ผู้มีพระคุณของสกุลกู้

แคก แคก แคก

กู้เป้ยเป้ยที่รู้สึกตัวขึ้นมาในที่สุดนั้นก็ได้สำลักน้ำที่กลืนลงท้องไปในตอนที่จมน้ำออกมาจนหมด แล้วหมดสติไปอีกครั้ง

“เป้ยเอ๋อร์! เจ้าเป็นอะไรไป”

กู้เชาที่ในตอนแรกรู้สึกโล่งใจที่หลานสาวสุดรักนั้นฟื้นคืนสติกลับมาได้ แต่เมื่อเห็นว่าเด็กสาวได้หมดสติลงไปอีกครั้งชายชราถึงได้ร้องออกมาด้วยเสียงดังด้วยความตกใจ

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านรีบพานางกลับบ้านแล้วไปตามท่านหมอมาดูอาการของนางเถิดเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่ที่รู้ดีว่าเด็กสาวเพียงหมดสติไปเพราะตกน้ำละอ่อนหล้า นางจึงได้เอ่ยบอกชายชราให้รีบพาหลานสาวของเขาไปพักแล้วรีบตามท่านหมอมาดูอาการของอีกฝ่ายเสีย

“ได้ ๆ พวกเจ้ารีบเอาเปลมาหามหลานของข้ากลับบ้านเร็วเข้า ส่วนเจ้ารีบเดินทางไปตามท่านหมอจากหมู่บ้านข้าง ๆ มาให้ข้าที”

กู้เชารีบเอ่ยปากตอบรับคำพูดของจ้าวโม่ จากนั้นเขาก็รีบหันไปเอ่ยสั่งชาวบ้านชายสามสี่คนที่ตามมาด้วยให้ไปทำตามสิ่งที่ตนเองต้องการขึ้น

“ขอรับ!”

ชาวบ้านที่เป็นบุรุษสองคนรีบนำเปลสำหรับใช้หามมาวางลงตรงข้างร่างของเด็กสาว

ก่อนที่หญิงออกเรือนอีกสองคนจะมาช่วยยกร่างของกู้เป้ยเป้ยขึ้นไปยังเปลแล้วให้บุรุษทั้งสองรีบหามกลับไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านในทันที

ส่วนชาวบ้านชายอีกคนก็เร่งฝีเท้าเพื่อไปตามท่านหมอจากหมู่บ้านข้าง ๆ ตามคำสั่งของผู้นำหมู่บ้านอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน

หลังจากที่เหตุการณ์ได้สงบลงไปแล้วจ้าวโม่จึงมีโอกาสมองสบตาไปยังกลุ่มเด็กสาวที่เหลืออยู่ ก่อนที่คนทั้งหมดจะแยกย้ายกันกลับบ้านของตนเอง

ส่วนสองพี่น้องบ้านจ้าวญาติผู้พี่ของนางนั้นได้หนีกลับบ้านไปตั้งแต่ที่ช่วยเหลือจ้าวจื่อถงขึ้นมาจากน้ำได้แล้ว

จ้าวโม่ที่เห็นว่าเรื่องราวทุกอย่างจบลงไปแล้วนางก็ได้เดินกลับบ้านของตนเองไปแทนที่จะเป็นบ้านของเจียงทง เพราะนางในตอนนี้มีสภาพเปียกไปทั้งตัวย่อมไม่เหมาะที่จะไปพบใครอีก

ทันทีที่จ้าวฟานซื่อเห็นว่าบุตรสาวของตนกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพตัวเปียกชุ่ม มีอาการหนาวสั่นเล็กน้อยก็รู้สึกตกใจจนทำตะกร้าผักที่ถือในมือร่วงลงกับพื้น

ก่อนที่นางฟานซื่อจะรีบวิ่งเข้ามาดูบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงพร้อมทั้งเอ่ยถามอีกฝ่ายว่ามันเกิดอะไรขึ้นกัน

“โม่เอ๋อร์! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากัน เหตุใดเจ้าถึงได้กลับมาในสภาพเปียกปอนเช่นนี้ลูกรัก”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าเพียงแค่โดดน้ำลงไปช่วยกู้เป้ยเป้ยที่พลัดตกลงน้ำเท่านั้น”

“ว่าอย่างไรนะ!”

