All Chapters of The Fake Wife's Perfect Revenge: Chapter 11 - Chapter 20

KINAGABIHAN, umuwi si Clyde sa bahay. Naabutan niyang naghahanda si Bianca ng isang expensive dinner para sa kanilang tatlo. Dahil alam niyang wala si Yumi sa bahay, kaya sobrang saya niya. Sa wakas, silang tatlo lang ni Clyde at Mico ang magkasama. Walang istorbo.Ngunit hindi ganoon ang mood ni Clyde. Kahit puno ng pagkain ang mesa, ilang subo lang ang kinain niya.“I’m not hungry,” sabi niya, matapos ay tumayo at bumalik sa study room para magtrabaho.Ang kumpanya ay nasa kritikal na sitwasyon. At ang pamilya niya ay nagdadagdag pa ng problema. Pakiramdam niya’y nasasakal siya. Lalo pang sumikip ang dibdib niya nang maalala si Yumi. Hindi siya makapag-focus.Napatingin siya sa cellphone. Nakabukas ang contact number ni Yumi sa screen at halos pindutin na niya ang call button, ngunit sa huling sandali ay napigilan niya ang sarili. Kung siya ang unang susuko ngayon, lalo siyang kokontrolin ni Yumi.Buong gabi, hindi siya nagpakita ng interes kay Bianca. Kahit kumatok ito sa study roo

NANG makarating sa sariling suite, halos hindi makatulog si Yumi dahil sa jet lag. Habang nakahiga sa kama, at nag i-scroll siya sa cellphone,bigla niyang nakita ang bagong post ni Adrian Villareal. Isang larawan ng city skyline sa gabi, pero walang caption. Bigla tuloy niyang naalala niya ang sinabi ni Victor sa eroplano kanina. “Alam mo ba ang three-day rule?” tanong ng kanyang uncle.“Three-day rule?”“If the other person contacts you within three days after meeting, it means interested siya. Otherwise… forget it.”Tatlong araw na ang lumipas pero hindi siya kinokontak ni Adrian. Napatingin siya sa profile picture nito. Isang night view din, ngunit hindi sa lungsod kundi sa bundok. Isang malawak na tanawin na may ilang bituin.Matagal siyang nag-atubili kung ime-message ito, hanggang sa wakas ay nag-type din siya.“Mr. Villareal, are you still awake?”Nag-send siya ng message, at naghintay. Isang minuto, limang minuto, dalawampung minuto... pero walang reply. Online ang lalaki per

MATAPOS ang speech session, nagsimula na ang dinner banquet. Magkahiwalay ang table assignment nina Gabriel at Yumi. Balak sana ni Gabriel na ihatid siya sa kanyang upuan, ngunit bigla itong tinawag dahil sa isang business matter. Kaya naman agad na sinabi ni Yumi na ayos lang iyon.“Go ahead,” mahinahon niyang sabi. “I’ll find my seat.”Hindi naman dapat maging mahirap iyon. May name tags ang bawat mesa upang madaling mahanap ng mga bisita ang kani-kanilang upuan. Ngunit nang libutin ni Yumi ang buong ballroom, napansin niyang walang nakalagay na pangalan niyang Mayumi Zamora sa kahit anong mesa.Unti-unti nang nagsisimulang maupo ang lahat ng bisita. Ang malalaking round tables ay napuno na ng mga tycoon, investors, at prominenteng personalidad sa industriya. Samantalang si Yumi ay nanatiling nakatayo sa gilid, tahimik na nagmamasid sa paligid habang pilit hinahanap ang kanyang pangalan. Sa gitna ng napakaraming tao, para siyang naiwan mag-isa sa isang awkward na sitwasyon.Maya-ma

SAMANTALA, sa kabilang mesa, halos manginig sa galit si Kaila matapos balewalain. Tumayo ito nang mariin at naglakad palabas ng ballroom.Sa kabilang banda, tahimik na kumakain si Heather Tan habang pinagmamasdan ang dalawang nag-uusap. May bahagyang ngiti sa labi niya. Mukhang hindi siya nagkamali ng pagpunta sa gabing ito.Matapos naman ang ilang minuto, tumayo si Adrian. “See you tonight,” sabi nito kay Yumi bago umalis kasama si Axel.Pagkatapos ng banquet, hinatid ni Gabriel si Yumi pabalik sa hotel suite nito.“Your performance today was impressive,” sabi nito. “But I’m sorry I couldn’t protect you earlier.”Umiling naman si Yumi sa sinabi ng pinsan. “No, it’s fine. Actually, someone helped me earlier.”“Who?”“Miss Heather Tan.”Bahagyang nagulat si Gabriel.“Oh… her?” Bahagya itong umubo at umiwas ng tingin. “Let’s just say we’re not exactly friends.”Napangiti si Yumi ngunit hindi na siya nagtanong pa, saka pumasok na sa sariling suite. At dahil may dance party mamaya, nagsuo

PAGKATAPOS patulugin ang bata, tahimik na bumalik si Bianca sa study. Doon niya nadatnan si Clyde na nakaupo sa swivel chair, nakasandal, at halatang malalim ang iniisip. Mabigat ang hangin sa loob ng silid, tila may mga bagay na hindi niya masabi ngunit patuloy na gumugulo sa kanyang isip. “I’m sorry,” mahinang sabi ni Clyde nang hindi tumitingin. “I lost control earlier.” Inaasahan niyang magagalit si Bianca. Ngunit sa halip, marahan nitong hinawakan ang kanyang kamay. “I understand,” malumanay nitong sagot. “Pagod ka lang. You’re carrying everything alone.” Napatingin si Clyde, bahagyang nagulat sa naging reaksyon nito. Wala siyang nakitang galit. Wala ring reklamo. Tanging pag-unawa lamang ang naroon. “Babe, I’m your wife,” dagdag ni Bianca habang bahagyang pinisil ang kanyang kamay. “We should face this together.” Unti-unting gumaan ang pakiramdam ni Clyde. Niyakap niya ang babae, tila doon naghahanap ng katahimikan. Ngunit kahit yakap niya si Bianca, isang mukha p