ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / วาย / สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ / บทที่ 7 ความสุขของวั่งซีเฉิน

แชร์

บทที่ 7 ความสุขของวั่งซีเฉิน

ผู้เขียน: Sapphiros S. N.
last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-20 14:40:55

บทที่ 7

ความสุขของวั่งซีเฉิน

เสียงผักและเนื้อถูกหั่นสับเคล้าคลอไปกับเสียงกระทบกันของกระทะและตะหลิว รวมไปถึงเสียงไฟร้อนฉ่ากับน้ำเดือดปุดส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายออกมาจากห้องครัว ฟุ้งกำจายไปทั้งเรือนลามไปครอบคลุมทั้งตรอกอันเป็นความเคยชินของคนที่นี่ไปเสียแล้ว

เพื่อสนับสนุนความชอบของบุตรชายคนเล็กที่วั่งฉวนเต๋อรักเอ็นดูที่สุด เขาจึงซื้อเรือนที่ตั้งติดกับจวนสร้างเป็นโรงครัวให้วั่งซีเฉินโดยเฉพาะ วั่งซีเฉินยิ่งได้ทำอาหารยิ่งสนุก ไม่สนใจว่าผู้ที่มาเยือนจะเป็นกษัตริย์หรือขอทาน เพียงนำวัตถุดิบและบอกความต้องการเขาก็จะจับตะหลิวรังสรรค์รสชาติที่คนพวกนั้นมิอาจลืมเลือน หรือหากเป็นยาจกมาขอส่วนแบ่ง เขาก็จะใช้วัตถุดิบที่เหลือจากของคนอื่นมาทำอาหารที่รสเลิศไม่แพ้กันให้โดยไม่มีแบ่งแยก โรงครัวแห่งนี้จึงเป็นทั้งภัตตาคารของคนรวยและโรงทานของคนจน นับว่าได้ทำบุญไปในตัว ทำให้ผู้คนยิ่งชื่นชมสกุลวั่งเข้าไปใหญ่

แดนยื่นหน้าออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ “คนต่อไป”

ชายวัยกลางคนแต่งตัวหรูหรายื่นกล่องที่บรรจุวัตถุดิบเอาไว้จนเต็มให้ “คุณชายน้อยวั่งนำกล่องของข้าไปแล้วทำอะไรมาก็ได้ ข้าเชื่อในรสมือท่าน”

แดนมองพืชผัก เนื้อ และเครื่องเทศน์สีสันละลานตาตรงหน้าด้วยดวงตาลุกวาว เขาที่เคยคิดว่าตนทำอาหารไม่เป็น เพียงได้จับตะหลิวก็เหมือนวิญญาณเชฟกระทะเหล็กเข้าสิง ยิ่งทำยิ่งจดจำ ยิ่งสร้างสรรค์ ยิ่งสุขหรรษาจนเกินบรรยาย ราวกับเขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

“เจ้าเอามาเยอะขนาดนี้ กินได้ทั้งบ้านเลยกระมัง”

“ที่นี่ผู้คนมากมาย ข้ายินดีจะแบ่งปันให้ทุกคนได้ชิมความมหัศจรรย์ที่คุณชายน้อยวั่งเสกขึ้นมา”

คนที่ต่อแถวได้ยินก็ร้องเฮแสดงความยินดีและชื่นชมเศรษฐีใจป้ำกันเกรียวกราว

ใช่แล้ว โรงครัวแห่งนี้ยังถูกใช้เป็นพื้นที่แสดงบารมีและสร้างเครือข่ายทางสังคมอีกด้วย

“เช่นนั้นก็ได้ แต่คงต้องรอเตรียมวัตถุดิบกันสักพัก“

”ไม่มีปัญหา“

แดนจึงรับกล่องของเศรษฐีแล้วส่งต่อให้คนใช้ในครัว ”ป้าเฮ่อ ช่วยข้าล้างผักหน่อย อาหงหายไปไหนกัน ดันมาหายไปตอนที่วุ่นวายที่สุดซะได้”

