ขอบคุณที่ปลดปล่อยข้า

ทางด้านจางอวี้ซินที่ตอนนี้กินข้าวและอาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็เข้านอน นางไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะมาไหม อีกหกวันนับถอยหลังที่จะได้ออกจากจวน เพราะความเพลียจากการที่ถูกจ้าวเหวยเจิ้นเคี่ยวกรำเมื่อหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย

และยามนี้นางกำลังเดินอยู่ที่ไหนสักที่ หมอกควันหนาทึบไปหมด ร่างบางระหงเดินไปเรื่อยๆไร้จุดหมาย นางเอ่ยเรียกสาวใช้ของตน

"เสี่ยวเตี๋ย..ชุนเถา..พวกเจ้าอยู่ที่ไหน"

ไร้เสียงตอบกลับมา จางอวี้ซินเอ่ยเรียกอีกครั้ง

"เสี่ยวเตี๋ย..ชุนเถา ไปไหนกันหมดนะ"

นางเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งได้เห็นแสงสว่างจางๆ จางอวี้ซินเดินตามแสงสว่างไปจนถึงปากทางแห่งหนึ่ง นางพบกับหญิงสาวในชุดโบราณสีทอง ปักลวดลายนกฟินิกซ์ สวมเครื่องหัวราวกับสตรีสูงศักดิ์ แต่เมื่อนางหันมาช้าๆแต่ใบหน้ากลับมีแต่เลือดเต็มไปหมด จางอวี้ซินร้องออกมาอย่างดัง เป็นนักโจรกรรมเจอมาแทบทุกรูปแบบ แต่มาจะๆแบบนี้เพิ่งครั้งแรกโว้ย

"กรี๊ด อ๊ายยย เจ้า เป็นใคร ...หยะ.....อย่าเข้ามานะ"

ร่างสตรีลึกลับยังคงเดินเข้าหานางช้าๆ จางอวี้ซินถอยหลังหนีแต่ไม่รู้จะไปทางไหน สตรีนางนั้นเอ่ยช้าๆกับนาง

"ข้าแค่มาขอบคุณเจ้า แม่นางเป็นเจ้าที่ปลดปล่อยข้า"

"ขอบคุณเรื่องอะไร เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนไปไหนก็ไปเถอะ"

"แม่นาง ข้าถูกจองจำมาสามพันปีแล้ว วันนั้นที่เจ้าถูกทำร้ายโลหิตของเจ้าได้ซึมเข้ามาในไข่มุกที่ใช้สะกดวิญญาณของข้า เจ้าคือผู้มีพระคุณ"

"ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก ไปไหนก็ไปเถอะออกมาได้ก็ดีแล้ว"

"ข้าต้องตอบแทนท่าน"

"มะ..ไม่ต้อง...แค่อย่ามาให้เห็นอีกก็พอ อ๊า บอกว่าอย่างเข้ามา อย่าเข้ามาสิโว้ย"

จางอวี้ซินถอยหลังจนสะดุดล้ม นางเอามือปิดบังใบหย้าไม่อยากเห็น ร่างวิญญาณคายไข่มุกสีดำเม็ดนั้นออกมา มันลอยมาหาจางอวี้ซินและแตกตัวออกเป็นไข่มุกสีขาวอีกหนึ่งเม็ด ไข่มุกสองเม็ดหมุนวนก่อนจะลอยเข้าไปในครรภ์ของนางโดยที่จางอวี้ซินไม่รู้ตัว ส่วนร่างนั้นกลับกลายเป็นควันสีทองขึ้นสู่ด้านบน

"ข้าตอบแทนเจ้าแล้ว จากนั้นไปขอให้เจ้าโชคดี ลาก่อน"

"ไปๆๆๆ ไม่ต้องมาขอบคุณ ไม่เอา ไปให้พ้น"

สองมือปัดป้อง เท้าก็ถีบไปมาจนผ้าห่มหลุดลุ่ย กระทั่งเสียงดัง ตุ๊บ!!ราวกับมีวุตถุบางอย่างตกจากที่สูง จ้าวเหวยเจิ้นที่เพิ่งนอนยังไม่ทันได้หลับตาก็ได้ยินเสียงเมียละเมอ เขาจะปลุกนางขึ้นมาแต่ใครจะคาดคิดว่าฝ่าเท้าน้อยๆของเมียจะถีบถูกใบหน้าหล่อเหลาอย่างแรงเข้าจังๆจนเขาหงายหลังตกเตียง

