แม่กระต่ายตัวน้อย

ยามเฉินจางอวี้ซินตื่นเพราะเสี่ยวเตี๋ยมาปลุก นางอยากจะออกไปหาซื้อข้าวของบางอย่างก่อนจะออกเดินทาง มีเงินที่ตาเฒ่านั่นให้ไม่ใช้เสียดายแย่ ตั้งแต่กำจัดสาวใช้สามคนนั้นไปชีวิตก็สงบ จะว่าไปร่างเดิมนี่โง่จริงๆ หากทำตัวดีๆไม่สนใจอะไรชีวิตก็นับว่าสบาย แต่กลับถูกสาวใช้จูงจมูกเอาเสียได้ บ่าวที่รังแกนางก็มีแต่คนของนางเองทั้งนั้น

ด้านนอกเสี่ยวเตี๋ยเตรียมน้ำเรียบร้อยก็ยกมาให้นางในห้องเพื่อล้างหน้า จางอวี้ซินไม่ชอบที่มีคนมาคอยปรนนิบัติเช่นนี้มันเหมือนนางเป็นง่อย ร่างบางลุกขึ้นเมื่อเสี่ยวเตี๋ยเดินมาจะช่วยถอดชุด นางห้ามเอาไว้

"ไม่ต้องหรอกเรื่องแค่นี้ข้าทำเอง อีกอย่างอีกไม่นานเราต้องไปจากที่นี่ จากนั้นก็ไม่มีพระชายา ไม่มีคุณหนูมีแค่เราสามคนพี่น้อง จริงสิเรื่องที่ข้าอยากออกไปข้างนอกต้องไปขออนุญาตหรือไม่"

"ต้องไปขอเจ้าค่ะ คุณหนูอยากจะไปที่ไหนหรือเจ้าคะ"

"ไปหาซื้อเครื่องมืองัดแงะ เอ้ย...หาซื้อเครื่องมือช่างมาทำงานฝีมือเล็กๆน้อยๆนะ"

"แต่ท่านอ๋องไม่อนุญาตให้ท่านออกจากจวนนะเจ้าคะคุณหนู"

"เสี่ยวเตี๋ย...เอาหูมานี่"

เสี่ยวเตี๋ยกระเถิบไปใกล้ๆเจ้านาย จางอวี้ซินกระซิบบางอย่าง

"พอหาได้หรือไม่"

"ได้เจ้าค่ะ ว่าแต่จะเอามาทำอันใดหรือเจ้าคะ"

"อย่ารู้เลย ถึงเวลาจะบอก จริงสิเสี่ยวเตี๋ยเจ้าออกไปข้างนอกได้งั้นวันนี้เราทำปิ้งย่างกินกันไหม"

"แต่ว่าตั้งแต่สามคนนั้นไปพวกเราก็มีอาหารดีขึ้นมิใช่หรือเจ้าคะ"

"รสชาติแย่ขนาดนั้น จืดชืดเจ้ากินลงจริงๆหรือ"

จางอวี้ซินรู้ดีว่ายุคนี้จะหาอาหารที่รสชาติจัดจ้านคงไม่มี เครื่องปรุงเองก็จำกัด แม้ว่าอาหารที่ได้มาจะมีเนื้อแต่กลับคาวยิ่งนัก จางอวี้ซินจดรายการของที่ต้องการให้กับเสี่ยวเตี๋ยไปหาซื้อ เพราะเสี่ยวเตี๋ยสามารถหาทางออกจากจวนได้

"เสี่ยวเตี๋ย...ซื้อตามนี้นะไม่ต้องเยอะเอาแค่พอเราสามคนกินจะได้ไม่ลำบากเจ้าด้วย"

"คุณหนู...ท่านไปเอาเงินตำลึงมาจากไหนมากมายเจ้าคะ"

"เป็นค่าหย่านะ ฝ่ายชายมีคนอื่นก่อนเรียกว่ามีชู้เพราะฉะนั้นต้องจ่ายค่าหย่าให้กับฝ่ายหญิง"

"มีชู้..."

เสี่ยวเตี๋ยทำสีหน้างุนงง หรือว่าท่านอ๋องกับคุณหนูหลิวจอมเสแสร้งนั่นจะมีสัมพันธ์กัน ช่างน่ารังเกียจนิ่งนัก เสี่ยวเตี๋ยรับเงินตำลึงมาก่อนจะเอ่ยกับนายสาว

"คุณหนูอยากกินอะไรบ่าวจะซื้อมาให้ทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ จะใช้เงินที่เขาสมควรต้องจ่ายให้ท่านให้อย่างดีเลย คิกๆๆ"

เสี่ยวเตี๋ยรับเงินมาแล้วก็เตรียมออกไปข้างนอก ชุนเถาเห็นพี่สาวออกไปจึงเอ่ยเตือน

"พี่ระวังตัวด้วย ตอนนี้คุณหนูไม่ใช่พระชายา นางไม่มีตำแหน่งคุ้มครองอีกแล้ว"

"วางใจเถอะ ชุนเถาเจ้าอยู่บ้านดูแลพระชายาดีๆ พี่จะรีบไปรีบกลับ"

เมื่อเอ่ยกับน้องเรียบร้อยเสี่ยวเตี๋ยก็ไปยังประตูข้างมอบเงินให้กับคนเฝ้าประตูห้าอีแปะ จากนั้นดรุณีน้อยก็เดินไปอีกฝั่งก่อนจะหันซ้ายขวาแล้วมุดรูสุนัขออกไป เสี่ยวเตี๋ยไม่ออกทางประตูเพราะอาจจะเจอผู้คน นางเลือกลอดรูสุนัขที่แม้แต่คนเฝ้าประตูก็ไม่รู้ว่ามีมันอยู่ เพราะแม่เฒ่ารับเงินแล้วก็หันหลังให้เหมือนทุกครั้ง