“คนใช้ข้างกายคนนั้นของเจ้าไม่อยู่แล้ว”

นอกหน้าต่างรับคำร้องไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมารดาคนดีคนเดิมของวั่งซีเฉินนี่เอง

“ท่านแม่ ท่านยังไม่กลับเข้าจวนอีกหรือ? เดินทางเหนื่อยมาทั้งวันรีบกลับไปเถอะ ฝากเรียกอาหงให้ข้าด้วย”

วั่งฮูหยินถอนหายใจ “เจ้าไม่เคยฟังที่แม่พูดเลยสักครั้ง ข้าจะพูดเรื่องนี้อีกแค่ครั้งเดียว อาหงมีความผิดหยุดยั้งเจ้าไว้ไม่ได้ ข้าสั่งให้พ่อบ้านหลิวขายเขาให้พ่อค้าทาสไปแล้ว”

ครั้งนี้ แดนได้ยินเต็มสองหู “หา ขาย? ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร?! อาหงโตมาด้วยกันกับข้า ข้ามองเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ เสียด้วยซ้ำ!”

“เงียบไป! เจ้าเห็นทาสเป็นน้องชายแท้ ๆ ได้อย่างไรกัน ดีแล้วที่ตัดสินใจขายทิ้ง”

แดนสบถในใจพลางคว้าคนใช้ที่อยู่ใกล้ที่สุด “ป้าเฮ่อ ไปหยุดพ่อบ้านหลิวด่วน!”

“นี่เจ้า! เฮ่อหนี อย่าได้คิดจะออกจากโรงครัวแม้แต่ก้าวเดียว ไม่อย่างนั้นเจ้าเองก็จะโดนขายไปด้วย!”

ป้าเฮ่อหยุดชะงักทันที แดนกัดฟัน เขาเจองานยากเข้าให้แล้ว

“ท่านแม่พูดเรื่องขายคนต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ ไม่รักษาหน้าตาตระกูลที่ตั้งตัวอยู่ในศีลธรรมแล้วหรืออย่างไร?”

“ข้าไม่สั่งโบยทาสที่ทำความผิดร้ายแรงก็นับว่าเมตตามากเกินพอแล้ว อีกอย่าง หน้าข้าเสียไปตั้งแต่เจ้ามายืนเถียงข้าปาว ๆ แล้ว!”

ดูท่าครั้งนี้วั่งฮูหยินจะเอาจริง แดนตัดสินใจ เขาต้องงัดไม้ตายออกมาใช้แล้ว!

”อาหงถูกทำโทษเป็นเพราะความผิดของข้า ข้า วั่งซีเฉิน ขอประกาศไว้ ณ ตรงนี้ หากข้าปล่อยให้อาหงถูกขายไป ข้าจะไปบวชตลอดชีวิต ไม่กลับออกมาอีกเลย!“

ผู้คนที่ชมการโต้วาทีของสองแม่ลูกอยู่ส่งเสียงเอ็ดเอ็ง มีทั้งผู้ที่แสดงความนับถือในความเด็ดเดี่ยวและผู้ที่เสียดายที่จะไม่ได้ลิ้มรสอาหารของคุณชายน้อยอีกต่อไป

วั่งฮูหยินชี้พัดใส่หน้าบุตรชายด้วยความโกรธเกรี้ยว ”เหลวไหล! อย่างเจ้าทนถือศีลกินเจตลอดชีวิตได้เสียที่ไหน ประเดี๋ยวก็หนีออกมากอดขาร้องห่มร้องไห้ขอให้ข้ายกโทษให้แล้ว!“

ทุกสายตาหันกลับมาทางวั่งซีเฉินแทนอย่างเฝ้ารอ

ชิ แม่รู้จักนิสัยของลูกดีที่สุด งั้นต้องใช้ไม้ตายสุดท้าย!

