All Chapters of Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire: Chapter 41 - Chapter 50

Padabog kong pinaghahakot ang mga gamit ko mula sa cabinet at pabalibag na inilagay ang mga iyon sa loob ng isang karton. Nakakainis.Talaga bang mas pinili niyang ibigay ang kwarto ko kay Amesyl imbes na pagsabihan ito nang tuluyan? Kinuha ko ang paborito kong unan at nakangusong pinagsusuntok iyon nang paulit-ulit. Doon ko ibinuhos ang lahat ng inis ng loob na nararamdaman ko."Bwisit ka, Tyler!" bulong ko sa sarili habang mariing niyayakap ang unan.Isang malalim na buntong-hininga ang kumawala sa aking mga labi. Hinayaan ko na lang ang sarili kong mapaupo sa gilid ng kama. Paniguradong hindi rin naman titigil ang Amesyl na iyon sa kadadada at paggawa ng eksena hangga't hindi niya nakukuha ang kwartong ito. Ayaw ko na ring makadagdag sa stress ni Manang Loring. Naramdaman ko ang isang presensya sa pintuan. Kahit hindi ako lumingon, alam kong si Tyler iyon, pero pinanatili ko ang aking pansin sa mga gamit ko at nagkunwaring abalang-abala sa pag-aayos.Pumasok siya sa loob at narin

Habang bumabagtas ang sasakyan patungo sa Trajano's Steel and Engineering, hindi ko mapigilang isipin ang kahihinatnan ng mga plano namin. Bilang Financial Investor, kailangan naming humarap sa board meeting ni Rowan ngayon."What's going to happen to Rowan’s project?" tanong ko kay Tyler habang nakatingin sa labas ng bintana. Matapos ang nangyari kay Ramon Villaflor, alam kong kailangan nang baguhin ang diskarte."I will handle it," maikli at seryosong sagot ni Tyler na nakaupo sa tabi ko. Agad akong bumaling sa kanya. "Pero gusto kong may gawin ako. Kung babagsak man si Rowan at mawawala sa kanya ang project, gusto ko ay ako ang may kagagawan niyon. I want to be the one to pull the rug from under him."Bahagyang lumingon si Tyler sa akin at nagsalubong ang kanyang mga kilay. "I won't let you do something like that again, Sophia. Look at what happened last time, muntik ka nang mapahamak sa plano natin. Baka sa susunod ay kung ano na ang mangyari sa iyo. Let me handle it. It's for yo

TYLERLihim akong napangisi habang pinapanood ang unti-unting pagkaputla ni Rowan. Kitang-kita ang tensyon sa kanyang mukha habang walang pakundangan siyang ginigisa ni Sophia sa harap ng sarili niyang mga Board of Directors. This is the woman he thought was just a plain housewife. Now, she’s the sharpest person in the room."You are wasting our time and money, Mr. Trajano," malamig na konklusyon ni Sophia habang isinasara ang kanyang folder nang may awtoridad. "If this is the level of incompetence we can expect from your team, then maybe we should reconsider if this partnership is even worth the investment."Rowan looked like a total dumbass. He was staring at Sophia as if he were seeing a ghost, his mouth slightly agape, unable to find the right words to defend his sinking ship. Nang tuluyan nang ma-corner at hindi na makasagot ang presenter nila, napilitan nang sumingit si Rowan para isalba ang kung anong natitira sa pride niya."We... we are very sorry for the inconvenience, Mr. S

Biglang bumukas ang pintuan ng silid ni Tyler, at napaigtad ako sa gulat. Pumasok sa loob si si Tyler na bakas pa rin ang galit sa kanyang mukha, marahil ay mula sa komprontasyon nila ni Amesyl sa labas. Pero bigla siyang natigilan nang makita ako. Nakatayo ako sa tapat ng kanyang kama, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang ilang mga litrato ko na hindi ko dapat nakita.Ilang sandali kaming napako sa kinatatayuan namin, nakatitig sa isa’t isa habang tanging ang mabilis na tibok ng puso ko ang naririnig ko. Nang makakuha ako ng sapat na tapang at lakas ng loob ay itinaas ko ang isa sa mga litrato."W-What is the meaning of this? Bakit ka... bakit mayroon kang mga litrato ko?" nauutal kong tanong.Nakita ko ang pag-igting ng kanyang panga. Hindi siya sumagot agad, sa halip ay mabilis siyang lumapit sa akin. May awtoridad niyang inagaw ang mga litrato mula sa aking kamay bago mabilis na hinakot ang mga natitira pa sa ibabaw ng kama."Ang sabi ko ay itabi mo ang mga file. Hindi ko si

Anong oras na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Kanina pa ako pagulong-gulong sa malambot na kama, pero kahit anong pikit ko, tila gising na gising ang diwa ko. Malakas akong napabuntong-hininga at tiningnan ang alarm clock sa side table.Alas-dos na ng madaling araw.Doon ko lang napagtanto na hindi pa pala ako kumakain ng hapunan. Bukod sa gutom, kinakabahan din ako na baka makasalubong ko si Tyler sa labas. Nagpapaulit-ulit pa rin kasi sa isip ko ang pagmamakaawa niya sa akin kanina, iyong boses niyang puno ng takot na baka tumakas ako ulit at magpakalayo-layo.I couldn't believe a person like him existed. Na pagkatapos ng walong taon, pagkatapos ng lahat ng panunumbat at pag-iwan ko sa kanya, ay hindi pa rin nababawasan ang nararamdaman niya para sa akin.Muli akong napabuntong-hininga. Gusto kong umalis dahil ayaw kong maging mitsa ng away nila ng kanyang ina. Ayaw kong maging dahilan ng pagkasira ng pamilya nila. Pero sa kabilang banda, parang hindi ko na rin kayang iwan