Ep2 : ในวันฝนพรำ (2)

(ต่อ)

“พ่อเลี้ยงกลับออกไปตั้งแต่บ่ายแล้วนี่ครับหนูรดา” คำเมืองเดินขมวดคิ้วออกมาจากออฟฟิศ ในมือเขาถือพรรณองุ่นอยู่ เพราะจะเอาเข้าไปเก็บในโรงเพาะชำ

 แต่บังเอิญหูได้ยินเสียงเรียกหวานหยดจากเจ้านายสาวที่เขาคุ้นเคยเข้าพอดี เลยเดินย้อนออกมาดูเสียก่อน

 ถึงรุ่งรดาจะเป็นเพียงเด็กที่เจ้านายเขาเก็บมาเลี้ยงเอาไว้ ไม่ได้มีสายเลือด อัครวนานนท์อยู่เลยก็ตาม แต่คนงานในไร่องุ่นแห่งนี้นั้นต่างให้ความเคารพนับถือสาวน้อยน่ารักคนนี้ ไม่ต่างจากเจ้านายของตนคนหนึ่งก็ว่าได้

“หรือจ๊ะลุงคำเมือง” คำตอบของผู้จัดการในไร่ยิ่งทำให้สาวน้อยเป็นกังวล จะไปไหนทำไมไม่บอกเธอสักคำ ปล่อยให้เป็นห่วงอยู่ได้ น่าจะสั่งคนเอาไว้บ้างว่าตัวเองจะไปไหน ทำอะไร

รุ่งรดาแอบบ่นพึมพำอยู่ในใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นดูติดเป็นกังวลอย่างชัดเจน

“มาตามหาพ่อเลี้ยงเหรอคะน้องรดา” หญิงสาวที่มีหน้าที่ดูแลเรื่องเอกสารเดินออกมาสมทบ เจ้าตัวได้ยินเหมือนสาวน้อยคนงามแห่งไร่องุ่นกำลังตามหาตัวพ่อเลี้ยงเหมราชอยู่

“ใช่ค่ะพี่จันทร์ พอดีรดาเพิ่งกลับเข้ามาจากตัวเมือง กลับมาก็ไม่เห็นพ่อเลี้ยงเหมอยู่ในบ้านเลยละค่ะ โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องเสียด้วย”

“เอ...พี่ได้ยินเหมือนพ่อเลี้ยงโทรนัดกับใครออกไปข้างนอกนะคะ พอรับสายเสร็จปุ๊บก็ออกไปทันทีเลย คงจะรีบถึงไม่ได้บอกใครเอาไว้” จันทร์ทราพูดเสริมความคิดของตัวเอง

รุ่งรดาพยักหน้ารับรู้ อยู่พูดจากับทั้งสองคนสองสามประโยคก่อนจะขอตัวปั่นจักรยานคู่ใจกลับเข้าบ้าน ซึ่งเป็นเรือนไม้สักชั้นเดียวยกสูง มีขั้นบันไดสามขั้นตรงชานบ้าน ปลูกสร้างไว้คล้ายภาพถ่ายในโปสต์การ์ดท่องเที่ยวที่มีวางขายเกลื่อนตัวเมือง

 บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากมาย เพราะเดิมทีมีเพียงเจ้าของไร่อยู่เพียงลำพัง ถึงจะมีเธอเข้ามาอาศัยเพิ่มอีกคน แต่ก็ไม่ทำให้บ้านหลังนี้ดูคับแคบแต่อย่างใด

รอบตัวบ้านถูกรายล้อมด้วยต้นไม้นานาชนิด มีทั้งแบบให้ผลเก็บทานตามฤดูกาล และมีทั้งแบบให้ความร่มรื่นแผ่กิ่งก้านบดบังแสงแดดจากดวงอาทิตย์

พอกลับเข้าบ้านเธอจึงจัดแจงขึ้นห้องพักเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่น เรียบร้อยดีแล้วจึงลงมารับประทานอาหารเพียงลำพัง เป็นเวลาดึกแล้วเธอคงไม่รอคอยทานพร้อมกับเจ้าของบ้าน เขาคงหาทานมาจากข้างนอกนู่นเลย

ทานอาหารเสร็จเธอจึงฉวยเอาหนังสือมาอ่านเพื่อฆ่าเวลา รอเจ้าของบ้านแล้วค่อยกลับขึ้นนอน ฝนที่หยุดตกตอนเธอปั่นจักรยานเข้าไร่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกระลอก ชำเลืองหางตาขึ้นมองนาฬิกาแขวน ตอนนี้เกือบจะสามทุ่ม แต่ก็ยังไร้เงาของพ่อเลี้ยงเหมราชอยู่ดี...

รุ่งรดาเผลอตัวนอนหลับตอนไหนไม่รู้ จวบจนกระทั่งเมื่อร่างกายของเธอนั้นเริ่มรู้สึกร้อนผ่าว มันเหมือนถูกไอร้อนลวกลากไล้สัมผัสทั่วเรือนร่าง เธอรู้สึกอึดอัด อยากขยับให้คลายอาการอย่างว่า ทว่ากลับทำไม่ได้อย่างใจคิด

มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอกันแน่นะ ทำไมดูเหมือนมือและเท้าของเธอกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยอะไรสักอย่าง ทั้งแน่นหนา และแข็งแรง

แม้กระทั่งตรงกึ่งกลางลำตัว มันเหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวบินว่อน กลีบกายสาวของเธอมันกำลังเต้นตุบตับ รู้สึกได้ถึงการไหลซึมออกมาของของเหลวที่เธอรู้ดีว่ามันคืออะไร

“อืมมมม...อ๊าห์...”