”เช่นนั้นข้าจะชวนท่านพ่อไปบวชด้วย ใคร ๆ ก็รู้ว่าท่านพ่ออยากละทางโลกมานานแล้ว ก็บวชด้วยกันสองพ่อลูกไปเลย!“

”นี่…“ วั่งฮูหยินอ้าปากพะงาบด้วยความโกรธจนหาคำพูดไม่ได้ สุดท้ายนางก็สะบัดพัดลงพื้นแล้วสั่งคนใช้ด้านหลัง ”ไปบอกพ่อบ้านหลิวว่ายกเลิกการขายอาหง“

บรรดาผู้ชมส่งเสียงเฮ ปรบมือดังระงม แดนคลี่รอยยิ้มแห่งชัยชนะกว้างจนแก้มแทบปริ ”ขอบพระคุณท่านแม่ มื้อเย็นวันนี้เตรียมกินของโปรดของท่านได้เลย“

เนิ่นนานกว่าจะหมดยามโหย่ว*เข้าย่างยามซวี** อันเป็นเวลาที่บิดากำหนดให้โรงครัวต้องปิดอย่างไม่มีข้อแม้ ผู้คนที่มาลิ้มรสมือคุณชายน้อยกลับไปจนหมด วั่งซีเฉินทำอาหารเย็นสำหรับคนทั้งจวนสกุลวั่งเสร็จก็ให้คนรับใช้ทั้งหลายยกไปส่ง

“เฮ้อ! เสร็จเสียที เหนื่อยชะมัด” แดนบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้า “แต่ก็โคตรสนุกเลยโว้ย!”

เสียงเคาะเรียกให้คุณชายน้อยผู้เพิ่งจะได้พักหันไปทันควัน บนโต๊ะที่ถูกเก็บกวาดเรียบร้อยกลับมีคนเนื้อตัวสกปรกมอมแมมนั่งส่งยิ้มขี้เล่นแลดูโง่เขลาให้เขาอยู่

ความทรงจำของร่างต้นทำงาน ”เจ้าคนจรจัด เจ้านี่ชอบมาตอนโรงครัวปิดแล้วเสียเหลือเกินนะ“

”ต้องช่วงเวลานี้จึงจะมีเศษเหลือจากผู้อื่นตกมาถึงท้องข้าบ้าง จริงหรือไม่ขอรับ?“

เจ้าคนจรรอกินฟรีพูดไปยิ้มไปอย่างไร้ยางอาย ทำเอาแดนจี๊ดขึ้นมาในหัว

”ก็ได้! ข้าทำให้เพราะเสียดายของเหลือหรอก เรื่องมาหลังโรงครัวปิดอย่าให้มีครั้งที่สาม ข้าไม่ทำให้แล้วจริงด้วย“

”ขอรับ ๆ คุณชายน้อยวั่งช่างมีจิตใจเมตตา ข้าขอขอบคุณ“

เจ้าของโรงครัวมุดเข้าครัวกลับไปจับตะหลิวที่เพิ่งล้างทำความสะอาดไป มือดำมะเมี่ยมก็ล้วงเข้าไปใต้โต๊ะที่ตั้งไว้ให้สำหรับผู้มาเยือนได้นั่งกินอาหาร หยิบของบางอย่างออกมา

*ยามโหย่ว คือ 17.00-18.59 น.

