Mag-log inHi, maraming salamat sa pagsubaybay at pagsuporta sa kwento nila Alaric, Nica at sa mga anak nila. See you sa next story, check niyo lang profile ko para makita niyo, ipa-publish ko pa lang kasi, thank you everyone! (๑♡⌓♡๑)SUPREMO
Natahimik kami. It was a total, deafening silence inside the room.Napatitig ako sa doktor, hindi maiproseso ng utak ko ang salitang 'yon. “P-Po?”Si Cameron na nasa tabi ko ay tuluyang nanigas. Naramdaman kong lumuwag ang pagkakahawak niya sa kamay ko. “Pregnant?”Tumango ang doktor. “Yes. Based on your blood work and the initial bed-side ultrasound we conducted, you are approximately six weeks pregnant. Yung pagsusuka at pagkahilo mo kanina ay sanhi ng morning sickness and sudden surge of pregnancy hormones, compounded by wedding stress.”Hindi ako makapagsalita. Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa sarili kong tiyan na patag na patag pa rin.Then, I slowly looked up at Cameron.His expression was priceless. Tila nawalan siya ng boses. Nakatitig lang siya sa akin habang dahan-dahang namumula ang mga mata at nanunubig ang gilid niyon.“Baby…” nanginginig ang boses niyang usal, napipiyok pa.Napalunok ako, naramdaman din ang mabilis na pag-init ng mga mata ko. “Cameron… I'm… I'm
Hinawakan ko ang braso niya nang mahigpit. As we walked down the hallway toward the glass doors leading to the garden ceremony area, naririnig ko na ang mahinhing tugtog ng violin.Nang tuluyang bumukas ang malaking pinto, dahan-dahang lumabas ang liwanag ng araw. At sa dulo ng aisle, nakatayo ang lalaking nagpabago sa buong buhay ko.Ang magiging asawa ko, si Cameron.He was wearing a crisp, black tuxedo. The moment our eyes met across the aisle, a breath left his lips and a slow, beautiful smile spread across his face.Hindi iyon ang usual niyang pang-asar na ngiti. Not the arrogant one, not even the confident smile ng striktong Captain na kinatatakutan ko noon sa flight simulator room. It was simply Cameron, the man who waited for me for years, the man who stayed even when I looked at him like a total stranger, and the man who never stopped choosing me every single day.I felt my eyes sting with tears.“Don't cry yet, Nancy,” bulong ni Daddy sa tabi ko habang dahan-dahan kaming nag
“As you wish, my soon-to-be wife…”Napangiti ako ng malapad sa sinabi niya habang nakatingala ako sa kaniya. After everything we had been through, mula sa pagtatago abroad, sa aksidente sa eroplano, sa dalawang taon kong pagkaka-coma, at sa mga buwan ng amnesia kung saan naging estranghero siya sa akin, those words still felt so surreal.Soon-to-be wife. Ang sarap pakinggan mula sa bibig niya.I never thought there would come a time when Cameron and I would finally be able to say that out loud. Iyong tipong hindi kami nagtatago, hindi na takot na baka makarating kay Daddy, at walang pangamba na baka may sumubok na paghiwalayin kami.This time, there was no more running. No more hiding. No more painful years wasted apart.Lumipas ang mga sumunod na buwan na naging sobrang abala kami sa paghahanda para sa kasal. Dahil pareho kaming naging pagod sa napakaraming drama ng buhay noong mga nakaraang taon, gusto lang naming maging simple at intimate ang buong ceremony. Ayaw na namin ng napaka
“I love you too, my Captain,” nakangiti kong sagot at ipinulupot ang mga binti ko sa balakang niya kahit wala pa ring suot na kahit ano. “Sobra.”Natawa siya nang mahina at hinalikan din ang dulo ng ilong ko. “Pero mas mahal kita, Nancy. Hmm, parang nasasanay ka na at medyo hindi napapagod. Kagagaling mo lang sa amnesia at matagal na coma, pero ang lakas mo pa ring mambitin at mang-akit.”Napasuntok ako nang mahina sa dibdib niya habang tumatawa. “Che! Kasalanan ko bang sobrang miss na miss ko 'yang katawan mo? Akala mo ba madali 'yung pakiramdam na nakikita kita araw-araw tapos wala akong maalala? Frustrated din kaya ako no'n!”Kinagat niya ang ibabang labi ko, at ngumiti. “Pero ngayon, naaalala mo na lahat. Wala ka nang tatakasan.”Bumuntong-hininga ako nang malalim, habang nakatitig sa mga mata niyang punong-puno ng pagmamahal. His eyes, which used to be so strict and cold whenever we were on training flights, now looked as soft as the sea, as if they were ready to welcome me anyti
Nancy's POV“I'm sorry kung pinaghintay kita ng matagal,” mahina kong sabi habang pinaglalaruan ang butones ng nakabukas niyang polo.Hinaplos niya ang buhok ko. “Hindi mo kailangan magsorry, baby. It was an accident. At handa naman ako maghintay kahit gaano pa katagal. Hindi pa rin magbabago ang pagmamahal ko sa'yo.”I smiled because I knew he mean it. Nandito kami ngayon sa sala, nagcu-cuddle at nanonood sa malaking TV.I was wearing tank top, no bra and panties kasi katatapos lang namin mags3x kanina sa kwarto at ngayon, nananabik na naman ako sa kanya.Napangisi ako nang ilusot niya ang kamay niya sa loob ng suot ko at tahimik na minasahe ang magkabila kong sus0.Mabilis kong tinanggal ang top ko at umupo. Iginaya ko ang pagkalalakî niya sa loob ko at inupuan 'yon dahilan bakit sumagad ito sa loob ko.“Fvck... so big, Cameron...” anas ko at nagsimulang magtaas-baba sa kanyang pagkalalakî. “Ah... ah... damn it nghh so good.”Napasuklay ako ng buhok ko habang mabagal na umiindayog s
Nagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig. Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.
Maaga pa lang gumising na ako para maglaba. Iniwan ko sa kwarto si Brea dahil mahimbing pa ang tulog.Naabutan ko si Ninong Alaric sa sala kaya pinagtimpla ko na rin ito ng kape. Hinain ko na rin iyong binili kong pandesal."You're early." Nakasunod ang tingin niyang sabi. "Bakit hindi ka pumunta s
Nica's POV"Subukan mo lang, Nica, tayo lang naman ang nandito." Udyok sa akin ni Brea, ang kaibigan ko. "Subukan mong ipakita ang cleavage mo. Ayan ganyan. Malaki naman ang susô mo kaya papaldo ka dyan. Isipin mo ang nanay mong nakaratay sa ospital."Pikit-mata kong sinunod ang kaibigan ko. No'ng







