Mag-log inShare
บทที่ 4 ที่ปรึกษาแห่งต้าเหอ
Petsa ng paglalathala:
2026-03-20 01:21:15บทที่ 4
ที่ปรึกษาแห่งต้าเหอ หลังจบพิธีไล่วิญญาณของหญิงทรงเจ้า สหายที่เพิ่งได้พบเจอกันทั้งสี่ก็ถูกพาตัวกลับไปทางใครทางมันโดยไม่มีโอกาสได้กล่าวลาด้วยซ้ำ เรนได้แต่ก่นด่าหญิงชราในใจบนรถม้า ไล่วิญญาณที่ไหน พวกเขาทุกคนก็ยังติดแหง็กอยู่ในโลกจีนย้อนยุคนี้อยู่ดี หากรู้ว่าจะต้องอยู่ต่อเขาก็คงถือโอกาสถามชื่อและที่อยู่ของเพื่อนอีกสามคนไว้สักหน่อยน่าหงุดหงิดชะมัด! ทว่า ช่วงเวลาที่ต้องนั่งแก้ผ้าเหลือแต่กางเกงตัวบางในห้องมืดก็ไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว เรนได้ใช้เวลาเหล่านั้นในการทบทวนความคิดของตัวเองและระลึกความทรงจำ ร่างที่เขาเข้ามาอยู่มีนามว่า ‘ซูเยว่หยา‘ เป็นบุตรชายคนรองที่เกิดกับภรรยาเอกของเสนาบดีซูเหลียงฉุน แม้จะเกิดมาพร้อมกับยศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง แต่เขากลับเป็นเกอโดยกำเนิด ซ้ำยังมีร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ป่วยออด ๆ แอด ๆ จนต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในเรือน แม้จะไม่ได้ออกนอกจวนไปงานเลี้ยงและพบปะสังคมชนชั้นสูงเฉกเช่นลูกขุนนางในวัยเดียวกัน ซูเยว่หยากลับเป็นคนที่กว้างขวางและรู้จักคนใหญ่คนโตเยอะกว่าขุนนางชั้นผู้น้อยบางคนเสียอีก เนื่องจากความฉลาดเฉลียวเกินผู้ใดอันหาได้ยากยิ่ง ทำให้ซูเยว่หยารับฉายา ’ที่ปรึกษาแห่งต้าเหอ’ “คุณชายรอง วันนี้มีแขกมาขอให้ท่านชี้แนะเดินหมากสักกระดานเจ้าค่ะ” ‘เดินหมาก‘ เมื่อนำมาพูดต่อหน้าที่ปรึกษาแห่งต้าเหอมิได้มีความหมายถึงการละเล่น แต่คือการมีคนมาขอคำชี้แนะจากเขา และแน่นอนว่าคำชี้แนะเหล่านั้นล้วนต้องเก็บเป็นความลับ ดวงตาเรียวคมชำเลืองมองเด็กสาวที่เข้ามาพยุงตน เสี่ยวถงเป็นสาวใช้ข้างกายของซูเยว่หยาตั้งแต่ทั้งสองยังเป็นเด็กเล็ก แม้จะเห็นนางเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่กลับมีร่างกายแข็งแรงเกินวัยราวกับจะทดแทนในส่วนที่ขาดไปของเจ้านาย เรน หรือในตอนนี้ต้องเรียกว่า ซูเยว่หยายื่นแขนไปรับการพยุงจากเสี่ยวถง “วันนี้เป็นผู้ใด?” เสี่ยวถงยกยิ้มอย่างขี้เล่น “คุณชายรองไม่อยากเดาหน่อยหรือเจ้าคะ?”แม่สาวน้อยเอ๊ย จะให้พี่เดาอะไร พี่รู้จักใครที่ไหน ขณะที่ในใจร้องโอดครวญ มุมปากบางกลับยกขึ้น “หัวหน้าองครักษ์เงา… ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าแม่ทัพเย่“ เสี่ยวถงอ้าปากตาโตด้วยความตกตะลึง ”คุณชายรองรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ?!