**ยามซวี คือ19.00-20.59 น.

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป

บทล่าสุด

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 109 ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ)

    บทที่ 109ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ) ดาบทมิฬอาบโลหิตจนชุ่มโชก ทว่าความมุ่งมั่นของผู้ใช้ลับให้คมดาบยังไม่ทื่อ ทุกการตวัดฟันคือการปลิดชีพ ทหารแคว้นหย่งร่วงกราวราวกับใบไม้ แต่ก็ยังไม่เท่าทหารแคว้นชิงเหอ แคว้นแห่งการค้าอันสงบสุขไร้การศึกมานานฝีมือเป็นรองแคว้นหย่งที่ชนะสงครามมาหลายสนามอย่างชัดเจน ถึงกระนั้น เงามรณะก็ยังค้ำจุนพวกเขาอยู่ เป็นดั่งพายุทมิฬที่ไม่เคยล้มและพัดเอาความตายไปสู่กองทัพแคว้นหย่ง ปลุกขวัญกำลังใจทหารแคว้นชิงเหอ แม่ทัพเย่หว่านอวี่มิได้ค้ำจุนเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา แต่เขายืนหยัดต่อสู้อย่างกล้าหาญในศึกที่จะแพ้ไม่ได้ เนื่องจากมีคนรอเขาอยู่ที่อีกฟากฝั่งของขอบฟ้า ซูเยว่หยาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาฝืนตัวเองให้กลับมานั่งตัวตรง ผ่อนลมหายใจแสนอึดอัดให้กลับมาเป็นจังหวะปกติ ดวงตาเฉียบแหลมปรือขึ้นเล็กน้อยก็หลับลงไปใหม่ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งรอบด้านก็มีแต่สีเขียว เขาเห็นสีเขียวจนจะอาเจียนออกมาเป็นคลอโรฟิลด์อยู่แล้ว สีเขียวเหล่านั้นนำมาซึ่งพลังชีวิตเอ่อท้นท่วมร่าง ในช่วงแรกนั้นพลังชีวิตเหล่านี้เข้ามาเติมเต็มร่างกลวงเปล่าจนทำให้รู้สึกดี แต่หลังจากนั้นพลังชีวิตพวกนี้ก็ไหลบ่าเข้ามาในร่างอ

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 108 งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง

    บทที่ 108งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง งานรื่นเริงนอกพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดที่เมืองหลวงต้าเหอต้องจารึก นอกจากจะเป็นการแสดงถึงความฟุ่มเฟือยจากกำลังเงินของแคว้นแห่งการค้าแล้ว ยังแสดงให้เห็นถึงว่าต้าเหอมิได้หวาดกลัวสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น สาขาใหญ่แห่งสำนักหอสดับอักษรสร้างเสร็จสิ้นและขั้นการกลั่นกรองร่างกายของซูเยว่หยาจบลง นั่นคือฤกษ์ยามมงคลที่เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอกำหนดขึ้นโดยไม่สนซินแส ใช่แล้ว นี่เป็นงานของหรวนอิน ก็ต้องจัดแบบหรวนอิน! ขบวนเจ้าสาวแห่อย่างเอิกเกริกออกจากเรือนสกุลหรวน นางรำนางสังคีตที่สนิทสนมกับเจ้าสาวต่างก็มาร่วมร่ายรำบรรเลงดนตรีประกบขบวนดั่งรถแห่ เจ้าบ่าวผู้หล่อเหลาขี่ม้าสีขาวปลอดโดยมีเจ้าสาวรูปงามนั่งซ้อนอยู่ด้านหน้า ในอ้อมแขนของเจ้าสาวอุ้มผีผาบรรเลงเพลงแสนไพเราะเคล้าคลอไปกับบรรยากาศ ที่แปลกที่สุดคือบิดาฝ่ายเจ้าสาวที่ควรจะยืนส่งลูกอยู่ในเรือนกลับอยู่บนรถม้านำหัวขบวน โปรยเงินแจกทานด้วยใบหน้าอิ่มสุข สาขาใหม่ของสำนักหอสดับอักษรเปิดชั้นล่างให้ประชานทั่วไปสามารถเข้าร่วมงานได้ แน่นอนว่าเจ้าสาวระดับทายาทเศรษฐีตระกูลหรวนย่อมต้องมีเงินจ่ายเลี้ยงคนทั้งเมืองหลวง แม้เม

