All Chapters of THE LOVE AFTER SECRET : Chapter 21 - Chapter 30

Napangiwi ako kasabay noon ang pagputok ng baril na ikinasigaw ko at ikinalaglag ng baso sa kamay ko. Nagulat lang ako, mabuti na lang at nakaalis agad ako sa pinto at mabilis na napatakbo.Dumiretso ako sa hagdan at mabilis na tumungo sa kwarto. Alam kong hinahanap na nila kung sino iyon at nakakatakot dahil napakarami pa naman nila. Pagkapasok ko sa kwarto ay agad kong sinarado ang pinto at agad na humiga sa kama at nagkunwaring natutulog.Makalipas ang ilang oras ay bumukas ang pinto at may pumasok—sa amoy pa lang ay kilala ko na ito. Agad akong nagulat nang bigla akong yakapin ni Blue.“Are you okay, baby?” he asked.“Huh? Syempre, bakit?” tanong ko.“May nangyari kasi sa labas, akala ko umakyat dito at sinaktan ka. Wala bang ibang taong pumasok dito?” tanong niya.“Wala,” tanging saad ko.“Good. Wait for me, may kailangan kaming alamin.”Tumango ako sa sinabi niya. Napabuntong-hininga ako dahil hindi siya naghinala sa’kin at concerned pa talaga siya. Grabe ang kaba ko sa nangya

Gusto kong malaman ang sakit niya, baka meron para naman maagapan pa. Sa mga ilang oras na pananatili ko sa kwartong ito ay napagtagumpayan kong makaalis sa mga bisig niya.“Hays,” buntong-hininga ko.Inayos ko ang kama dahil nagkagulo ito dahil kay Blue. Napa-ismid na lang akong tumingin kay Blue na ngayon ay mahimbing nang natutulog. Naupo ako sa kama sa may gilid ng ulo niya. Napahawak ako sa ulo niya at sinimulang himas-himasin ito. Napakalambot ng kanyang buhok. ’Di ko namalayan na nakangiti na pala ako.“Tapos ka na, ma’am?” tanong ng kasamahan ni Blue. Napatingin ako dito.“Oo, salamat sa tulong mo. Pakiligpit na lang nito. Thank you,” nakangiti kong saad sa lalaki.Mabuti na lang at mabait siya at sinunod lang din ang sinabi ko. Gusto ko sanang ako na ang magligpit pero kailangan ko pang ayusin ang mga niluto ko para kay Blue. Pagkatapos kong ayusin lahat ay napansin ko ang presence niya. Napalingon agad ako sa likod ko. I saw him walking. Of course, alangan namang lumipad,

Nag-usap naman kami ni Gabriel to discuss something about my daughter. Hindi lang talaga ako makapaniwala na buhay siya.“I know very well that you love your daughter so much. I found my own way to bring her home. So many struggles I met when I found your daughter. Marami akong nakalaban. I never gave up and never stopped thinking about you,” anya.“Noong huling kita natin ay hindi ako tumigil na hanapin at alamin ang katotohanan. I found her. Pagkatapos noon inuwi ko siya. Mga ilang araw siyang nag-antay sa pag-uwi mo at ngayon ka lang dahil mas pinili mong sumama kay Devereux,” dagdag niya kaya napatingin ako sa kanya dahil sa huling sinabi niya.“Gab, mali ang iniisip mo. I chose to stay with him because you said that he is a suspect sa pagkawala ng anak ko. You know in the first place that I want to find my daughter on my own and you know that I want to kill that bastard,” saad ko.“Then we are correct, Reign. He kidnapped your daughter to own you,” anya.Nagkatitigan kami. Hindi

Natanggap ko na ang text niya kaya naman nagsimula na akong pumara ng taxi. Sabi niya kasi sa text, “Don’t drive on your own. Sumakay ka sa taxi,” kaya wala akong magawa kundi sumunod sa kanya dahil ayokong masermonan.Ni-lock ko ang lahat pati ang gate at pumara ng kotse. Pagkatapos ay sinabi ko kung saan ako pupunta. Ang address na ito ay ’yong mansion na dinalhan niya ako dati.Umalis siya sa bahay nang walang paalam tapos papuntahin pa ako sa mansion niya at idadahilan niya ang anak niya. Na-miss ko rin ang bata kaya papayag na ako. Nakarating ako sa binigay niyang address kaya nagbigay na ako ng pamasahe. Siyempre kinuha ko ang sukli, mahirap na kumita ngayon, haha.Pinapasok ako ng guard at ngumiti pa sa’kin kaya nag-“Good morning” ako. Bumati naman siya pabalik kaya napangiti ako. Naging close ko sila simula noong dinala ako dito ni Blue. Mabait naman talaga sila kahit gano’n si Blue.Pumasok ako sa loob hanggang sa may narinig akong tawanan sa kusina kaya napapunta ako doon.

Oh, I miss them. I never forget what they’ve done to me. Dati pinalayas nila ako dahil nabuntis ako, tapos ngayon sasaktan nila ang sariling apo nila para lang sa bagong anak nila? Pinigilan kong huwag umiyak dahil sa dami-dami ng maging kaharap ko, bakit sila pa?“It’s been a long time, anak,” nanghihina niyang bigkasin ang “anak.” He still loves me. Alam ko naman na ayaw ni Daddy ang ginawa ni Mommy sa akin noon, pero wala siyang magawa. He loves me, but he followed my mom.“Why did you slap my daughter, m-mo-mom?” utal kong saad. Hindi na ako sanay.Napatingin ako ngayon kay Mommy na hindi man lang nagulat sa sinabi ko at sa mga nangyayari. She was looking at me at nagpalipat-lipat ang tingin niya sa amin ng anak ko. Akala ko ay matutuwa siya dahil after our argument happened ay matutuwa siya dahil nagkita ulit kami, pero nagkakamali ako.“Don’t call me Mom. You’re not even my daughter,” nanlumo ako sa sinabi nito. Pilit akong natawa.“After all these years, you’re still mad at