Chapter 4

New Mission

Haven's POV 

Ang sikat ng araw sa labas ng Camp Aguinaldo ay nakatirik na, ang init ay tila sumisingaw mula sa aspalto ng parada. Ngunit sa loob ng opisina ni General Basil Fuentebella, nananatiling malamig, pormal, at balot ng awtoridad ang paligid. Ang amoy ng pinaghalong matapang na kape at lumang leather na upuan ay nangingibabaw, habang ang tanging tunog na maririnig ay ang mahinang pag-ikot ng electric fan sa sulok at ang mahinang pagpalo ng mga dahon sa labas ng bintana.

​Sa harap ng malaking mesang mahogany na puno ng mga dokumento at maliliit na bandila ng Pilipinas, nakatayo si Haven Diamond Fortaleza. Kahit wala pang limang oras ang tulog niya matapos ang madugong operasyon kagabi, nananatiling tuwid ang kanyang tindig—ang tinatawag na military posture na tila naging bahagi na ng kanyang DNA. Ang kanyang mga matang hugis Phoenix ay walang bakas ng pagkapagod; sa halip, ang mga ito ay matalas, tila laging nakahanda sa susunod na hudyat ng giyera.

​"Captain Fortaleza," panimula ng Heneral habang binabasa ang After-Action Report sa kanyang harapan. Ibinaba niya ang folder at tumingin kay Haven nang may halong pagmamalaki at paghanga. "Don Manuel is officially neutralized. Ang buong drug network na hawak niya sa Timog ay gumuho sa loob lang ng isang gabi. Sa pitong taon mo sa serbisyo, akala ko ay nakita ko na ang lahat ng galing mo. Pero sa misyong ito? You’ve outdone yourself once again."

​Tumayo ang Heneral at lumapit sa kanya. "Hindi mo pa ako binibigo. You did a spectacular job, Haven. Malinis, mabilis, at walang iniwang bakas. You are, without a doubt, the finest agent this department has ever produced. Ang Shadow Reaper ay hindi lang isang codename; isa na itong alamat sa Intelligence Division."

​"Tungkulin ko lang po, General," maikling sagot ni Haven. Ang kanyang boses ay nananatiling propesyunal, walang bahid ng kayabangan o emosyon. Para sa kanya, ang pagliligpit ng mga kriminal ay kasing-natural lang ng paghinga.

​"Huwag kang masyadong mapagpakumbaba, iha. Ang ginawa mo ay hindi lang basta tungkulin; ito ay serbisyong tanging ikaw lang ang makakagawa," dagdag ng Heneral. Lumayo siya sa kanyang upuan at tumingin sa malawak na field ng kampo. "Ang buong kagawaran ay puro papuri sa 'yo. Sabi nila, ikaw ang pinakamahalagang asset na mayroon tayo ngayon. Kaya naman, balak ko sanang bigyan ka ng bakasyon. You deserve a break after this mission."

 Ngunit bago pa makasagot si Haven, bumasag sa katahimikan ang matinis na tunog ng telepono sa ibabaw ng mesa. Ang pulang linya—ang direktang linya para sa mga high-priority calls. Agad itong sinagot ni Gen. Basil.

​"Fuentebella, speaking... Sergio?"

​Biglang nagbago ang ekspresyon ng Heneral. Ang kaninang maaliwalas na mukha ay napalitan ng seryosong pagkabahala. Ang kanyang mga kilay ay nagtagpo at ang kanyang panga ay tumigas. "Ano?! Kailan ito nangyari? ...Nasa ospital ba sila ngayon? ...Mabuti naman at ligtas ang mga bata. Sige, sige. Nandito ako sa opisina. Mag-usap tayo mamaya."

Ibinaba ng Heneral ang telepono at tumitig nang matagal kay Haven. May kakaibang bigat sa kanyang mga mata, ang uri ng tingin na alam ni Haven na may kasunod na mahirap na utos.