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 107 กลั่นกรองร่างกาย

    บทที่ 107กลั่นกรองร่างกาย คนป่วยผู้ฝืนสังขารร้องไห้จนเป็นลมในอ้อมอกของฮองเฮา เป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดของซูเยว่หยาในขณะนี้ และยังทำให้เขาไม่ได้บอกลาเย่หว่านอวี่อีกต่างหาก บัดนี้ แม่ทัพเย่ต้องเตรียมทัพและวางแผนการรบสำหรับศึกสงคราม ไม่มีเวลาว่างมาดูเกอที่ติดอยู่ในอ่างแช่น้ำ ใช่แล้ว หลังจากซูเยว่หยาตื่นขึ้นมาเขาก็อยู่ที่ตำหนักหนิงซีแล้ว ไม่ใช่แค่เขา สหายทั้งสามและหมอเทวดากับเยี่ยเหยาก็อยู่ด้วย หลังจากตรวจชีพจรและใช้วิชาแพทย์ที่แยบยลจนคนธรรมดามองไม่ออกแล้ว หมอเทวดาอี้ถวนก็ได้ข้อสรุปว่า “รักษาไม่ได้” “หา? ท่านเป็นหมอเทวดานะ จะรักษาไม่ได้ได้อย่างไรกัน?!” “ใจเย็น หรวนอิน ฟังที่หมอเทวดาจะพูดให้จบก่อน” เยี่ยเหยารีบห้ามหรวนอินที่แทบจะพุ่งไปเขย่าตัวหมอเทวดาที่หาตัวยากเย็นแสนเข็ญอยู่รอมร่อ คุณชายสงบลงได้ หมอเทวดาจึงพูดต่อ “ร่างกายที่มีมาแต่กำเนิด ไม่ใช่สิ่งที่จะแก้ไขได้ด้วยยา สมุนไพร หรือการฝังเข็ม หากจะรักษาให้หายมีแต่จะต้องเปลี่ยนร่างใหม่” “เปลี่ยนร่างใหม่?!” เจียงซีเฉินร้องตามด้วยความตกใจ ”หมายถึงย้ายวิญญาณสู่ร่างอื่นอย่างนั้นรึ?“ เจียงลี่หยางถามด้วยความเคร่งเครียด นี่แทบจะแปลได้ว่า

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 106 สมปรารถนา

    บทที่ 106สมปรารถนา เสียงฮือฮาดังกระหึ่มอีกครั้ง ครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยการก่นด่าคู่รักที่เห็นแก่ตัวไร้ใจทำเพื่อชาติ เสนาบดีซูก็โมโหจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว มีเพียงคนบนบัลลังก์ที่เผยรอยยิ้มหลังจากนิ่งเงียบรับฟังมานาน “ดี ฉู่กงกง เอาพระราชโองการมา” “พ่ะย่ะค่ะ” ฉู่กงกงเข้าหลังฉากกั้นหลังบัลลังก์หยิบม้วนกระดาษหุ้มผ้าสีทองออกมากาง “แม่ทัพเย่หว่านอวี่ซื่อสัตย์กล้าหาญ รับใช้บ้านเมืองและฮ่องเต้ด้วยความภักดี มีผลงานใหญ่หลวงในการปราบกบฏกู้หลิน ฮ่องเต้มีพระประสงค์พระราชทานให้แม่ทัพเย่หว่านอวี่กับบุตรชายคนรองในภรรยาเอกของเสนาบดีซูเหลียงฉุน ซูเยว่หยา แต่งงานเป็นสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว และมอบยศเก้ามิ่งให้กับซูเยว่หยาจากคุณงามความดีในศึกปราบกบฏกู้หลิน” การก่นด่ากลายเป็นการร้องด้วยความตกใจ ขุนนางเกินครึ่งหยิบป้ายประจำตำแหน่งขึ้นมาร้องท้วง แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของซูเยว่หยาเลยสักนิด “การปราบกบฏครั้งนั้นมีเพียงท่านที่ไม่ได้เลื่อนยศ ไม่ได้รับมอบทรัพย์สิน พระราชโองการที่หยิบมาจากที่เก็บไม่ได้เพิ่งเขียนขึ้นอึดใจก่อน แม่ทัพเย่ ท่านมีอะไรจะพูดให้ข้าฟังหรือไม่?” เย่หว่านอวี่ยกยิ้มเศร้าสร้อย “เ