“ ที่นางต้องแปลกไม่ใช่แค่เพียงความแม่นของเจ้านาย แต่ตอนนี้เจ้านายผู้แม่นยำที่นางกำลังประคองอยู่ก็อ้าปากตาค้างตกใจไม่ต่างจากนาง ”นั่นสิ ข้ารู้ได้อย่างไร? ว่าแต่ใครคือแม่ทัพเย่?“ ”คุณชายรอง อย่าแกล้งให้ตกใจกันสิเจ้าคะ! เสี่ยวถงก็อุตส่าห์ดีใจนึกว่าความทรงจำของท่านกลับมาแล้วเสียอีก“ สาวใช้พาเจ้านายไปหลังฉากกั้นในห้องรับแขก ตรงนั้นสร้างเป็นพื้นยกสูงริมหน้าทำเป็นที่นั่งสำหรับเล่นหมากโดยเฉพาะ ”แต่ข้านึกไม่ออกจริง ๆ นะ“ เรนพูดเสียงเบาอย่างอับจน หลังจากที่เขาเข้ามาสิงอยู่ในร่างของซูเยว่หยาก็คล้ายจะมีความทรงจำเก่าก่อนของเจ้าตัวโผล่มาให้เห็นบ้างเมื่อพบเห็นสิ่งกระตุ้น อย่างตอนกระหายน้ำก็จำได้ว่าต้องเดินไปรินชามาดื่มแล้วเก็บเข้าที่เดิมอย่างเป็นระเบียบ เห็นต้นไม้กระถางที่เลี้ยงไว้ก็จำได้ว่าเมื่อวานตัดแต่งกิ่งไปถึงไหน เห็นหน้าบ่าวรับใช้ในจวนก็จำชื่อและสิ่งที่เคยทำร่วมกับคนคนนั้นได้ แต่ความทรงจำบางอย่างกลับเลือนราง นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ถึงอย่างนั้นเขากลับพูดออกมาได้เป็นเรื่องเป็นราวราวกับตัวซูเยว่หยามาพูดเอง นี่สรุปเขาสิงซูเยว่หยาหรือซูเยว่หยาสิงเขากันแน่? เสี่ยวถงมองเจ้านายที่นางรับใช้มาแต่เด็กด้วยความสงสาร “โธ่ คุณชายเยว่หยาของเสี่ยวถง ให้ข้าไปบอกว่าท่านไม่สบายงดรับแขกดีหรือไม่?“ ”คุณชายรอง แม่ทัพเย่มาถึงแล้วขอรับ“ เสียงจากนอกประตูเรียกสายตาจากคนทั้งสองในเรือน ”ข้ายังไม่บอกว่าคุณชายรองพร้อมรับแขกเลย ข้าจะไปจัดการ!“ สาวใช้ผู้ห่วงใยรีบเดินไปจัดการด้านนอกเรือน แต่นางกลับถูกดึงแขนเอาไว้ ”ไม่ต้อง ข้าสบายดี“ เรนตัดสินใจ หากเขายังต้องทนใช้ชีวิตในโลกที่ไม่รู้จักใบนี้ต่อไป ไม่สิ หากเขาจะต้องเอาชีวิตรอดในที่แห่งนี้เขาจะเอาแต่หนีไม่ได้ และความทรงจำของร่างเดิมก็เป็นสิ่งจำเป็นในการเอาตัวรอดจากการคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมาเรนก็พอจะคาดคะเนได้ว่า ความทรงจำของร่างต้นจะหวนกลับมาเมื่อเขาได้สัมผัสประสบการณ์ที่ซูเยว่หยาเคยได้เจอได้ทำต่อสิ่งนั้น ๆ ในเมื่อร่างกายของซูเยว่หยาอ่อนแอจนเรนออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์เหล่านั้นด้วยตัวเองไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้คนพวกนั้นเป็นฝ่ายมาให้ประสบการณ์กับเขาถึงที่ด้วยตัวเองก็แล้วกัน
เขาจะต้องอดทนสู้ จนกว่าจะได้กลับไป!