เสี่ยวเตี๋ยลุกขึ้นปัดเศษหญ้าออกจากศีรษะและเสื้อผ้าออก ก่อนจะยกชายกระโปรงแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กๆไปยังตรอกตลาดสด ร่างสูงที่ยืนกอดอกบนต้นไม้ทอดสายตามองลงมายิ้มในใจ หื้ม...ความลับนี้น่าสนใจจริงๆแม่กระต่ายตัวน้อย จากนั้นเขาก็เหินลงมาและตามไป

เสี่ยวเตี๋ยใช้ผ้าคลุมหน้าก่อนจะเดินไปยังร้านขนมเพื่อซื้อขนมให้คุณหนูของตน มีเวลานางจะไปที่ร้านจุ้ยเซียงจูซึ่งเป็นร้านผลไม้อบแห้ง เหมาสักห้าหกอย่างเอาไว้เก็บกินตอนเดินทางออกจากเมืองหลวงอีกด้วย

เมื่อซื้อของที่คุณหนูสั่งเรียบร้อยก็ตรงไปร้านผลไม้อบแห้ง เถ้าแก่ของร้านเดินเข้ามาหา เห็นนางแต่กายด้วยชุดสาวใช้ก็ไม่ได้รังเกียจเขาคิดว่าคุณหนูของจวนไหนสักจวนคงใช้นางมาซื้อของ

"แม่นาง ร้านของเรามีผลไม้อบแห้งมากมาย ผลไม้สดๆก็มีมิทราบว่าเจ้ามองหาสิ่งใดข้าจะได้ช่วยเจ้าหา"

"เถ้าแก่เจ้าคะ ข้าเอาผลไม้อบแห้งห้าอย่าง อย่างละสามชั่งท่านช่วยห่อให้หน่อย เดี๋ยวข้าขอไปซื้อตะกร้าก่อนนะเจ้าคะเดี๋ยวข้ามา"

"ได้..เช่นนั้นข้าจะจัดให้เจ้า ตามที่เจ้าบอกทั้งหมดสามตำลึง"

นางพยักหน้าก่อนจะออกไปซื้อตะกร้า เสี่ยวเตี๋ยคิดว่าไม่น่าจะได้ออกมาบ่อยๆจึงจะซื้อมากหน่อย นางฝากของไว้กับเถ้าแก่จากนั้นก็ไปซื้อตะกร้าใบเล็กกลับมา เมื่อมาถึงร้านของที่นางสั่งให้เขาชั่งยามนี้ถูกห่อเรียบร้อยแล้ว แต่ตัวเถ้าแก่ร้านกลับไม่เห็น เสี่ยวเตี๋ยจึงตะโกนเรียก

"เถ้าแก่..ข้ากลับมาแล้วรบกวนท่านคิดเงินด้วยเจ้าค่ะ เถ้าแก่"

ไม่มีคนมาแต่กลับมาเสียงดังมาจากด้านหลังของนางแทน นางหันกลับไปเห็นคนที่เข้ามาเป็นใครก้ทำหน้าเบื่อหน่าย แต่ทว่าประตูร้านกลับถูกปิดลงทันทีที่เขาพ้นประตู กู้หมิงเอ่ยทักทายคนตรงหน้า

"สาวใช้จวนอ๋องออกมาเพ่นพ่านตลาดร้านค้าเช่นนี้ท่านอ๋องทราบหรือไม่"

เสียงที่คุ้นเคยดังมา เสี่ยวเตี๋ยเจอกับคนที่นางเกลียดชังขี้หน้าของเขา แต่ด้วยฐานะต่ำกว่าจำต้องแสดงท่าทีอ่อนน้อม

"ข้าน้อยคารวะใต้เท้ากู้"

"เสี่ยวเตี๋ย..เจ้าซื้ออะไรมากมาย มิใช่ว่านายบ่าวไม่มีเงินหรอกหรือ เช่นนั้น ไปคดโกงผู้ใดมากันเล่า"

มือบางกำแน่นอยากหาเรื่องหรือคิดว่านางจะยอมให้เขามาจิกกัดคุณหนูของนางง่ายๆหรืออย่างไร

"กระต่ายยังมีหลายโพรง คุณหนูของข้าน้อยจะมีเงินเก็บที่คนอื่นไม่รู้มิได้หรือเจ้าคะ"

"งั้นหรือ ทำไมข้าดูแล้วพวกเจ้าไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่"

"ข้าน้อย มานานแล้วคงต้องกลับสักทีรบกวนหลีกด้วย ในเมื่อเถ้าแก่ไม่อยู่เช่นนั้นข้าน้อยก้ไม่รั้งแล้ว ขอตัวเจ้าค่ะ"

เจ้าจ่ายข้าก็ได้ ข้าเป็นเจ้าของร้านจุ้ยเซียวจู ทั้งหมดสิบห้าตำลึง"

"อะไรนะ? เถ้าแก่ร้านบอกว่าสามตำลึงอีกสิบสองตำลึงมาจากที่ใดกัน ผลไม้ร้านท่านเคลือบผงทองคำหรืออย่างไร"

"ราคาเถ้าแก่กับราคาเจ้าของร้านย่อมต่างกัน มีเงินก็จ่ายมา"

กู้หมิงแบมือแต่ทว่าเสี่ยวเตี๋ยกลับเดินไปหยิบข้าวของตนเองใส่ลงตะกร้าก่อนจะหมุนตัวกลับทิ้งห่อผลไม้อบแห้งเอาไว้ไม่แตะต้อง