14 วันขอรักฉันคืน의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“มันจะดีเหรอคะที่ให้แพทอยู่แบบนี้ เวลาเห็นคุณเดียร์เศร้าแล้วแพทรู้สึกไม่สบายใจเลย คุณตั้งใจจะดูแลเธอก็ดูแลเธอให้ดีที่สุดเถอะ แพทเข้าใจ” ช่างภาพสาวจับจ้องอธิปอย่างคิดไม่ตก อดไม่ได้ก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพน่ารักๆ ของณรันดาบนเวที ซึ่งตอนนี้เธอเปลี่ยนมาร้องเพลงในจังหวะสนุกสนาน โดยมีนายแพทย์หนุ่มขึ้นไปแจมร่วมร้องเพลงกับเธอด้วย ทั้งคู่ดูจะเข้าขากันได้เป็นอย่างดีแม้จะมีท่าทีไม้เบื่อไม้เมากันบ้างก็ตาม ซึ่งอธิปเองก็กำลังจับตาดูอยู่เช่นกันภาพนั้นพร่างพราวด้วยแสงไฟ เสียงหัวเราะสดใสและดวงตาสุกสกาวของหญิงสาว ดังนั้นทันทีที่ภารินทร์โพสต์ลงไอจี ผู้ติดตามของเธอจึงให้การตอบรับกันเกรียวกราว เสียงแจ้งเตือนดังเข้าไม่หยุด“คุณอยู่ด้วยที่นี่แหละดีแล้ว ดีที่สุด” สายตาคนพูดที่ทอดมองไปยังณรันดาดูช่างอบอุ่น ภารินทร์เห็นแล้วอดอิจฉาไม่ได้ เห็นอย่างนั้นเธอจึงแสร้งพูดขึ้นว่า“สองคนนั้นดูเข้ากันได้ดีนะคะ ยังไม่ทันรักษาเลยอาการคนไข้ก็ดีขึ้นแล้ว”อธิปดูมีปฏิกิริยากับประโยคนั้นทันที เขาดูเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งจังหวะเดียวกับที่ณรันดาหันไปยิ้มและหยอกเย้ารวิชญ์ คนลอบมองก็ได้แต่นิ่งคิดในใจ‘งั้นที่พี่ทำลงไปก็ถู

สายลมเย็นโชยเอื่อย แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยความโรแมนติก แต่บทสนทนากลับว่างเปล่า...ณรันดาพยายามฝืนตัวเองไม่ให้สะอื้น เธอไม่อยากให้เขารู้ว่ากำลังร้องไห้ น้ำตาหญิงสาวไหลเป็นทางขณะแหงนหน้าขึ้นดูท้องฟ้า“พระจันทร์คืนนี้สวยจริงๆ ค่ะคุณใหญ่” ณรันดาพูดทั้งน้ำตาพร้อมกับฝืนยิ้ม พยายามไม่ให้เขาเห็นถึงความอ่อนแออธิปเองก็ปวดใจไม่แพ้กัน เขาโอบเอวบางไว้มือหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็กอดไหล่เธอไว้ด้วย ใบหน้าซุกซบที่บ่านวลเนียน ทั้งคู่ต่างทอดถอนใจณรันดาจึงรู้สึกเหมือนเขาเองก็ต้องการความเข้มแข็งเหมือนกัน“ยังจำเรื่องเกี่ยวกับที่นี่ได้ใช่ไหม เดียร์อยากให้พี่สอนว่ายน้าให้แต่ดันชวนมาที่นี่กลางดึก เฮี้ยวชะมัด” อธิปพาเปลี่ยนเรื่อง เขายังจำวันนั้นได้ดี ช่วงนั้นเขาต้องไปเรียนต่อก็จะไปๆ มาๆ ที่ไร่นี้โดยไม่ได้อยู่ประจำในตอนนั้นณรันดาและเขาต่างรู้ใจกันแล้วแต่ผู้ใหญ่ยังไม่ทราบเรื่อง ด้วยความที่อยากใกล้ชิดกันคนเจ้าแผนการจึงออกอุบายพาเขามาที่นี่เธอขี้เล่น แก่นเซี้ยวและเจ้าแผนการมาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นแม้เขาจะรู้ทันแต่อธิปก็ยังยินดีจะตกหลุมพรางคืนนั้นนอกจากสอนว่ายน้ำแล้ว เขากับเธอพร่ำพรอดรักกันท่ามกลางแสงจันทร์จนเกือบเช้า“