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 105 คำสารภาพ

    บทที่ 105คำสารภาพ ซูเยว่หยารู้ดี นี่คือโอกาสสุดท้ายในชีวิตของเขาแล้ว กำลังรบของต้าเหออ่อนด้อยกว่าต้าหย่งมาก อีกทั้งแคว้นหย่งยังได้ขวัญกำลังใจจากการเพิ่งยึดดินแดนไปได้ถึงสองครั้งติด หากสามารถรวมต้าเหอที่เป็นดั่งศูนย์กลางการค้า มีเม็ดเงินหมุนเวียนตลอดเวลาเป็นส่วนหนึ่งได้ แคว้นหย่งก็จะทั้งยิ่งใหญ่และร่ำรวย กลายเป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครสามารถล้มลงได้ ทางออกที่ดีที่สุดของต้าเหอในตอนนี้จึงเป็นการสงบศึก ทำทุกวิถีทางให้ต้าหย่งถอนทัพออกไป หากฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้เขาพูด ขุนนางพวกนั้นคงจับเขามัดยัดใส่รถม้าส่งตัวให้แคว้นหย่งสังเวยเพื่อชาติโดยไม่ต้องหารือแล้ว “ฝ่าบาท พระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้วว่าสารสงบศึกนี้เป็นกับดัก กระหม่อมนั้นร่างกายอ่อนแอ แค่ออกจากที่กำบัง ต้องลมฝนนานหน่อยก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด การเดินทางข้ามแคว้นสำหรับกระหม่อมคือทางตายที่ไม่มีทางรอดไปได้ อย่างไรก็ต้องป่วยตายในสักวันหนึ่ง หากตายในแผ่นดินแคว้นหย่งทางนั้นก็สามารถอ้างว่าเป็นเพราะอาการป่วยของกระหม่อมได้ แต่หากตายในแผ่นดินแคว้นชิงเหอของเรา ทางแคว้นหย่งก็จะอ้างว่าเราจงใจสังหารว่าที่ฮองเฮา ทำลายการเชื่อมสัมพันธ์ เป็นข้ออ้างชั้นดีให้ต้

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 104 แต่งงานสงบศึก

    บทที่ 104แต่งงานสงบศึก ท้องพระโรงวุ่นวายไปด้วยเสียงถกเถียงของเหล่าขุนนาง แต่วันนี้พวกเขาไม่ได้โต้แย้งกันเอง กลับกัน ขุนนางทั้งหลายต่างก็กำลังเร่งหารือถึงเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นกะทันหันอย่างเคร่งเครียด “ทูลฝ่าบาท เรือจู่โจมของแคว้นหย่งแล่นมาปิดทางเข้าน่านน้ำของต้าเหอเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ “หอสังเกตการณ์รายงานว่าเห็นเรือหอคอยลอยคอยท่าอยู่ไกล ๆ บนนั้นเต็มไปด้วยพลธนูและเครื่องดีดหินพ่ะย่ะค่ะ“ “ชายแดนเมืองสู่ที่ติดกับแคว้นหย่งถูกตีแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ รายงานความคืบหน้าถึงสถานการณ์และกำลังของศัตรูถูกส่งขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่ละเรื่องยิ่งทำให้เหล่าขุนนางระส่ำระส่าย เหงื่อออกจนต้องเช็ดมือกับเสื้อผ้าจนชุดขุนนางที่รักษาอย่างดีชุ่มไปหมด ซื่อไห่ฮ่องเต้ตั้งใจฟังทุกรายงานโดยยังคงความสงบเยือกเย็นไว้ ”แคว้นหย่งเพิ่งรบชนะแคว้นตวนและชนเผ่าซาหนี่ว์ มู่เฉินฮ่องเต้กำลังอยู่ในช่วงเรืองอำนาจ กองทัพบกของแคว้นหย่งมีมากกว่าต้าเหอที่สงบไร้ภัยคุกคามมาอย่างยาวนานกว่าแสนนาย ตอนนี้ถึงขนาดฝึกฝนกองทัพเรือขึ้นมาเพื่อยึดน่านน้ำจากเจ้าแห่งสายน้ำอย่างต้าเหอ แสดงตนว่าไม่เกรงกลัวผู้ใดทั้งนั้น” เฉินอ๋องผู้ไร้ซึ่งรอยยิ้มประดับใบห