Pinakabagong kabanata
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 109 ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ)
บทที่ 109ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ) ดาบทมิฬอาบโลหิตจนชุ่มโชก ทว่าความมุ่งมั่นของผู้ใช้ลับให้คมดาบยังไม่ทื่อ ทุกการตวัดฟันคือการปลิดชีพ ทหารแคว้นหย่งร่วงกราวราวกับใบไม้ แต่ก็ยังไม่เท่าทหารแคว้นชิงเหอ แคว้นแห่งการค้าอันสงบสุขไร้การศึกมานานฝีมือเป็นรองแคว้นหย่งที่ชนะสงครามมาหลายสนามอย่างชัดเจน ถึงกระนั้น เงามรณะก็ยังค้ำจุนพวกเขาอยู่ เป็นดั่งพายุทมิฬที่ไม่เคยล้มและพัดเอาความตายไปสู่กองทัพแคว้นหย่ง ปลุกขวัญกำลังใจทหารแคว้นชิงเหอ แม่ทัพเย่หว่านอวี่มิได้ค้ำจุนเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา แต่เขายืนหยัดต่อสู้อย่างกล้าหาญในศึกที่จะแพ้ไม่ได้ เนื่องจากมีคนรอเขาอยู่ที่อีกฟากฝั่งของขอบฟ้า ซูเยว่หยาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาฝืนตัวเองให้กลับมานั่งตัวตรง ผ่อนลมหายใจแสนอึดอัดให้กลับมาเป็นจังหวะปกติ ดวงตาเฉียบแหลมปรือขึ้นเล็กน้อยก็หลับลงไปใหม่ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งรอบด้านก็มีแต่สีเขียว เขาเห็นสีเขียวจนจะอาเจียนออกมาเป็นคลอโรฟิลด์อยู่แล้ว สีเขียวเหล่านั้นนำมาซึ่งพลังชีวิตเอ่อท้นท่วมร่าง ในช่วงแรกนั้นพลังชีวิตเหล่านี้เข้ามาเติมเต็มร่างกลวงเปล่าจนทำให้รู้สึกดี แต่หลังจากนั้นพลังชีวิตพวกนี้ก็ไหลบ่าเข้ามาในร่างอ
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 108 งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง
บทที่ 108งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง งานรื่นเริงนอกพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดที่เมืองหลวงต้าเหอต้องจารึก นอกจากจะเป็นการแสดงถึงความฟุ่มเฟือยจากกำลังเงินของแคว้นแห่งการค้าแล้ว ยังแสดงให้เห็นถึงว่าต้าเหอมิได้หวาดกลัวสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น สาขาใหญ่แห่งสำนักหอสดับอักษรสร้างเสร็จสิ้นและขั้นการกลั่นกรองร่างกายของซูเยว่หยาจบลง นั่นคือฤกษ์ยามมงคลที่เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอกำหนดขึ้นโดยไม่สนซินแส ใช่แล้ว นี่เป็นงานของหรวนอิน ก็ต้องจัดแบบหรวนอิน! ขบวนเจ้าสาวแห่อย่างเอิกเกริกออกจากเรือนสกุลหรวน นางรำนางสังคีตที่สนิทสนมกับเจ้าสาวต่างก็มาร่วมร่ายรำบรรเลงดนตรีประกบขบวนดั่งรถแห่ เจ้าบ่าวผู้หล่อเหลาขี่ม้าสีขาวปลอดโดยมีเจ้าสาวรูปงามนั่งซ้อนอยู่ด้านหน้า ในอ้อมแขนของเจ้าสาวอุ้มผีผาบรรเลงเพลงแสนไพเราะเคล้าคลอไปกับบรรยากาศ ที่แปลกที่สุดคือบิดาฝ่ายเจ้าสาวที่ควรจะยืนส่งลูกอยู่ในเรือนกลับอยู่บนรถม้านำหัวขบวน โปรยเงินแจกทานด้วยใบหน้าอิ่มสุข สาขาใหม่ของสำนักหอสดับอักษรเปิดชั้นล่างให้ประชานทั่วไปสามารถเข้าร่วมงานได้ แน่นอนว่าเจ้าสาวระดับทายาทเศรษฐีตระกูลหรวนย่อมต้องมีเงินจ่ายเลี้ยงคนทั้งเมืองหลวง แม้เม