​"Haven, si Sergio Montemayor iyon. Ang matalik kong kaibigan," panimula ng Heneral. "Na-ambush ang bandang CELESTIAL kagabi sa isang highway. Halos mamatay ang driver at ang manager nila. Sabi ni Sergio, may isang misteryosong babaeng naka-maskara ang nagligtas sa kanila, pero naglaho rin ito agad bago pa man dumating ang mga awtoridad."

​Hindi kumibo si Haven. Nanatiling blangko ang kanyang mukha, isang kasanayang natutunan niya sa interogasyon. Ngunit sa loob-loob niya, naramdaman niya ang bahagyang pagbilis ng tibok ng kanyang puso.

 ​Tumitig nang mas malalim ang Heneral sa kanyang inaanak. "Haven, ikaw ba ang tumulong sa mga binata kagabi? Alam kong galing ka sa operasyon kay Don Manuel, pero ang lokasyong iyon... ayon sa GPS ng motor mo, dinaanan mo ang rutang iyon, hindi ba?"

​Hindi agad sumagot si Haven. Alam niyang hindi niya matataguan ang taong tumayo bilang ama niya sa loob ng kampo. "Nagkataon lang po na nandoon ako, Ninong. Mission accomplished na ako kay Don Manuel kaya dumaan ako sa shortcut na iyon. Hindi ko kayang talikuran ang mga inosenteng buhay na kukunin sa harap ko. You taught me that—to protect the weak, even if it's not on the mission brief."

​Bumuntong-hininga ang Heneral, may halong relief at kaba. "Hindi mo talaga matatalikuran ang pagiging sundalo mo. Pero Haven, nakiusap si Sergio sa akin. Hindi siya makatulog sa takot. Gusto niyang kunin ang serbisyo mo bilang personal bodyguard ng CELESTIAL—higit sa lahat, ang magbantay kay Sirius Phoenix Montemayor."

Napakunot ang noo ni Haven. Ang kanyang panga ay bahagyang kumibot. "Ninong, alam niyo ang track record ko. Ako ang Shadow Reaper. Ang misyon ko ay mag-neutralize ng banta, hindi ang maging babysitter ng mga spoiled na superstar na walang ginawa kundi kumanta at magpa-cute sa harap ng camera."

​"Ito ay hindi lang basta hiling ng isang kaibigan, Haven," seryosong sabi ng Heneral, ang boses ay naging autoritatibo. "Pitong taon na ang nakalilipas, bago ka pa naging Captain, ikaw ang nagligtas kina Sergio at Phoebe mula sa isang kidnapping attempt. Ikaw ang dahilan kung bakit buo pa ang pamilya nila ngayon. Sergio knows your worth. Ikaw ang tanging tao na pinagkakatiwalaan niyang magpapanatiling buhay sa kaisa-isa niyang anak."

​Hinawakan ng Heneral ang balikat ni Haven. "Ang banta sa buhay ng Celestial ay hindi lang basta sutil na fans. Ayon sa aming initial intel, ito ay mukhang corporate at political sabotage. May mga taong gustong pabagsakin ang Montemayor Empire sa pamamagitan ng pagkitil sa buhay ni Sirius. Kailangan nila ang isang Shadow Reaper sa tabi nila—isang taong kayang pumatay bago pa sila malapitan."

Tumingin si Haven sa malayo, sa kawalan. Muling nagbalik sa kanyang isip ang imahe ng binata sa gitna ng highway—ang takot sa kanyang mga mata pero ang lakas ng loob na protektahan ang kanyang mga kasama. May kakaiba sa lalaking iyon na hindi tugma sa salitang "spoiled."

​"Kahit ayaw ko ang atensyon ng media at ang nakakasilaw na spotlight, kung ito ang utos niyo, Ninong... susunod ako."

​"Captain," seryosong tawag ng Heneral, muling bumalik sa pagiging opisyal. "This is not just a personal request. This is a high-level protection detail. Will you take the post?"

​Sandaling tumahimik ang buong silid, tanging ang tibok ng orasan ang naririnig. Pagkatapos, tumingin si Haven nang diretso sa kanyang Heneral at nag-execute ng isang perpektong saludo.

​"Mission accepted, General. Babantayan ko si Sirius Phoenix Montemayor. No one will touch a single hair on his head while I'm breathing."

