MasukShare
บทที่ 3 พวกเจ้าเป็นเกอ
Tanggal publikasi:
2026-03-20 01:07:16บทที่ 3
พวกเจ้าเป็นเกอ ชายชุดฟ้าอ่อนขยี้หัวตัวเองด้วยความสับสนท่ามกลางดวงตาเบิกกว้างอีกสามคู่ “นี่มันครั้งแรกที่ได้ยินคนพูดปกติตั้งแต่มาที่นี่เลย” ชายชุดเหลืองพูดด้วยความเหลือเชื่อ “จริง” ชายชุดแดงพยักหน้าเห็นด้วย “ตั้งแต่มาที่นี่เหรอ…?” เรนขมวดคิ้วมุ่น คำพูดนี้ทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงอยู่ในใจ สำหรับเขา ‘ตั้งแต่มาถึงที่นี่’ เป็นได้หลายความหมาย ตั้งแต่เข้ามาในห้องมืดน่าขนลุกนี่ หรือตั้งแต่เริ่มต้นความฝันสุดประหลาดนี้กัน ว่าแต่ขนาดในฝันเขายังเอาแต่หลับ ๆ ตื่น ๆ จนแทบจะไม่ได้คุยกับใครนอกจากเสี่ยวถงเมื่อครู่ก่อนเข้ามาในอาคารสีดำแห่งนี้ ถ้าจะเป็นแบบนั้นนอนให้หลับสนิทไปเสียทีเดียวเลยไม่ได้หรืออย่างไร ทำไมต้องฝันครึ่ง ๆ กลาง ๆ ให้สับสนเล่นด้วย แต่แม้จะเป็นความฝัน เรนก็สังหรณ์ใจถึงบางอย่าง “พวก…เจ้า ชื่ออะไร?” คนที่เหลืออ้าปากแล้วก็หุบลง มองหน้ากันไปมาราวกับจะโยนให้คนอื่นพูดก่อน “เช่นนั้นนับสามแล้วพูดชื่อตัวเองพร้อมกัน” อีกสามคนที่เหลือพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย “หนึ่ง สอง…” ใจที่ดูจะบอบบางกว่าปกติของเรนเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น “…สาม!” “เรน” “แดน” “นายพฤกษ์ กฤษฎาญ” “ซุน โกคู โอ๊ย!” นายพฤกษ์ กฤษฎาญชุดฟ้าหันไปฟาดกบาลซุน โกคูชุดแดงไปหนึ่งฝ่ามือ “โกคูพ่อง! ไอ้วี นั่นมึงแน่ ๆ กูรู้กูแค่ยังพิสูจน์ไม่ได้” “เออ ใช่ ๆ กูเอง แล้วมึงจะตีหัวกูหาพระแสงอะไรวะ? โคตรเจ็บ” วีน้ำตาเล็ดลูบศีรษะตัวเองป้อย ๆ แดนที่กลายเป็นน้องตัวเล็กชุดเหลืองเห็นดังนั้นก็ขำพรืด “โล่งอกไปทีที่พวกมึงมาด้วย ใช่ไหม ไอ้เรน?” เรนดีใจมากที่ได้พบเพื่อนสนิทก็จริง แต่เขากลับขำไม่ออก “งั้นนี่ก็ไม่ใช่ความฝันน่ะสิ” “ความฝันบ้าอะไรอย่างกับหลุดเข้ามาในนิยาย นี่กูต้องรำมวยเก๊กขี่กระบี่ไปไล่ฆ่าจอมยุทธ์ที่ภูเขาเหลียงซานด้วยปะ?” พฤกษ์ที่ขี้บ่นที่สุดในกลุ่มมาแต่ไหนแต่ไรโวยวายลั่น“ขอขี่เมฆกับใช้ตะบองแล้วก็แปลงเป็นซูเปอร์ไซย่าได้ดีกว่า” วีออกความเห็น
“ยัง ยังไม่เลิกอีก อย่าให้มีครั้งที่สาม” แดนส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่าย “ว่าแต่ เราอยู่ที่ไหนกันแน่?” “ถ้าไม่ใช่หลุดเข้ามาในนิยายเหมือนพล็อตโหล ๆ ที่ฮิตกันอยู่อย่างที่ไอ้พฤกษ์ว่า ก็ย้อนเวลากลับมาในยุคก่อนล่ะมั้ง” เรนพูดส่ง ๆ ด้วยคิดว่าเรื่องนี้ไร้สาระเกินกว่าจะเป็นเรื่องจริงได้ พฤกษ์โบกมือตอบปัด “ไม่น่าใช่ กูได้ยินตาลุงในบ้านที่กูตื่นขึ้นมาพูดว่าเราอยู่ในยุคของราชวงศ์เจียง จีนเคยมีราชวงศ์เจียงซะที่ไหน“ ”แล้วมึงรู้ได้ไงวะ?