เสียงหวานครวญครางประท้วง พร้อมปัดป่ายฝ่ามือสะเปะสะปะ ดวงตานั้นยังคงหลับพริ้ม ทุกอย่างเกิดขึ้นคล้ายดังภาพฝัน จินตนาการแสนวาบหวิวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตสาว 

ทว่าเจ้าของเรือนร่างทรงอำนาจไม่ได้อนาทร อาจด้วยเพราะฤทธิ์น้ำเมาที่เขาถูกคะยั้นคะยอให้ดื่มเข้าไปเมื่อตอนหัวค่ำของวันนี้ มันมากมายหลากหลายยี่ห้อจนจำไม่ไหว

 วิโรจน์ไอ้เพื่อนตัวดี มันโทรเรียกเขาให้เข้าไปหามันยังผับในตัวเมือง ขอร้องให้เขาช่วยลองชิมรสชาติเครื่องดื่ม เพราะมันกำลังตัดสินใจจะสั่งซื้อเข้ามาเพิ่มที่ร้านของมันเอง

เขาไม่ได้ขัดข้องจะดื่ม อารมณ์อยากเมาเป็นทุนเดิมอยู่เหมือนกัน เมื่อหัวใจหนุ่มใหญ่กำลังกลัดกลุ้มในบ้างเรื่อง ร้อนรุ่มด้วยอาการของหัวใจเป็นพิษ เนื่องจากเขาต้องจำยอมปล่อยให้รุ่งรดาออกไปข้างนอกกับไอ้ไก่อ่อน เมื่อจริงแล้วนั้นเขาไม่อยากอนุญาตด้วยซ้ำ เมื่อตัวเองนั้นรู้อยู่เต็มอก เด็กหนุ่มหน้าอ่อนมันคิดเช่นไรกับเด็กสาวที่เขาเอามาเลี้ยง

หริลักษณ์เป็นน้องชายของกมลเนตร แน่นอนหญิงสาวมักพูดเรื่องที่น้องชายของเจ้าหล่นอชอบพออยู่กับรุ่งรดาให้เขาฟังเสมอ แล้วการที่เขาฝืนใจยอมอนุญาตปล่อยให้รุ่งรดาไปกับไอ้ไก่อ่อนนั่น

 ก็ด้วยเหตุผลเพราะไม่อยากทำตัวมีพิรุธ ให้ใครจับได้ต่างหาก  ว่าเขานั้นคิดเช่นไรกับเด็กที่เต็มใจรับเอามาชุบเลี้ยง เมื่อมันมีบางอย่างแอบแฝงในทางไม่บริสุทธิ์ใจ และเขาบอกใครเกี่ยวกับความรู้สึกนี้ไม่ได้เสียด้วย จำใจต้องเก็บมันไว้เป็นความลับแต่เพียงผู้เดียว...

“อ๊าห์...รดาจ๋า รดาของฉัน หอมหวานอะไรอย่างนี้”

 ปากพูดพึมพำส่วนมือนั้นขยำเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นของสองเต้าสล้าง ผิวกายของสาวแรกแย้มช่างนุ่มนิ่มลื่นมือเขาดีเหลือเกิน จับต้องตรงส่วนไหนล้วนทำให้เขาตื่นเตลิดไปกับมันทุกสัมผัสเสียจริง เลือดลมร้อนผ่าว ไอ้ลูกชายที่นอนสงบนิ่งมาเนิ่นนานมันรู้สึกคึกคักกระดกกระเด้งตัว เคาะประตูเร่งเร้าอยากจะออกมาสูดอากาศข้างนอกใจจะขาดแล้วตอนนี้

แต่ใจเย็นก่อนไอ้ลูกรัก เดี๋ยวพ่อจะควักเอ็งออกมากรำศึกหนักข้างนอกอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้พ่อขอชื่นชมความงดงามของเรือนร่างอรชรอ่อนแอ่นนี้ให้ทั่วเสียก่อน  หลังจากนั้นเอ็งค่อยทะยานออกมาสู้รบร่วมชะตากรรมกับพ่อก็แล้วกันนะ

พ่อเลี้ยงปลุกปลอบดุ้นร้ายที่ขยายชนเป้ากางเกง หัวหยักปริ่มน้ำเมือก เมื่อมันพองตัวเรียกร้องอยากจะออกมาจากในร่มผ้า ความชื้นแฉะตรงเป้ากางเกง บ่งบอกความต้องการตอนนี้ได้เป็นอย่างดี อารมณ์ของเขากระเจิดกระเจิงดั่งม้าหนุ่มคึกคักมากขนาดไหน

เพราะทุกอย่างต้องการเวลาด้วยกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม่แต่ตัวของเขาเอง ที่ต้องทำใจเย็นเฝ้ารอการเจริญเติบโตของรุ่งรดา จากเด็กสาวตัวน้อย เรียบร้อย อ่อนหวาน จวบจนก้าวเข้าสู่ช่วงวัยสาวสะพรั่ง จนส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์คละคลุ้งยากเกินห้ามใจจะไม่ลิ้มลองไม่ไหว

บ่อยครั้งที่เขาต้องช่วยตัวเอง หลับตาแล้วจินตนาการเป็นภาพใบหน้า อ่อนหวานสวยไร้ที่ติของรุ่งรดา เจ้าหล่อนมันก่อกวนเขาในยามอารมณ์ใคร่แล่นฉิว

ตอนเป็นหนุ่มอาจมีบ้างแวะเวียนออกไปหากินข้างนอก ซื้อหาตามประสาหนุ่มโสด โดยไม่คิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