​"Mabuti," nakahingang maluwag na sabi ni Gen. Basil. "Simula bukas, ikaw na ang magiging anino ni Sirius. Pero tandaan mo, Haven... hindi niya pwedeng malaman na ikaw ang nagligtas sa kanila kagabi. Hayaan nating manatiling lihim ang Shadow Reaper. Para sa kanila, ikaw lang ay isang magaling na bodyguard mula sa isang private agency."

 Sumara ang pinto ng opisina ni General Fuentebella sa likuran ko nang may marahas na tunog. Nanatili akong nakatayo sa hallway ng Camp Aguinaldo, matuwid ang tindig habang ang bawat sundalong nadadaanan ko ay sumasaludo. Awtomatiko ang pagtugon ko, pero ang isip ko ay naiwan sa loob ng silid na iyon.

​Bodyguard. Ang salitang iyon ay parang isang lason sa pandinig ko.

​Sa loob ng pitong taon, ang mga misyon ko ay tungkol sa paglusob sa mga kampo ng terorista, pag-asinta sa mga target mula sa isang kilometrong distansya, at pagliligpit ng mga basura ng lipunan sa pinakatahimik na paraan. Ngayon, kailangan kong maging isang anino sa ilalim ng nakabubulag na spotlight ng showbiz? Mula sa pagiging Shadow Reaper, magiging tagabitbit ako ng gamit at tagasangga ng mga fans?

​"Tsk," mahina kong singhal habang naglalakad patungo sa parking lot. Ang ingay ng mga fans ay mas nakakatakot pa para sa akin kaysa sa putok ng baril.

​Kinuha ko ang aking cellphone at tiningnan ang digital file na ipinadala ni Ninong. Isang profile ng bandang CELESTIAL. Sa gitna ng litrato ay ang lalaking nakita ko sa highway kagabi. Sirius Phoenix Montemayor. Sa litrato, napakakisig niya—perpektong jawline, matalinong mga mata, at isang ngiting tila kayang pagalingin ang mundo. Pero para sa akin, isa lang siyang HVT—High Value Target—na kailangang manatiling buhay.

​Hindi ko mapigilang isipin ang nakaraan. Pitong taon na ang nakalilipas, nagsisimula pa lang ako sa serbisyo nang iligtas ko ang mga magulang niya. At ngayon, tila isang mapaglarong siklo ang buhay; ang anak naman nila ang kailangan kong protektahan mula sa parehong uri ng kadiliman.

​"Sirius... Phoenix," pag-uulit ko sa pangalan niya. Ang Phoenix ay isang ibon na muling nabubuhay mula sa abo. Isang simbolo ng katatagan. Bagay na bagay sa kanya, base sa nakita ko kagabi.

​Nang marating ko ang aking motor, isinuot ko ang aking helmet. Sa loob ng itim na visor, nakita ko ang repleksyon ng sarili kong mga mata—ang mga matang Phoenix na tila laging naghahanap ng banta sa paligid. Alam kong hindi magiging madali ito. Ang mga katulad ni Sirius ay sanay sa pagsamba ng libo-libong tao at sa marangyang buhay, habang ako ay sanay sa dugo, putik, at katahimikan ng gabi.

​Paano ko babantayan ang isang taong hindi pwedeng malaman ang tunay kong pagkatao? Paano ko itatago ang bagsik ng isang Shadow Reaper sa likod ng uniporme ng isang bodyguard?

Mabilis kong pinaharurot ang aking Ducati palabas ng kampo. Kailangan kong maghanda. Kailangan kong itago ang bawat instinto ng isang mamamatay-tao at palitan ito ng pasensya ng isang tagapagtanggol. Ngunit sa ilalim ng aking balat, alam kong ang dugo ng isang sundalo ay hinding-hindi maglalaho.

​"Handa ka na ba, Sirius Phoenix Montemayor?" bulong ko sa hangin habang binabagtas ang kalsada patungo sa aking safehouse. "Dahil simula bukas, ang buhay mo ay hindi na lang sa 'yo. Akin na ito."