“ วีถามด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือสุดขีด ”เชื่อกูเถอะน่า กุดูซีรีส์มาเยอะ“ ”ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน…“ เรนพูดแทรกขึ้นก่อนที่พฤกษ์กับวีจะทะเลาะกันอีกยก ”ทำไมพวกเราถึงถูกจับมาในห้องมืด ๆ นี่กันล่ะ?“ คำถามของเรนพาให้ทั้งสี่มองหน้ากันไปมา แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่สายตาว่างเปล่าส่งกลับมาเท่านั้น ความเงียบยิ่งทำให้บรรยากาศวังเวงในห้องมืดนี้ชวนขนลุกยิ่งขึ้นไปอีกทันใดนั้น ประตูที่ซ่อนตัวในเงาทะมึนคนละบานกับบานที่ทั้งสี่ถูกพาเข้ามาก็เปิดออกช้า ๆ ลากเสียงเสียดกันของไม้ราวกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญ
ผู้มาใหม่สวมชุดสีแดงทั้งร่าง มือที่ไว้เล็บยาวราวกับกรงเล็บเหยี่ยวยกขึ้นเลิกผ้าคลุมศีรษะลง เผยให้เห็นเส้นผมสีขาวโพลน รอยเหี่ยวย่นบ่งบอกถึงอายุ และดวงตาที่แม้จะฝ้าฟางแต่กลับจ้องมองผู้คนได้อย่างเฉียบคม หญิงชราพูดเสียงแหลมบาดแก้วหู “นอนลงแล้วถอดเสื้อผ้าเสีย ข้าจะลงอักขระไล่วิญญาณร้ายให้พวกเจ้า” ชายหนุ่มยังซิงผู้มองอาบอบนวดเป็นภารกิจในชีวิตที่สักวันต้องไปพิชิตทั้งสี่อ้าปากหวอด้วยความตกตะลึง “ถะ ถอดเสื้อ?” แดนพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อหู “ไหนว่าอยู่ในยุคจีนโบราณ ไม่ใช่ชายหญิงรักนวลสงวนตัวเหรอ?” วีกำคอเสื้อของตัวเองแน่น ”มัวชักช้าอิดออดอยู่ได้ ข้าบอกให้ถอดก็รีบถอด!“ หญิงชราตวาดลั่นเสียงแปดหลอดจนเหล่าคนหนุ่มต้องยกมือปิดหู ”ผมหนาว ถอดไม่ได้!“ เรนกอดตัวเองอย่างไม่ยินยอม ”คิดจะกินเด็กพร้อมกันสี่คนเลยเหรอ? แม่หมอจะโลภเกินไปแล้ว เอาเพื่อนผมไปก่อนเลย“ พฤกษ์ผลักแดนที่อยู่ใกล้ยายเฒ่าที่สุด ”เฮ้ย! จะขายกันเรอะ?! ยายครับ ผมไม่อร่อยหรอก อย่าทำผมเลย!“ แดนยันเท้าสุดชีวิตไม่ให้โดนผลักไปให้แม่มดเฒ่าจับกิน หญิงร่างทรงกลอกตาอย่างหน่ายใจ ”จะขัดเขินอะไรกันนักหนา ข้าเป็นหญิง พวกเจ้าเป็นเกอ มีสิ่งใดให้อายกัน“ ”เกอ!“ วีตะโกนด้วยความตกใจ ”คือไรอ่ะ?“ หญิงชรากุมขมับ ”ดูท่าจะเลอะเลือนไปแล้วอย่างที่บิดามารดาของพวกเจ้าว่าจริง ที่น่าแปลกคือสี่เกอแห่งต้าเหอดันเป็นพร้อมกันถึงสี่คน“ ร่างทรงเฒ่าปราดมองคนทั้งสี่อย่างพิจารณาสักพักก็ประกาศก้อง ”พวกเจ้าโดนทำของแน่! เด็ก ๆ มาช่วยข้าจับคนเร็ว!“ สหายทั้งสี่ทำได้เพียงร้องโหยหวนและขัดขืนอย่างไร้ผล สุดท้ายก็ถูกแม่เฒ่ากับสาวรับใช้รุมจับทึ้งเสื้อผ้า มัดมือมัดเท้า อุดปาก และวาดอักขระจนจั๊กจี้ไปทั้งตัว แล้วยังต้องนั่งฟังเสียงแหลมดั่งแม่มดร่ายคาถาต่ออีกกว่าครึ่งวัน
Bab terbaru
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 109 ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ)