จ้าวโม่ที่ตั้งใจเอ่ยบอกมารดาเพื่อให้อีกฝ่ายคลายความเป็นห่วงลง แต่กลับกลายเป็นว่าในตอนนี้สีหน้าของนางฟานซื่อกลับซีดเผือดลงไปกว่าเดิมเสียอีก

“เรื่องอื่นช่างมันก่อน เจ้ารีบไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวจะจับไข้เอาได้”

ถึงแม้ว่านางฟานซื่อยังมีเรื่องมากมายที่ต้องการสอบถามกับบุตรสาวของตน แต่ความเป็นห่วงของมารดาย่อมมีมากกว่านางจึงได้รีบเอ่ยไล่ให้เด็กสาวรีบไปจัดการกับตนเองให้เรียบร้อยเสียก่อน

“เจ้าค่ะท่านแม่”

ด้าวจ้าวโม่เองก็พอจะอ่านใจของผู้เป็นมารดาออกจึงได้ไม่เอ่ยโต้แย้งหรือขัดคำสั่ง เด็กสาวรีบเดินกลับเข้าไปภายในบ้านเพื่อจัดการกับตัวเองอย่างว่าง่ายในทันทีที่เอ่ยรับคำของมารดาจบ

ผ่านไปราว ๆ สองก้านธูปจ้าวโม่ก็เดินกลับออกมานั่งลงที่โต๊ะนั่งฝั่งตรงข้ามกับมารดาที่กำลังนั่งซ่อมชุดให้กับพวกพี่ชายของนางอยู่

“เอาละเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้นกัน”

เมื่อนางฟานซื่อเห็นว่าบุตรสาวนั่งลงเสร็จเรียบร้อย นางจึงได้เอ่ยขึ้นอย่างต้องการคำตอบจากบุตรสาวของตนกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้

“ในระหว่างทางที่ข้ากำลังเดินไปบ้านของท่านลุงเจียงอยู่นั้น ข้าก็พบว่าพวกของกู้เป้ยเป้ยและพวกของจ้าวจื่อถงกำลังมีปากเสียงกัน”

“จนในที่สุดทั้งสองฝ่ายก็ลงไม้ลงมือแล้วระหว่างที่เกิดการตบตีกันขึ้นจ้าวจื่อถงกับกู้เป้ยเป้ยก็พลัดตกลงน้ำไปเจ้าค่ะ”

“ข้าเห็นว่ากู้เป้ยเป้ยนั้นกำลังจะจมน้ำจึงได้กระโดดลงไปช่วยนางขึ้นมา แต่ตอนขึ้นมาแล้วนางหยุดหายใจไป ข้าจึงต้องปั้มหัวใจนางเพื่อช่วยชีวิตจนในที่สุดก็ช่วยเอาไว้ได้ทันเจ้าค่ะ”

“!!!”

หลังจากที่จ้าวโม่เอ่ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้มารดาของจนฟังจนจบ นางฟานซื่อในตอนนี้มีสีหน้าที่ตกใจจนไม่สามารถพูดคำใดออกไปได้

“ท่านแม่เจ้าคะ? ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

จ้าวโม่ที่เห็นท่าทางแน่นิ่งไปของมารดาก็รีบเอ่ยเรียกสติอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง

“อะ...อื้มแม่ไม่เป็นไรแค่ตกใจมากไปหน่อย เช่นนั้นในตอนนี้กู้เป้ยเป้ยก็ปลอดภัยดีใช่หรือไม่?”

เมื่อคืนสติกลับมาได้นางฟานซื่อจึงได้เอ่ยถามบุตรสาวถึงอาการของเด็กสาวบ้านกู้อีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

“นางปลอดภัยดีเจ้าค่ะ แต่น่าจะจับไข้ไปอีกหลายวันกว่าจะกลับมาแข็งแรงได้ ส่วนทางญาติผู้พี่ทั้งสองปลอดภัยดีเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ถึงอย่างไรพวกนางก็ถือว่าเป็นญาติผู้พี่ของเจ้า อย่าทำให้ท่านตาของเจ้าเป็นกังวลในเรื่องนี้อีกเลย”

นางฟานซื่อเอ่ยบอกกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเอ่ยถึงเด็กสาวทั้งสองที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของบุตรสาวอย่างขอร้อง

“ถ้าทางนั้นคิดว่าข้าเป็นน้องสาวของพวกเขาบ้าง ข้าจะทำตามที่ท่านแม่ขอร้องมาเจ้าค่ะ”

คำขอของมารดานั้นจ้าวโม่ไม่ค่อยจะเห็นด้วยสักเท่าไหร่ แต่เพื่อความสบายใจของอีกฝ่ายนางจึงได้เอ่ยปากตอบรับโดยมีเงื่อนไขบางอย่างขึ้นมาด้วย

“จ๊ะ แม่แล้วแต่ลูกขอแค่อย่าให้มันเกินเหตุนะลูก”

นางฟานซื่อที่รู้นิสัยของเด็กสาวดีว่าเป็นคนดื้อเงียบ ถ้าไม่ต้องการทำตามสิ่งที่ตนเองไม่เห็นด้วยอีกฝ่ายก็จะทำเพียงตอบรับเช่นในตอนนี้นั่นเอง

เมื่อเห็นว่าบุตรสาวยอมลงให้มากแล้วนางจึงไม่คิดจะไล่ต้อนอีกฝ่ายจนหมดทางเช่นกัน ดังนั้นนางจึงได้หยุดพูถึงหลานสาวทั้งสองของตนแทน

“มีใครอยู่หรือไม่!”