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 10 โฉมสะคราญแห่งต้าเหอ

    บทที่ 10โฉมสะคราญแห่งต้าเหอวีถูกพากลับจวนด้วยรถม้าสีดำทะมึนที่มีโครงสร้างปกปิดแน่นหนาจนเหมือนถูกขังอยู่ในคุกเคลื่อนที่เสียมากกว่า ทุกย่างก้าวที่ม้าควบวิ่ง ภาพความทรงจำของเหตุการณ์ในลักษณะนี้ของร่างต้นก็ค่อย ๆ หลั่งไหลออกมามากขึ้นแต่น่าแปลก โจวม่านที่เป็นคนรับใช้ประจำกายตั้งแต่เด็กควรจะมารับและนั

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 9 แรงบันดาลใจของหรวนอิน

    บทที่ 9แรงบันดาลใจของหรวนอิน“คุณชายหรวนอินมาแล้ว!”“คุณชายหรวน เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”“วันนี้คุณชายหรวนจะเล่นเพลงอะไร? ข้ารอฟังไม่ไหวแล้ว”“คุณชายหรวนได้โปรดเล่นเพลงเหมือนเมื่อสามวันก่อนอีกครั้งให้ข้าได้ฟังทีเถอะ”พฤกษ์โดนดึงไปทางนู้นที ดันไปทางนี้ทีจนเดินเป็นเส้นตรงไม่ได้ ไม่ว่าจะผ่านไปทางไหนในหอสุร

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 8 เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอ

    บทที่ 8เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอ“ย้อนกลับไปเดี๋ยวนี้นะ! ข้ายังไม่ได้คุยกับสหายเลย” พฤกษ์ร้องโวยวายอยู่ในรถม้าคันงามที่เร่งความเร็วเสียโคลงเคลงไปหมด“พ่อของเจ้าสั่งว่าให้รีบพาเจ้าออกมาจากเรือนของหญิงทรงเจ้าให้เร็วที่สุด อย่าให้ผู้ใดรู้เห็น คนจะลือกันได้ว่าเจ้าเป็นบ้าจนต้องไปหาคนทรง”หญิงสาวสวมชุดขาวเก

  • สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ   บทที่ 6 หัตถ์ทองคำแห่งต้าเหอ

    บทที่ 6หัตถ์ทองคำแห่งต้าเหอแดนเท้าคางกับหน้าต่างรถม้า มองออกไปด้านนอกด้วยอารมณ์หลากหลายที่ประดังประเดเข้ามาตีกันในหัวจนสับสนไปหมด เสร็จสิ้นพิธีกรรมปัญญาอ่อน คนที่ขึ้นชื่อว่า ‘แม่‘ ก็รีบร้อนลากเขาขึ้นรถม้าจากมาโดยไม่เปิดช่องว่างให้ร่ำลาสหายทั้งสามเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาจึงทำได้แต่นั่งเหม่อปล่อยให้คำพ

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status