บทที่ 109ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ) ดาบทมิฬอาบโลหิตจนชุ่มโชก ทว่าความมุ่งมั่นของผู้ใช้ลับให้คมดาบยังไม่ทื่อ ทุกการตวัดฟันคือการปลิดชีพ ทหารแคว้นหย่งร่วงกราวราวกับใบไม้ แต่ก็ยังไม่เท่าทหารแคว้นชิงเหอ แคว้นแห่งการค้าอันสงบสุขไร้การศึกมานานฝีมือเป็นรองแคว้นหย่งที่ชนะสงครามมาหลายสนามอย่างชัดเจน ถึงกระนั้น เงามรณะก็ยังค้ำจุนพวกเขาอยู่ เป็นดั่งพายุทมิฬที่ไม่เคยล้มและพัดเอาความตายไปสู่กองทัพแคว้นหย่ง ปลุกขวัญกำลังใจทหารแคว้นชิงเหอ แม่ทัพเย่หว่านอวี่มิได้ค้ำจุนเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา แต่เขายืนหยัดต่อสู้อย่างกล้าหาญในศึกที่จะแพ้ไม่ได้ เนื่องจากมีคนรอเขาอยู่ที่อีกฟากฝั่งของขอบฟ้า ซูเยว่หยาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาฝืนตัวเองให้กลับมานั่งตัวตรง ผ่อนลมหายใจแสนอึดอัดให้กลับมาเป็นจังหวะปกติ ดวงตาเฉียบแหลมปรือขึ้นเล็กน้อยก็หลับลงไปใหม่ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งรอบด้านก็มีแต่สีเขียว เขาเห็นสีเขียวจนจะอาเจียนออกมาเป็นคลอโรฟิลด์อยู่แล้ว สีเขียวเหล่านั้นนำมาซึ่งพลังชีวิตเอ่อท้นท่วมร่าง ในช่วงแรกนั้นพลังชีวิตเหล่านี้เข้ามาเติมเต็มร่างกลวงเปล่าจนทำให้รู้สึกดี แต่หลังจากนั้นพลังชีวิตพวกนี้ก็ไหลบ่าเข้ามาในร่างอ
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 108 งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง
บทที่ 108งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง งานรื่นเริงนอกพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดที่เมืองหลวงต้าเหอต้องจารึก นอกจากจะเป็นการแสดงถึงความฟุ่มเฟือยจากกำลังเงินของแคว้นแห่งการค้าแล้ว ยังแสดงให้เห็นถึงว่าต้าเหอมิได้หวาดกลัวสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น สาขาใหญ่แห่งสำนักหอสดับอักษรสร้างเสร็จสิ้นและขั้นการกลั่นกรองร่างกายของซูเยว่หยาจบลง นั่นคือฤกษ์ยามมงคลที่เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอกำหนดขึ้นโดยไม่สนซินแส ใช่แล้ว นี่เป็นงานของหรวนอิน ก็ต้องจัดแบบหรวนอิน! ขบวนเจ้าสาวแห่อย่างเอิกเกริกออกจากเรือนสกุลหรวน นางรำนางสังคีตที่สนิทสนมกับเจ้าสาวต่างก็มาร่วมร่ายรำบรรเลงดนตรีประกบขบวนดั่งรถแห่ เจ้าบ่าวผู้หล่อเหลาขี่ม้าสีขาวปลอดโดยมีเจ้าสาวรูปงามนั่งซ้อนอยู่ด้านหน้า ในอ้อมแขนของเจ้าสาวอุ้มผีผาบรรเลงเพลงแสนไพเราะเคล้าคลอไปกับบรรยากาศ ที่แปลกที่สุดคือบิดาฝ่ายเจ้าสาวที่ควรจะยืนส่งลูกอยู่ในเรือนกลับอยู่บนรถม้านำหัวขบวน โปรยเงินแจกทานด้วยใบหน้าอิ่มสุข สาขาใหม่ของสำนักหอสดับอักษรเปิดชั้นล่างให้ประชานทั่วไปสามารถเข้าร่วมงานได้ แน่นอนว่าเจ้าสาวระดับทายาทเศรษฐีตระกูลหรวนย่อมต้องมีเงินจ่ายเลี้ยงคนทั้งเมืองหลวง แม้เม
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 107 กลั่นกรองร่างกาย