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 107 กลั่นกรองร่างกาย
บทที่ 107กลั่นกรองร่างกาย คนป่วยผู้ฝืนสังขารร้องไห้จนเป็นลมในอ้อมอกของฮองเฮา เป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดของซูเยว่หยาในขณะนี้ และยังทำให้เขาไม่ได้บอกลาเย่หว่านอวี่อีกต่างหาก บัดนี้ แม่ทัพเย่ต้องเตรียมทัพและวางแผนการรบสำหรับศึกสงคราม ไม่มีเวลาว่างมาดูเกอที่ติดอยู่ในอ่างแช่น้ำ ใช่แล้ว หลังจากซูเยว่หยาตื่นขึ้นมาเขาก็อยู่ที่ตำหนักหนิงซีแล้ว ไม่ใช่แค่เขา สหายทั้งสามและหมอเทวดากับเยี่ยเหยาก็อยู่ด้วย หลังจากตรวจชีพจรและใช้วิชาแพทย์ที่แยบยลจนคนธรรมดามองไม่ออกแล้ว หมอเทวดาอี้ถวนก็ได้ข้อสรุปว่า “รักษาไม่ได้” “หา? ท่านเป็นหมอเทวดานะ จะรักษาไม่ได้ได้อย่างไรกัน?!” “ใจเย็น หรวนอิน ฟังที่หมอเทวดาจะพูดให้จบก่อน” เยี่ยเหยารีบห้ามหรวนอินที่แทบจะพุ่งไปเขย่าตัวหมอเทวดาที่หาตัวยากเย็นแสนเข็ญอยู่รอมร่อ คุณชายสงบลงได้ หมอเทวดาจึงพูดต่อ “ร่างกายที่มีมาแต่กำเนิด ไม่ใช่สิ่งที่จะแก้ไขได้ด้วยยา สมุนไพร หรือการฝังเข็ม หากจะรักษาให้หายมีแต่จะต้องเปลี่ยนร่างใหม่” “เปลี่ยนร่างใหม่?!” เจียงซีเฉินร้องตามด้วยความตกใจ ”หมายถึงย้ายวิญญาณสู่ร่างอื่นอย่างนั้นรึ?“ เจียงลี่หยางถามด้วยความเคร่งเครียด นี่แทบจะแปลได้ว่า
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 106 สมปรารถนา
บทที่ 106สมปรารถนา เสียงฮือฮาดังกระหึ่มอีกครั้ง ครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยการก่นด่าคู่รักที่เห็นแก่ตัวไร้ใจทำเพื่อชาติ เสนาบดีซูก็โมโหจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว มีเพียงคนบนบัลลังก์ที่เผยรอยยิ้มหลังจากนิ่งเงียบรับฟังมานาน “ดี ฉู่กงกง เอาพระราชโองการมา” “พ่ะย่ะค่ะ” ฉู่กงกงเข้าหลังฉากกั้นหลังบัลลังก์หยิบม้วนกระดาษหุ้มผ้าสีทองออกมากาง “แม่ทัพเย่หว่านอวี่ซื่อสัตย์กล้าหาญ รับใช้บ้านเมืองและฮ่องเต้ด้วยความภักดี มีผลงานใหญ่หลวงในการปราบกบฏกู้หลิน ฮ่องเต้มีพระประสงค์พระราชทานให้แม่ทัพเย่หว่านอวี่กับบุตรชายคนรองในภรรยาเอกของเสนาบดีซูเหลียงฉุน ซูเยว่หยา แต่งงานเป็นสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว และมอบยศเก้ามิ่งให้กับซูเยว่หยาจากคุณงามความดีในศึกปราบกบฏกู้หลิน” การก่นด่ากลายเป็นการร้องด้วยความตกใจ ขุนนางเกินครึ่งหยิบป้ายประจำตำแหน่งขึ้นมาร้องท้วง แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของซูเยว่หยาเลยสักนิด “การปราบกบฏครั้งนั้นมีเพียงท่านที่ไม่ได้เลื่อนยศ ไม่ได้รับมอบทรัพย์สิน พระราชโองการที่หยิบมาจากที่เก็บไม่ได้เพิ่งเขียนขึ้นอึดใจก่อน แม่ทัพเย่ ท่านมีอะไรจะพูดให้ข้าฟังหรือไม่?” เย่หว่านอวี่ยกยิ้มเศร้าสร้อย “เ
