ตอนที่6 Nc (2)

พริมาเห็นสีหน้าหงอยๆ ของคนรักก็อดสงสารไม่ได้ ถึงอย่างไรวิธีการป้องกันก็ไม่ได้มีวิธีเดียว และวันนี้ก็ค่อนข้างปลอดภัยเพราะประจำเดือนเธอเพิ่งหมดไปเมื่อวานนี้

"ก็ได้ๆ แต่ต้องรีบเอาออกนะ" สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้เขาอีกจนได้ ด้านกรัณย์พอได้รับอนุญาตจากเธอ ความคึกคะนองก็กลับมาอีกครั้ง

"อย่าเกร็งนะ" แก่นกายลำอวบเริ่มถูไถขึ้นลงช้าๆ ตรงบริเวณปากทางเข้าช่องเล็ก

"อื้ม..." แค่ได้สัมผัสถึงแรงเสียดไปมาความเสียวก็เริ่มแล่นพล่านเข้ามา

มือหนาจับสองสองขาเล็กกางออกตั้งฉากเป็นรูปตัวเอ็มก่อนจะจัดท่าทางให้พอดี ส่วนคนใต้ล่างทำได้แค่นอนปิดหน้าไม่กล้าสบตากับเขาในเวลานี้

"ถ้าพี่เจ็บผมจะหยุดนะ...ซี้ด" ความเป็นชายแข็งขืนแทรกซึมผ่านช่องทางคับแน่นช้าๆ อย่างยากลำบาก กรัณย์ก้มมองอีกคนที่แสดงสีหน้าเหยเก เขาจึงพยายามไม่ทำให้เธอเจ็บ

"โอ๊ย...เจ็บ...อึก"

"ทนก่อนนะ อีกนิดเดียว...อ๊าส์" คำว่าอีกนิดเดียวไม่มีจริง แก่นกายอวบเข้าไปได้ยังไม่ถึงครึ่งลำและทางเดียวที่จะทำให้เธอเจ็บน้อยลงคือเขาต้องดันเข้ารวดเดียวจนสุดทาง

"เจ็บ...ฮึก...เอาออกก่อน" เธอทั้งเจ็บทั้งอึดอัด ความคับแน่นตรงบริเวณส่วนล่างเหมือนกับว่าจะฉีกขาด

"อย่าเกร็ง...อ๊าส์" กรัณย์ตัดสินใจจังหวะที่อีกคนกำลังเผลอรีบอัดกระแทกเข้าทีเดียวมิดลำกาย

"โอ๊ย!...เจ็บมาก...ฮึก...ไหนบอกว่าจะหยุดไง" คนตัวเล็กแว้ดเสียงใส่ทั้งน้ำตาคลอเบ้า

"ขอโทษนะ...อ๊าส์...แต่ผมหยุดไม่ได้...ซี้ด"

ผ่านวิกฤตแสนหนักหน่วงไปได้ชายหนุ่มก็หยุดนิ่งให้เธอได้ปรับตัว พอคนตัวเล็กหยุดร้องไห้เขาก็เริ่มขยับด้วยจังหวะเนิบนาบไม่แรงนัก ทว่าความเจ็บก่อนหน้าได้ถูกกลบด้วยความเสียวซ่านไปจนหมด

เสียงครางระงมของทั้งคู่ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องสลับกับเสียงเนื้อจากกายหนากระทบกายเล็กอยู่เป็นเวลาหลายสิบนาที ช่องทางรักตอดรัดแก่นกายอวบแน่นจนแทบปริแตก

"พี่พิม...อ๊าส์...ผมรักพี่นะ...ซี้ด"

"อ๊า...กาย...อ๊า...ไม่ไหวแล้ว"

สองขาเรียวเกี่ยวรัดเอวหนาไว้มั่นขณะที่สะโพกสอบเร่งขยับเข้าออกรัวๆ มือหนาก็เอื้อมกอบกุมออกแรงบีบเต้าอวบที่เด้งขยับไปมาตามแรงกระแทก

"จะแตกแล้ว...อ๊าส์...พี่ปล่อยก่อน" กรัณย์พยายามจับขาเรียวออก แต่อีกฝ่ายรัดแน่นเสียเหลือเกินช่องทางรักก็ยังรัดแน่นไม่มีจังหวะให้ชักลำกายออกมาได้เลย

"อ๊ะ...เร็วอีก"

"พี่อย่ารัดแน่น...ฟัค!"

ชายหนุ่มไม่อาจทนต่อได้ สะโพกสอบเร่งขยับเข้าออกรัวๆ จนถี่ยิบจนในที่สุดก็แช่ค้างอยู่ภายในช่องทางรักก่อนจะกระตุกเกร็งฉีดพ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเต็มร่องสวาท

"อ๊าย!" คนตัวเล็กก็ไม่น้อยหน้า หลังจากสัมผัสได้ถึงความอุ่นวาบในช่องกายเล็กสั่นกระตุกตัวโยนก่อนที่น้ำสีขาวในถูกปล่อยออกมาราวกับเขื่อนแตก

"เสร็จพร้อมกันเลย แต่ดูเหมือนพี่จะเสร็จเยอะกว่าผมนะ" กรัณย์มองผ้าปูที่นอนเปียกชื้นแล้วแกล้งแซวคนที่นอนปิดหน้าเขินอายจนไม่กล้าสบตากับเขา

"อย่าปิดสิครับ ผมอยากมองหน้าพี่นะ"

"มันน่าอายนี่"