บทที่ 107กลั่นกรองร่างกาย คนป่วยผู้ฝืนสังขารร้องไห้จนเป็นลมในอ้อมอกของฮองเฮา เป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดของซูเยว่หยาในขณะนี้ และยังทำให้เขาไม่ได้บอกลาเย่หว่านอวี่อีกต่างหาก บัดนี้ แม่ทัพเย่ต้องเตรียมทัพและวางแผนการรบสำหรับศึกสงคราม ไม่มีเวลาว่างมาดูเกอที่ติดอยู่ในอ่างแช่น้ำ ใช่แล้ว หลังจากซูเยว่หยาตื่นขึ้นมาเขาก็อยู่ที่ตำหนักหนิงซีแล้ว ไม่ใช่แค่เขา สหายทั้งสามและหมอเทวดากับเยี่ยเหยาก็อยู่ด้วย หลังจากตรวจชีพจรและใช้วิชาแพทย์ที่แยบยลจนคนธรรมดามองไม่ออกแล้ว หมอเทวดาอี้ถวนก็ได้ข้อสรุปว่า “รักษาไม่ได้” “หา? ท่านเป็นหมอเทวดานะ จะรักษาไม่ได้ได้อย่างไรกัน?!” “ใจเย็น หรวนอิน ฟังที่หมอเทวดาจะพูดให้จบก่อน” เยี่ยเหยารีบห้ามหรวนอินที่แทบจะพุ่งไปเขย่าตัวหมอเทวดาที่หาตัวยากเย็นแสนเข็ญอยู่รอมร่อ คุณชายสงบลงได้ หมอเทวดาจึงพูดต่อ “ร่างกายที่มีมาแต่กำเนิด ไม่ใช่สิ่งที่จะแก้ไขได้ด้วยยา สมุนไพร หรือการฝังเข็ม หากจะรักษาให้หายมีแต่จะต้องเปลี่ยนร่างใหม่” “เปลี่ยนร่างใหม่?!” เจียงซีเฉินร้องตามด้วยความตกใจ ”หมายถึงย้ายวิญญาณสู่ร่างอื่นอย่างนั้นรึ?“ เจียงลี่หยางถามด้วยความเคร่งเครียด นี่แทบจะแปลได้ว่า
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 106 สมปรารถนา
บทที่ 106สมปรารถนา เสียงฮือฮาดังกระหึ่มอีกครั้ง ครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยการก่นด่าคู่รักที่เห็นแก่ตัวไร้ใจทำเพื่อชาติ เสนาบดีซูก็โมโหจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว มีเพียงคนบนบัลลังก์ที่เผยรอยยิ้มหลังจากนิ่งเงียบรับฟังมานาน “ดี ฉู่กงกง เอาพระราชโองการมา” “พ่ะย่ะค่ะ” ฉู่กงกงเข้าหลังฉากกั้นหลังบัลลังก์หยิบม้วนกระดาษหุ้มผ้าสีทองออกมากาง “แม่ทัพเย่หว่านอวี่ซื่อสัตย์กล้าหาญ รับใช้บ้านเมืองและฮ่องเต้ด้วยความภักดี มีผลงานใหญ่หลวงในการปราบกบฏกู้หลิน ฮ่องเต้มีพระประสงค์พระราชทานให้แม่ทัพเย่หว่านอวี่กับบุตรชายคนรองในภรรยาเอกของเสนาบดีซูเหลียงฉุน ซูเยว่หยา แต่งงานเป็นสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว และมอบยศเก้ามิ่งให้กับซูเยว่หยาจากคุณงามความดีในศึกปราบกบฏกู้หลิน” การก่นด่ากลายเป็นการร้องด้วยความตกใจ ขุนนางเกินครึ่งหยิบป้ายประจำตำแหน่งขึ้นมาร้องท้วง แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของซูเยว่หยาเลยสักนิด “การปราบกบฏครั้งนั้นมีเพียงท่านที่ไม่ได้เลื่อนยศ ไม่ได้รับมอบทรัพย์สิน พระราชโองการที่หยิบมาจากที่เก็บไม่ได้เพิ่งเขียนขึ้นอึดใจก่อน แม่ทัพเย่ ท่านมีอะไรจะพูดให้ข้าฟังหรือไม่?” เย่หว่านอวี่ยกยิ้มเศร้าสร้อย “เ
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 105 คำสารภาพ