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 105 คำสารภาพ
บทที่ 105คำสารภาพ ซูเยว่หยารู้ดี นี่คือโอกาสสุดท้ายในชีวิตของเขาแล้ว กำลังรบของต้าเหออ่อนด้อยกว่าต้าหย่งมาก อีกทั้งแคว้นหย่งยังได้ขวัญกำลังใจจากการเพิ่งยึดดินแดนไปได้ถึงสองครั้งติด หากสามารถรวมต้าเหอที่เป็นดั่งศูนย์กลางการค้า มีเม็ดเงินหมุนเวียนตลอดเวลาเป็นส่วนหนึ่งได้ แคว้นหย่งก็จะทั้งยิ่งใหญ่และร่ำรวย กลายเป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครสามารถล้มลงได้ ทางออกที่ดีที่สุดของต้าเหอในตอนนี้จึงเป็นการสงบศึก ทำทุกวิถีทางให้ต้าหย่งถอนทัพออกไป หากฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้เขาพูด ขุนนางพวกนั้นคงจับเขามัดยัดใส่รถม้าส่งตัวให้แคว้นหย่งสังเวยเพื่อชาติโดยไม่ต้องหารือแล้ว “ฝ่าบาท พระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้วว่าสารสงบศึกนี้เป็นกับดัก กระหม่อมนั้นร่างกายอ่อนแอ แค่ออกจากที่กำบัง ต้องลมฝนนานหน่อยก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด การเดินทางข้ามแคว้นสำหรับกระหม่อมคือทางตายที่ไม่มีทางรอดไปได้ อย่างไรก็ต้องป่วยตายในสักวันหนึ่ง หากตายในแผ่นดินแคว้นหย่งทางนั้นก็สามารถอ้างว่าเป็นเพราะอาการป่วยของกระหม่อมได้ แต่หากตายในแผ่นดินแคว้นชิงเหอของเรา ทางแคว้นหย่งก็จะอ้างว่าเราจงใจสังหารว่าที่ฮองเฮา ทำลายการเชื่อมสัมพันธ์ เป็นข้ออ้างชั้นดีให้ต้
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 104 แต่งงานสงบศึก
บทที่ 104แต่งงานสงบศึก ท้องพระโรงวุ่นวายไปด้วยเสียงถกเถียงของเหล่าขุนนาง แต่วันนี้พวกเขาไม่ได้โต้แย้งกันเอง กลับกัน ขุนนางทั้งหลายต่างก็กำลังเร่งหารือถึงเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นกะทันหันอย่างเคร่งเครียด “ทูลฝ่าบาท เรือจู่โจมของแคว้นหย่งแล่นมาปิดทางเข้าน่านน้ำของต้าเหอเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ “หอสังเกตการณ์รายงานว่าเห็นเรือหอคอยลอยคอยท่าอยู่ไกล ๆ บนนั้นเต็มไปด้วยพลธนูและเครื่องดีดหินพ่ะย่ะค่ะ“ “ชายแดนเมืองสู่ที่ติดกับแคว้นหย่งถูกตีแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ รายงานความคืบหน้าถึงสถานการณ์และกำลังของศัตรูถูกส่งขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่ละเรื่องยิ่งทำให้เหล่าขุนนางระส่ำระส่าย เหงื่อออกจนต้องเช็ดมือกับเสื้อผ้าจนชุดขุนนางที่รักษาอย่างดีชุ่มไปหมด