หลังจากที่สองแม่ลูกต่างฝ่ายต่างก็ทำเพียงนั่งเงียบ ๆ กันอยู่นั้น เสียงร้องตะโกนของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นจากหน้าบ้านของพวกเขา

เมื่อเจ้าโม่กับนางฟานซื่อเห็นว่าคนที่มาพบพวกตนในวันนี้คือกู้เจินบิดาของกู้เป้นหยวนเด็กสาวจึงได้รีบเดินออกไปรับแขกที่หน้าทางเข้าบ้าน

“ท่านลุงกู้มีเรื่องอะไรหรือไม่เจ้าคะ?”

จ้าวโม่เอ่ยถามชายวัยกลางคนที่อายุมากกว่าบิดาของตนอยู่สองปีด้วยความสงสัย

เพราะโดยปกติแล้วอีกฝ่ายนั้นจะไม่เคยมาที่บ้านของพวกนางแม้แต่ครั้งเดียว

“โม่เอ๋อร์ ลุงมาพบเจ้านั่นแหละ”

กู้เจินบุตรชายเพียงคนเดียวของหัวหน้าหมู่บ้านกู้ เป็นว่าที่หัวหน้าหมู่บ้านคนต่อไปต่อจากบิดาเอ่ยบอกกับเด็กสาวที่เป็นผู้มีพระคุณของเขาไปแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นเชิญท่านลุงเข้าไปกินน้ำให้หายเหนื่อยก่อนเจ้าค่ะ”

เมื่อจ้าวโม่พอจะเดาออกแล้วว่าอีกฝ่ายมาพบตนในวันนี้คงด้วยเรื่องของบุตรสาวเพียงคนเดียว

นางจึงได้เอ่ยชวนอีกฝ่ายให้เข้าบ้านไปดื่มน้ำตามมารยาทเสียหน่อย และเพื่อให้มารดาของนางได้รับฟังสิ่งที่ชายวัยกลางคนต้องการจะเอ่ยกับนางในครั้งนี้ด้วย

“ได้ ๆ รบกวนเจ้าแล้ว”

ทางด้านกู้เจินเองก็มีเรื่องที่ต้องเอ่ยกับเด็กสาวมากพอสมควรเขาจึงได้เอ่ยตอบรับน้ำใจของเด็กสาวแล้วเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปนั่งพูดคุยกันที่โต๊ะหน้าบ้านของอีกฝ่ายทันที

“อ้าวพี่กู้เองหรือเจ้าคะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือไม่?”

เมื่อนางฟานซื่อเห็นบุรุษรุ่นพี่ก็เอ่ยทักทายตามมารยาท ก่อนที่นางจะเอ่ยถามเข้าประเด็นที่อีกฝ่ายมาที่บ้านของตนในวันนี้ขึ้นมา

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงต้องการมาเอ่ยขอบใจโม่เอ๋อร์ที่ช่วยชีวิตเป้ยเอ๋อร์ของข้าเอาไว้เท่านั้น”

กู้เจินที่ได้รับคำถามตรงไปตรงมาจึงได้เอ่ยตอบอย่างตรงไปตรงมาเช่นเดียวกัน

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โม่เอ๋อร์ของข้านั้นก็เป็นเช่นนี้มีนิสัยชอบช่วยเหลือผู้อื่นอยู่แล้ว พี่กู้ไม่ต้องคิดมากไปใช่ไหมลูกรัก?”

นางฟานซื่อที่ได้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมาพบบุตรสาวของตนเพราะเรื่องอะไรจึงได้เอ่ยบอกกับชายหนุ่มรุ่นพี่อย่างรักษาน้ำใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับบุตรสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตนเอง

“ใช่เจ้าค่ะ เป็นเช่นที่ท่านแม่ของข้าพูดไป”

จ้าวโม่ที่ไม่ได้คิดมากในเรื่องนี้ก็เอ่ยตอบชายวัยกลางคนด้วยใบหน้าแย้มยิ้มอย่างจริงใจส่งไปให้อีกฝ่าย

======================================================================

ยัยน้องได้ผู้หนุนหลังเพิ่มมาอีกแล้ว