บทที่ 105คำสารภาพ ซูเยว่หยารู้ดี นี่คือโอกาสสุดท้ายในชีวิตของเขาแล้ว กำลังรบของต้าเหออ่อนด้อยกว่าต้าหย่งมาก อีกทั้งแคว้นหย่งยังได้ขวัญกำลังใจจากการเพิ่งยึดดินแดนไปได้ถึงสองครั้งติด หากสามารถรวมต้าเหอที่เป็นดั่งศูนย์กลางการค้า มีเม็ดเงินหมุนเวียนตลอดเวลาเป็นส่วนหนึ่งได้ แคว้นหย่งก็จะทั้งยิ่งใหญ่และร่ำรวย กลายเป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครสามารถล้มลงได้ ทางออกที่ดีที่สุดของต้าเหอในตอนนี้จึงเป็นการสงบศึก ทำทุกวิถีทางให้ต้าหย่งถอนทัพออกไป หากฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้เขาพูด ขุนนางพวกนั้นคงจับเขามัดยัดใส่รถม้าส่งตัวให้แคว้นหย่งสังเวยเพื่อชาติโดยไม่ต้องหารือแล้ว “ฝ่าบาท พระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้วว่าสารสงบศึกนี้เป็นกับดัก กระหม่อมนั้นร่างกายอ่อนแอ แค่ออกจากที่กำบัง ต้องลมฝนนานหน่อยก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด การเดินทางข้ามแคว้นสำหรับกระหม่อมคือทางตายที่ไม่มีทางรอดไปได้ อย่างไรก็ต้องป่วยตายในสักวันหนึ่ง หากตายในแผ่นดินแคว้นหย่งทางนั้นก็สามารถอ้างว่าเป็นเพราะอาการป่วยของกระหม่อมได้ แต่หากตายในแผ่นดินแคว้นชิงเหอของเรา ทางแคว้นหย่งก็จะอ้างว่าเราจงใจสังหารว่าที่ฮองเฮา ทำลายการเชื่อมสัมพันธ์ เป็นข้ออ้างชั้นดีให้ต้
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 104 แต่งงานสงบศึก
บทที่ 104แต่งงานสงบศึก ท้องพระโรงวุ่นวายไปด้วยเสียงถกเถียงของเหล่าขุนนาง แต่วันนี้พวกเขาไม่ได้โต้แย้งกันเอง กลับกัน ขุนนางทั้งหลายต่างก็กำลังเร่งหารือถึงเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นกะทันหันอย่างเคร่งเครียด “ทูลฝ่าบาท เรือจู่โจมของแคว้นหย่งแล่นมาปิดทางเข้าน่านน้ำของต้าเหอเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ “หอสังเกตการณ์รายงานว่าเห็นเรือหอคอยลอยคอยท่าอยู่ไกล ๆ บนนั้นเต็มไปด้วยพลธนูและเครื่องดีดหินพ่ะย่ะค่ะ“ “ชายแดนเมืองสู่ที่ติดกับแคว้นหย่งถูกตีแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ รายงานความคืบหน้าถึงสถานการณ์และกำลังของศัตรูถูกส่งขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่ละเรื่องยิ่งทำให้เหล่าขุนนางระส่ำระส่าย เหงื่อออกจนต้องเช็ดมือกับเสื้อผ้าจนชุดขุนนางที่รักษาอย่างดีชุ่มไปหมด ซื่อไห่ฮ่องเต้ตั้งใจฟังทุกรายงานโดยยังคงความสงบเยือกเย็นไว้ ”แคว้นหย่งเพิ่งรบชนะแคว้นตวนและชนเผ่าซาหนี่ว์ มู่เฉินฮ่องเต้กำลังอยู่ในช่วงเรืองอำนาจ กองทัพบกของแคว้นหย่งมีมากกว่าต้าเหอที่สงบไร้ภัยคุกคามมาอย่างยาวนานกว่าแสนนาย ตอนนี้ถึงขนาดฝึกฝนกองทัพเรือขึ้นมาเพื่อยึดน่านน้ำจากเจ้าแห่งสายน้ำอย่างต้าเหอ แสดงตนว่าไม่เกรงกลัวผู้ใดทั้งนั้น” เฉินอ๋องผู้ไร้ซึ่งรอยยิ้มประดับใบห
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 85 Emergency!