ซื่อไห่ฮ่องเต้ตั้งใจฟังทุกรายงานโดยยังคงความสงบเยือกเย็นไว้ ”แคว้นหย่งเพิ่งรบชนะแคว้นตวนและชนเผ่าซาหนี่ว์ มู่เฉินฮ่องเต้กำลังอยู่ในช่วงเรืองอำนาจ กองทัพบกของแคว้นหย่งมีมากกว่าต้าเหอที่สงบไร้ภัยคุกคามมาอย่างยาวนานกว่าแสนนาย ตอนนี้ถึงขนาดฝึกฝนกองทัพเรือขึ้นมาเพื่อยึดน่านน้ำจากเจ้าแห่งสายน้ำอย่างต้าเหอ แสดงตนว่าไม่เกรงกลัวผู้ใดทั้งนั้น” เฉินอ๋องผู้ไร้ซึ่งรอยยิ้มประดับใบห
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 10 โฉมสะคราญแห่งต้าเหอ
บทที่ 10โฉมสะคราญแห่งต้าเหอวีถูกพากลับจวนด้วยรถม้าสีดำทะมึนที่มีโครงสร้างปกปิดแน่นหนาจนเหมือนถูกขังอยู่ในคุกเคลื่อนที่เสียมากกว่า ทุกย่างก้าวที่ม้าควบวิ่ง ภาพความทรงจำของเหตุการณ์ในลักษณะนี้ของร่างต้นก็ค่อย ๆ หลั่งไหลออกมามากขึ้นแต่น่าแปลก โจวม่านที่เป็นคนรับใช้ประจำกายตั้งแต่เด็กควรจะมารับและนั
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 84 ขอแต่งงาน
บทที่ 84ขอแต่งงาน สงครามและการปราบกบฏยุติลง ต้าเหอกลับสู่ความสงบอีกครั้ง ท่าเรือทุกท่ากลับมาเปิดทำการให้เรือโดยสารและเรือขนส่งสินค้าเดินทางเข้ามาในแคว้นได้ดังเดิม เรือสำเภาขนาดใหญ่สลักอักษร ‘หรวน‘ แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าซึ่งมีคนโบกมือรออยู่ ทว่า คำทักทายแรกที่ผู้เฝ้ารอได้รับกลับเป็นการทักทายด้วยกร
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 38 ดวลสุรา และ เฝ้าไข้
บทที่ 38ดวลสุรา และ เฝ้าไข้ “คุณชายหรวนอิน จะเอาอย่างไรต่อกันดี? จอมยุทธ์ไป๋ฝากท่านไว้กับข้า เช่นนั้นให้ข้าไปส่งท่านกลับบ้านดีหรือไม่?” ใช่แล้ว เขาทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว มีแต่จะต้องกลับ ‘บ้าน’ พฤกษ์ลากขาเดินไปขึ้นเรืออย่างหมดอาลัยตายอยาก เยี่ยเหยาตามขึ้นไป หยิบไม้พายขึ้นมาวักน้ำพายเรือไปอย่างช้
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 11 ความทุกข์ของหวังลี่หยาง
บทที่ 11 ความทุกข์ของหวังลี่หยาง วีเพิ่งจะสังเกต พี่น้องทั้งห้าล้วนพูดเหยียดหยามและทำหน้ารังเกียจเย็นชา ทว่าแววตาของพวกเขากลับไม่ได้เป็นไปในทางเดียวกัน ไฟโทสะในใจถูกแทนที่ด้วยความสงสัย ในตอนนั้นเอง พี่หญิงใหญ่ก็เดินเข้ามา “พูดกับเจ้าให้เข้าหัวมันยากเย็นเสียยิ่งกว่าสอนนกสอนกา บอกกี่ครั้งก็ไม่เค
Maaari mong magustuhan
ท่านอ๋องบัดซบ!!! เล่ม 1
ลูกแกะขนปุย4.9K viewsปิ๊งรักคุณนักออกแบบ
Coffee Lemonade / Gemini Leo3.5K viewsBy madness ภาวะคลั่งเมีย
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko3.4K viewsหนุ่มร้อนรัก
ต๋อง น่ะ3.4K viewsมาสคอตที่รัก
รักษรมณ์482 viewsยาใจของไก่
นิชา อลีนา355 viewsลับหลังวิศวะ
นรกสร้าง651 viewsพันธะลับ ฉบับเลขาฯ
พิมพ์ใจ151 views