“โอ้โห ก่อนตายขอยืมตัวมาทำการตลาดให้คลินิกหน่อยนะ ยอดคนไลก์มหาศาลเลยเนี่ย” คุณหมอหนุ่มมองเจ้าของดวงหน้าสวยหวานอย่างทึ่งๆ แต่ณรันดาเชิดหน้าพลางย่นจมูกใส่ “โนๆๆ ไม่มีทาง ถ้าฉันตายนะหมอ มีอย่างเดียวเลยที่อยากทำ คือช่วยเสกหมาออกจากปากหมอเนี่ย” ระหว่างนั้นอธิปในชุดลำลองก็เดินลงมาพอดี เขามองสีหน้าของณรันดาแวบหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายยังดูสดชื่นไม่ได้เจ็บป่วยอิดโรยอะไรทั้งที่นอนดึกก็เบาใจ แต่เมื่อกำลังจะนั่งลงรวิชญ์ก็ส่งมือถือซึ่งมีหน้าจอเป็นไอจีของภารินทร์ส่งให้ดู “น้องสาวบุญธรรมเฮียนี่ไม่ธรรมดาเลย คนไม่ว่ายุคไหนสมัยไหนเป็นต้องชอบนางเอกหน้าหวานตาโตๆ อ่อนแอบีบน้ำตาเก่งแบบนี้กันทุกคน” ณรันดาที่นั่งอยู่รู้สึกฉุนจนต้องยกส้อมขึ้นมคาดโทษแล้วขึงตาใส่ หญิงสาวจึงไม่ทันได้เห็นแววตาประหลาดของอธิปยามที่เขาไล่อ่านคอมเมนต์ยาวเหยียดเหล่านั้น จะมีก็แต่เพียงมนต์ชนกที่จ้องชายหนุ่มไม่วางตา “เช้านี้คุณใหญ่จะรับอะไรดีคะ น้ำส้มหรือกาแฟดี” ภารินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เตรียมจะเอื้อมมือไปจับเหยือกแต่ก็เกิดลังเล และจากคำถามนั้นทำให้ณรันดาต้องขมวดคิ้ว‘นี่เป็

“นายรู้ดีแก่ใจว่าทำไมงานนี้ฉันถึงต้องพึ่งนาย เมื่อรู้ถึงขนาดนี้แล้วถ้ายังอยากจะไปอีก ก็เชิญไสหัวออกไปได้เลย” ชายหนุ่มเริ่มหมดความอดทน หากเขามีทางเลือกคงไม่บังคับใจน้องชายแบบนี้...หรือไม่แน่เรื่องนี้เขาอาจเป็นคนที่เห็นแก่ตัวเองก็ได้“ไปซะ” อธิปออกปากไล่ซ้ำ เพราะอีกฝ่ายยังคงยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา“พี่มันเป็นเอามากจริงๆ พี่คงรักผู้หญิงคนนี้มากสินะ” รวิชญ์ส่ายหน้าน้อยๆ เขายกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนผลุนหลันจากไปณรันดาที่ยังติดอยู่บนรถกอล์ฟกระโดดลงไม่ทัน เธอจึงได้ติดสอยห้อยตามหมอหนุ่มที่อยู่ดีๆ ก็กลับมาขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว“โอ๊ย นี่จะพาฉันไปไหน ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม ค่อยๆ พูดค่อยจากันก่อนสิ เป็นหมอเขาต้องใจเย็นไม่ใช่เหรอ” ดาราสาวเกาะรถไปพลางก็เกลี้ยกล่อมไปพลาง รถกอล์ฟแล่นผ่านเนินสูงต่ำเธอก็หัวสั่นหัวคลอนไปหมด“ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว ปากเจ่อเสียหล่อขนาดนี้จะให้ใจเย็นได้ยังไง คุณนั่นแหละตัวดี” ท้ายประโยคคนพูดหันมามองตาเขียวณรันดาเลยทำหน้างง “ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย คุณไม่อยากรักษาฉันคุณก็กลับไปสิ จะมากระแทกแดกดันฉันทำไม” ท้ายๆ ประโยคเธอลดเสียงเบาลงกลัวคนข้างๆ จะเป็นลมบ้า

เบื้องล่างคือทะเลสาบสีครามกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ขนาบข้างด้วยเนินเขาเขียวขจี ริมตลิ่งเป็นลานกว้างมีสีสันของทุ่งดอกไม้ป่าสลับกับดอกหญ้าและต้นอ้อที่กำลังไหวลู่ลม เธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อนและไม่เคยรู้มาก่อนด้วยว่าที่ไร่หัสดินทร์จะมีสถานที่เช่นนี้ตั้งอยู่“ถ้าไม่กินแซนวิชก็แวะพักปิกนิกกันที่นี่ก่อนแล้วกัน ขืนรอกลับถึงเรือนใหญ่ก็บ่ายคล้อยพอดี ป้าบัวแบ่งตระกร้าใส่มาบนรถไว้ด้วย ไม่รู้ให้อะไรมาบ้าง” อธิปบอกเรียบๆเขาจอดรถเสร็จก็เดินไปหยิบตะกร้าด้านหลังก่อนวกลับมายื่นมือให้ณรันดาจับแล้วพาเธอเดินเข้าไปภายใต้ซุ้มดอกไม้สีขาว บนเนินเขาณรันดามองมันอย่างชื่นชม บนหลังคาซุ้มเป็นเครือเถาดอกลดาวัลย์สีขาวพราวสะพรั่งให้ความรู้สึกสบายตา สีของมันตัดกับท้องฟ้าผืนน้ำได้อย่างน่ามอง ภายใต้ซุ้มเปิดโล่งและได้รับการดูแลไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ตรงกลางมีชุดรับแขกหวายวางตั้งอยู่อธิปวางตะกร้าไว้บนโต๊ะกลางแล้วหยิบมื้อกลางวันออกมา ส่วนณรันดาก็เอนกายนั่งลงบนโซฟาตัวยาวซึ่งหันหน้าออกไปยังทิวทัศน์ดุจสรวงสวรรค์“ใครเป็นคนเจอที่นี่คนแรกคะ” เจ้าของดวงหน้าสวยหวานเงยขึ้นถามเขาสีหน้าตื่นเต้น“กินให้หมดก่อนแล้วจะบอก” อธิปสร้างเงื่อนไข