บทที่ 85Emergency! ชาวทะลุมิติงัดทุกกลเม็ดก้นหีบแอบหนีออกจากจวนของตนในยามวิกาล แต่ละคนกำกระดาษเขียนคำว่า ‘Emergency!’ แน่นดั่งเป็นบัตรผ่านทางเข้าสู่ร้านผ้าจื่อเหลียน “พวกคุณมาทำไรที่บ้านผมอีกเนี่ย?” บอสได้แต่เกาหัวอย่างมึนงง แต่ผู้บุกรุกยามวิกาลทั้งสี่กลับเมินเขา “ไอ้วี เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 84 ขอแต่งงาน
บทที่ 84ขอแต่งงาน สงครามและการปราบกบฏยุติลง ต้าเหอกลับสู่ความสงบอีกครั้ง ท่าเรือทุกท่ากลับมาเปิดทำการให้เรือโดยสารและเรือขนส่งสินค้าเดินทางเข้ามาในแคว้นได้ดังเดิม เรือสำเภาขนาดใหญ่สลักอักษร ‘หรวน‘ แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าซึ่งมีคนโบกมือรออยู่ ทว่า คำทักทายแรกที่ผู้เฝ้ารอได้รับกลับเป็นการทักทายด้วยกร
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 38 ดวลสุรา และ เฝ้าไข้
บทที่ 38ดวลสุรา และ เฝ้าไข้ “คุณชายหรวนอิน จะเอาอย่างไรต่อกันดี? จอมยุทธ์ไป๋ฝากท่านไว้กับข้า เช่นนั้นให้ข้าไปส่งท่านกลับบ้านดีหรือไม่?” ใช่แล้ว เขาทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว มีแต่จะต้องกลับ ‘บ้าน’ พฤกษ์ลากขาเดินไปขึ้นเรืออย่างหมดอาลัยตายอยาก เยี่ยเหยาตามขึ้นไป หยิบไม้พายขึ้นมาวักน้ำพายเรือไปอย่างช้
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทนำ ทะลุมิติ
บทนำทะลุมิติเสียงเพลงปรับเร่งดังกระหึ่มจนรถสั่นไปทั้งคัน แต่ก็ยังไม่อาจกลบเสียงครึกครื้นเคล้าแอลกอฮอล์ของเหล่าผู้โดยสารได้“สอบเสร็จแล้ว เป็นไทแล้วโว้ยยยย!” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลังชูไม้ชูมือพลางร้องตะโกนอย่างเมามาย“ไอ้แดน มึงพูดงี้มาตั้งแต่ร้านเหล้ายันร้านคาราโอเกะจนจะกลับแล้วนะ” ชายหนุ่มในว
Anda juga akan menyukai
ความรักโลกสีม่วง (Boy Love)
พอร์นจัง1.9K Dibacaกับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม
Kayra/จาลี2.2K Dibacaคนของข้าคือจอมมารไร้ใจ
นักเขียนบ้านนา1.9K Dibacaข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)
กุหลาบดิน2.2K Dibacaลับหลังวิศวะ
นรกสร้าง651 Dibacaสารถีคู่ใจ
นิชา อลีนา463 Dibacaพันธะสิ้นสุด ในวันที่ผมไม่รักคุณแล้ว
พิมพ์ใจ82 Dibacaเกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นเมียยากูซ่าได้ไง
A'vigetor1.2K Dibaca
