำตาลละลายเป็นเนื้อละเอียดจากนั้นก็ใส่น้ำปลาลงไป แล้วคนต่อไปจนเดือดฟูขึ้นมา แล้วใส่หอมแดงหั่นลงไป ตามด้วยพริกแห้ง พริกสดหั่นที่เตรียมไว้ลงไปจนครบ

จากนั้นก็คนให้ทุกอย่างเข้ากันแล้วยกลงพักไว้ให้เย็น เสียดายที่ยังขาดกุ้งแห้งไปหนึ่งอย่าง แต่น้ำพริกน้ำปลาหวานของจ้าวโม่เองก็ถือได้ว่าทำออกมาอร่อย เป็นที่พอใจของเด็กสาวอยู่

“ไหนลองชิมฝีมือดูสิว่ายังอร่อยเหมือนเดิมอยู่ไหม”

เมื่อจ้าวโม่เห็นว่าน้ำพริกเย็นลงจนสามารถทานได้แล้วจึงได้ตักใส่ถ้วยใบเล็ก ก่อนจะเดินไปหยิบจานมะม่วงที่หั่นเอาไว้แล้วเดินออกไปนั่งชิมฝีมือของตนเองที่โต๊ะหน้าบ้านทันที

“อื้ม ก็อร่อยดีนะถึงจะขาดกุ้งแห้งไปก็เถอะ ยังถือว่าใช้ได้อยู่”

เด็กสาวเอ่ยพึมพำกับตนเองถึงรสชาติของน้ำพริกน้ำปลาหวานที่เมื่อนำไปทานคู่กับมะม่วงเปรี้ยวแล้วได้รสชาติที่ใช้ได้ สามารถนำไปขายได้ตามที่นางคิดเอาไว้

ไม่นานหลังจากที่จ้าวโม่นั่งทานมะม่วงน้ำปลาหวานอยู่ มารดาของเด็กสาวก็ได้กลับมาจากการซักผ้า

พร้อมกับตะกร้าใส่ผ้าของทุกคนในบ้าน เห็นแบบนั้นจ้าวโม่ก็รีบวิ่งไปช่วยมารดาถือตะกร้าเพื่อนำผ้าไปตาก

หลังจากที่เด็กสาวช่วยมารดาตากผ้าเสร็จนางก็รีบจูงมือของนางฟานซื่อไปนั่งลงตรงโต๊ะหน้าบ้านเพื่อให้อีกฝ่ายลองชิมมะม่วงน้ำปลาหวานที่นางทำดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“ท่านแม่ลองชิมนี่ดูหน่อยสิเจ้าคะ แล้วบอกข้าทีว่ารสชาติมันเป็นอย่างไร พอจะขายได้หรือไม่?”

นางฟานซื่อที่หลังจากถูกบุตรสาวลากมานั่งลงที่โต๊ะแล้วนำจานที่มีมะม่วงดิบกับถ้วยน้ำพริกที่น่าตาดูแปลกตามาตรงหน้า

ก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแสดงสีหน้าคาดหวังจนนางไม่สามารถปฏิเสธเด็กสาวได้

นางฟานซื่อจึงได้ลองหยิบชิ้นมะม่วงขึ้นมาหนึ่งแผ่นก่อนจะจิ่มไปยังน้ำจิ้มที่อยู่ในถ้วยจากนั้นก็กัดเข้าปากไปหนึ่งคำ

ทันทีที่มะม่วงสัมผัสกับลิ้นนางก็รับรู้ได้ถึงรสชาติที่เปรี้ยวจนเข็ดฟันของมะม่วง แต่เพียงไม่กี่อึดใจต่อมากลับมีรสชานหวานละมุนกลมกล่อมของน้ำพริกที่กินคู่ไปด้วย

ช่วยลดความเปรี้ยวของมะม่วงลงไปและให้รสชาติที่อร่อยอย่างลงตัวเข้ามาแทนที่

“อื้ม มันคือสิ่งใดรึโม่เอ๋อร์ ช่างอร่อยยิ่งนัก”

นางฟานซื่ออดเอ่ยปากถามถึงชื่อของอาหารที่นางเพิ่งจะได้ลองทานเป็นครั้งแรกกับบุตรสาวขึ้น

“นี่เรียกว่ามะม่วงน้ำปลาหวานเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เอ่ยบอกชื่อของมะม่วงที่ตนเองทำขึ้นมาในวันนี้ให้กับมารดาของตนได้ฟังด้วยใบหน้าแย้มยิ้มอย่างมีความสุข

=====================================================

เมนูขายใหม่ยัยน้องมาแล้ว