"ไม่เห็นน่าอายเลย เรื่องธรรมชาติจะตายไป" กรัณย์ยังทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับพริมาเธออายจนอยากมุดหน้าหนี

หลังจบกิจกรรมเข้าจังหวะแสนหนักหน่วงของทั้งคู่ ร่างหนาอาสาอุ้มคนไร้เรี่ยวแรงไปห้องน้ำแล้วชำระร่างกายให้เธอทุกซอกทุกมุม ไม่เว้นแม้แต่ช่วยเอาน้ำรักของตนที่คั่งค้างอยู่ในช่องทางเล็กออกให้หมดอีกด้วย

"อ๊า...พอแล้ว"

"ต้องเอาออกให้หมดสิครับ" นิ้วแกร่งสอดเข้าโพรงสวาทกวาดคว้านน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนไม่เหลือ

"เดี๋ยวฉันทำเอง"

"อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวล้ม" ทำเสียงเข้มเอ็ดคนดื้อให้อยู่นิ่งๆ แล้วจัดการต่อให้เสร็จสรรพโดยไม่ถามเธอเลยสักคำว่าอายขนาดไหน

พอถึงช่วงค่ำทั้งคู่ออกจากโรงแรมเพื่อจะกลับบ้านไม่ให้พ่อแม่สงสัย เขาจอดรถไว้ในห้างที่อยู่ไม่ไกลแล้วเดินมาทำให้ทั้งคู่ต้องเดินกลับไปที่ลานจอดรถ ระหว่างทางที่ดูเหมือนไม่ไกล แต่พอเดินเข้าจริงก็เล่นเอาเหนื่อยได้เหมือนกัน

"ยังเจ็บอยู่ไหม" กรัณย์เอ่ยถามคนตัวเล็กที่เดินจับมืออยู่ข้างๆ

"ไม่ค่อยแล้ว" ถึงปากจะบอกไม่ค่อย แต่การก้าวเดินยังคงกะเผลกอย่างห้ามไม่ได้

"รอตรงนี้ก่อนนะครับ" ชายหนุ่มวิ่งหายเข้าไปในร้านขายยาแล้วกลับออกมาพร้อมกับแผงยาเม็ดเล็กและน้ำดื่มติดมือมาด้วย

"รีบกินก่อน"

พริมามองหน้าคนรักก่อนจะรับยามากลืนลงคอไม่มีการอิดออด เธอรู้ว่ามันคือยาคุมฉุกเฉินและเธอก็ยังไม่พร้อมจะมีลูกตอนที่ยังเรียนไม่จบ ที่บ้านคงไม่ยอมรับกรัณย์แน่ๆ

"นายว่าถ้าที่บ้านรู้เรื่องของเราพวกเขาจะว่ายังไง" จู่ๆ คนที่ยืนเงียบอยู่นานก็เอ่ยถามขึ้นมา

"ผมไม่รู้หรอก ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากบอกพวกเขาเลย"

"ถ้ามันง่ายแบบนั้นก็ดีน่ะสิ"

"เรียนจบแล้วเราไปอยู่ที่อื่นกันไหม แค่พี่กับผม เราสองคน หนีไปให้ไกลเลยดีไหม"

"ไม่ได้หรอก นายเป็นลูกชายนะ ป๊ากับม๊านายคงฝากความหวังไว้ที่นาย" พริมาพูดตามความเป็นจริง มันไม่ง่ายขนาดนั้นที่ทั้งคู่จะคบกันได้อย่างเปิดเผย

"แต่พวกเรารักกันนะ ทำไมพวกเขาถึงไม่เข้าใจล่ะ"

"นายก็รู้ว่าบ้านเราไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร"

"ทำไมพวกเขาไม่ปล่อยวางบ้างนะ ไม่รู้จะทะเลาะกันไปถึงเมื่อไหร่" กรัณย์ทำหน้าไม่พอใจ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าบ้านเธอกับเขามีปัญหาเรื่องอะไรกันถึงได้บาดหมางมาจนถึงปัจจุบันนี้ แถมคนเป็นลูกอย่างเขาก็ต้องรับผลที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

"เรื่องบางเรื่องเราไม่รู้คงดีกว่าแหละมั้ง"

"แต่ผมไม่อยากให้พี่คิดมาก"

"ฉันก็ไม่ได้คิดมากสักหน่อย" พริมาเถียงกลับทันควัน

"ไม่จริงอะ เวลาพี่คิดมากคิ้วพี่จะผูกเป็นโบว์แบบนี้ไง" มือหนายกขึ้นสัมผัสคิ้วสวยทั้งสองข้างของเธออย่างเบามือ

"ทำเป็นรู้ดี"

"ผมแอบมองพี่มาตั้งแต่แปดขวบเลยนะ จะไม่รู้ได้ไง" เวลาสิบปีที่เขาแอบมองพี่สาวข้างบ้านจนกลายเป็นความรักโดยไม่รู้ตัว

"เด็กแก่แดด"

"แก่แดดแต่ผมก็แซ่บใช่ไหมล่ะ"

"โอ๊ย! ไม่คุยด้วยแล้ว ไอ้เด็กทะลึ่ง" พริมาเดินหนีแฟนหนุ่มรุ่นน้องก่อนที่กรัณย์จะรีบวิ่งตามแล้วจับมือเธอเดินไปพร้อมกัน

ความรักของทั้งคู่ดูเหมือนจะจบลงอย่างสวยงาม แต่ทว่านั่นมันแค่จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด พวกเขายังไม่รู้ว่าอนาคตต่อจากนี้ต้องเจอกับอะไรโดยเฉพาะครอบครัวของพริมา