ร่างสูงพยายามลุกขึ้น ถามว่าจุกไหมคงตอบไม่ถูก เขาลุกมาได้ก็รวบมือสองข้างของนางเอาไว้ แล้วรั้งขึ้นมานั่ง วงแขนแกร่งโอบกอดนาง จางอวี้ซินดิ้นขัดขืนนางเอาแต่บอกว่าให้ออกไป จ้าวเหวยเจิ้นเขย่าตัวเพื่อปลุกนางอีกครั้ง

"ซินซิน..ตื่นสิเจ้าฝันร้ายหรือ"

"อื้อ ออกไปนะ"

"ซินซิน ตื่นสินี่ข้าเองจ้าวเหวยเจิ้นสามีของเจ้าไง"

ทันทีที่ได้ยินคำว่าจ้าวเหวยเจิ้นนางก็ลืมตาทันที นางตื่นขึ้นมาในท่านั่งเขากอดนางอยู่ นางฝันหรือน่ากลัวจัง แล้วที่นางปล่อยออกมาปีศาจหรือเปล่านะ จ้าวเหวยเจิ้นเห็นนางตื่นแล้วจึงคลายอ้อมกอด คนตัวเล็กขยับออกมาก่อนจะเอ่ยถาม

"ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมชอบย่องเข้าห้องคนอื่น"

"ข้ามาถึงก็เห็นเจ้าดิ้นไปดิ้นมาฝันร้ายหรือ สงสัยปกติคงจะทำเรื่องไม่ดีเยอะกระมัง"

คนตัวเล็กนั่งเท้าเอวมองหน้าเขาก่อนจะกัดฟันพูด

"มีใครเคยบอกไหมว่าเวลาท่านหุบปากหน้าตาดูดีกว่าตอนอ้าปากเยอะนัก"

"นี่ข้าอุตส่าห์หวังดีปลุกเจ้าจากฝันร้ายเชียวนะ จะขอบคุณสักคำไม่มีเชียวหรือ"

"ฝันร้ายหรือ...ตื่นมาเจอหน้าท่านข้าฝันเห็นผีสาวตนนั้นยังหลอนน้อยกว่าอีก"

"นี่เจ้า............"

จ้าวเหวยเจิ้นไม่พูดอะไรอีก เขาโบกมือเพื่อเพิ่มแสงตะเกียง จางอวี้ซินเห็นใบหน้าเขาแดงเป็นรอยก็อดสงสัยถามไม่ได้

"ท่านไปปากดีใส่ใครหรือถึงถูกตบกลับมาเป็นรอยห้านิ้วเชียว"

"ข้าปลุกเจ้านั่นแหละ จะใครละเป็นเจ้าที่ละเมอทำร้ายข้า เห็นว่าเจ้าไม่มีสติหรอกนะข้าจึงไม่ถือสา"

จางอวี้ซินยื่นหน้าเข้าไปมองหน้าเขาจากนั้นก็ยกมือสองข้างของตนเองมาดูก่อนจะเอ่ย

"ท่านอ๋อง นิ้วมือหม่อมฉันยาวดุจลำเทียนฝ่ามือเรียวสวยเพียงนี้ ส่วนรอยฝ่ามือมือบนใบหน้าพระองค์นั้นนิ้วสั้นจนคล้ายฝ่าเท้า จะเป็นหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ หม่อมฉันไม่ได้พิการสักหน่อย"

"เจ้า....ช่างเถอะข้าง่วงแล้ว"

จางอวี้ซินยักไหล่ เขาโบกมือดับตะเกียง คนตัวเล็กที่เพิ่งจะเจอกับผีสาวมาจึงเบียดตัวเข้าหาเขาด้วยความกลัวจากสัญชาตญาณ จ้าวเหวยเจิ้นกอดนางไว้ก่อนจะหลับไปทั้งคู่