MasukShare
ตอนที่7 (1)
Tanggal publikasi:
2026-03-17 20:29:00นับวันกรัณย์ยิ่งตามติดเธอแจ ช่วงไหนที่พ่อแม่ของพริมาไม่อยู่เขาก็จะแอบปีนรั้วข้ามมาหาเธอ ทำแบบนี้อยู่บ่อยครั้งจนเธอเริ่มกังวลมากกว่าเดิม
"กลับไปได้แล้ว ป๊าฉันจะกลับมาแล้ว" เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนที่ไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกเสียที "ขออยู่แบบนี้ต่อได้ไหม" "ไม่ได้ ถ้าป๊ามาเจอนายหัวแตกแน่" "ไม่อยากกลับเลย อยากนอนกอดพี่ทั้งคืนเลย" กรัณย์ทำเสียงอ้อนซุกหน้าเข้ากับหน้าอกนุ่มนิ่มของเธอ "ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว เหนียวตัวจะแย่" เพราะทั้งคู่เพิ่งจะจบกิจกรรมเข้าจังหวะกันไปได้สักพัก เศษซากถุงยางอนามัยยังคงกองอยู่บนพื้น "ฟอด กลับก็ได้ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ" ชายหนุ่มยอมคลายอ้อมกอดออกแล้วลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าลวกๆ ก่อนจะออกทางหน้าต่างไป โชคดีที่บ้านของเธอเป็นแบบชั้นเดียวทำให้กรัณย์ไม่ต้องเสี่ยงตายมากเท่าไร แค่ลำพังเสี่ยงโดนลูกปืนของพ่อเธอก็มากพอแล้ว หลังจากคล้อยหลังคนรักไปไม่นานเจ้าของห้องก็เริ่มเก็บข้างของ ทำความสะอาดไม่ให้เหลือหลักฐานไว้มัดตัว สายตาพลันเห็นกางเกงบ็อกเซอร์ตัวหนึ่งที่กรัณย์ลืมเอาไว้ เธอหยิบขึ้นมาแล้วอมยิ้มน้อยๆ "เด็กบ้า มาทิ้งหลักฐานไว้บ้านคนอื่นได้ไง" ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น พริมารีบโยนของที่กรัณย์ลืมไว้ใส่ตะกร้าผ้าของตนเองทันควัน "พิม ว่างไหมลูก ป๊า ม้าขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "ว่างค่ะม๊า" พริมารีบเดินตามแม่ออกไปทันที "มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าเครียดกันจัง" พริมาถามพ่อและแม่ที่สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดี รอยยิ้มของแม่ก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว "เราอาจจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นนะลูก" "คะ? ทำไมล่ะ นี่บ้านเราไม่ใช่เหรอคะ" หญิงสาวแทบหุบยิ้มไม่ทันเมื่อได้ฟังสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูด "กิจการของป๊าตอนนี้กำลังแย่ เราอาจจะขายบ้านนี้ทิ้งแล้วไปอยู่ต่างจังหวัดกันน่ะลูก" "แล้วเรื่องเรียนของหนูล่ะคะ" พริมาก้มหน้าสลดไม่กล้าถามเสียงดัง "พิมอาจจะต้องหยุดเรียนไปก่อน ไว้ถ้าป๊าดีลกับหุ้นส่วนใหม่ได้ เราค่อยเริ่มต้นกันใหม่นะ" ผู้เป็นพ่อหน้าเครียด เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่พาให้ภรรยากับลูกมาเจอกับความลำบาก "ค่ะป๊า" เธอตอบกลับได้เพียงสั้นๆ เพราะอย่างไรก็ไม่มีทางเลือกไหนดีไปกว่านี้แล้ว ตัวเองก็ยังไม่ได้ทำงาน ไม่มีเงินเก็บที่จะช่วยเหลือครอบครัวได้ "ป๊าขอโทษนะลูก ป๊าพยายามถึงที่สุดแล้วแต่วิกฤกตเศรษฐกิจช่วงนี้มันเกินกำลังป๊า" "ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ เราค่อยๆ เริ่มต้นกันใหม่นะคะ" พริมาสวมกอดท่านทั้งสองพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เธอจะบอกเรื่องนี้กับกรัณย์อย่างไรดี พริมาเริ่มเก็บข้าวของบางส่วนและทำเรื่องขอลาออกจากมหาวิทยาลัยโดยไม่บอกให้กรัณย์รู้ เขาไม่ควรต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ ถึงจะเป็นคนรักกันแต่นี่เป็นปัญหาของครอบครัวเธอ "ช่วงนี้เราไม่ได้ไปเที่ยวกันเลยนะ ไปดูหนังกันดีไหม" ชายหนุ่มเอ่ยถามคนรักที่นั่งเหม่อลอยอยู่ข้างๆ "..." เงียบสนิทไร้คำตอบจากเธอ "พี่...พี่พิม!" "ห๊ะ! นายว่าไงนะ" "ผมถามว่าเราไปดูหนังกันดีไหม วันเสาร์นี้เป็นไง" กรัณย์ส่งยิ้มหวานจนตาปิดให้เธอ "เอ่อ...วันเสาร์นี้ป๊า ม๊าอยู่บ้านน่ะสิ คงไปไม่ได้หรอก" "เราทำเหมือนครั้งก่อนไม่ได้เหรอ" "ฉันโกหกพวกเขาไปเยอะมากแล้วน่ะ" ตลอดเวลาที่คบกัน ช่วงวันหยุดพริมาต้องโกหกพ่อแม่ทุกครั้งเพื่อไปเที่ยวกับกรัณย์ "พี่เป็นอะไรหรือเปล่า มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ" "เปล่านี่ ทำไมถามแบบนั้น" "ก็คิ้วพี่ผูกเป็นโบว์อีกแล้ว" กรัณย์แกล้งทำคิ้วขมวดเป็นโบว์ให้เธอดูตัวอย่างจนพริมาหลุดขำออกมา "ยิ้มแล้ว เห็นพี่ยิ้มแล้วค่อยยังชั่ว" แค่เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของเธอแค่นี้ก็ดีใจมากแล้ว "ผมอยู่ข้างพี่เสมอนะ ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจบอกผมบ้างก็ได้ ผมไม่อยากให้พี่เครียดคนเดียว" "ขอบคุณนะ นี่ก็จะค่ำแล้วเรากลับกันเถอะ" คนตัวเล็กลุกขึ้นเตรียมตัวกลับบ้าน เธอยังไม่มีโอกาสได้บอกเขาเลยว่าอีกแค่หนึ่งสัปดาห์ครอบครัวเธอต้องไปจากที่นี่แล้ว "อย่าเพิ่งกลับได้ไหม" "ทำไม มันมืดแล้วเดี๋ยวที่บ้านเป็นห่วง" "วันนี้ยังไม่ได้จูบกันเลยนะ" กรัณย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำปากจู๋เป็นสัญญาณบอกให้เธอจูบเขา พริมามองซ้ายมองขวาก่อนจะจูบเบาๆ ตั้งใจจะถอนออกอย่างรวดเร็ว แต่คนเจ้าเล่ห์กลับใช้มือกดศีรษะเธอไว้แล้วสอดลิ้นเข้าโพรงปากน้อยๆ ของเธอ "เดี๋ยวมีคนเห็น" เธอเอ็ดเขาเสียงดัง เพราะบริเวณนี้เป็นสวนสาธารณะถ้ามีคนอื่นมาเจออาจจะเป็นเรื่องใหญ่ "ผมไม่สนใจหรอก ก็อยากจูบนี่" "พอแล้วๆ" "นี่พี่พิม ผมเคยบอกพี่หรือยังว่าเมื่อวันนี้มีแมวมองให้นามบัตรผมมาด้วย" ชายหนุ่มหยิบนามบัตรที่ได้รับจากแมวมองค่ายหนึ่งส่งให้คนรักดู "ว้าว! ค่ายนี้ดังด้วยนะ แล้วนายตอบเขาว่าไง" "ผมบอกยังไม่รู้ ขอเวลาตัดสินใจก่อน" กรัณย์เกาหัวแกรกๆ เขารอมาถามเธอก่อนเลยยังไม่ได้ตอบกลับอะไรไป "โอกาสมาแล้วนะ นายเคยบอกว่าอยากเป็นดาราไม่ใช่เหรอ" "แต่นั่นมันตั้งแต่ผมสิบขวบเลยนะ ตอนนี้ผมอาจจะไม่อยากเป็นแล้วก็ได้" "ลองดูก่อนไหมล่ะ โอกาสมาถึงทั้งที" พริมาช่วยเสริมให้กรัณย์ใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่า อย่างน้อยๆ การที่เขาได้เจอคนมากมายอาจจะทำให้ลืมเธอได้ "พี่ว่ามันดีใช่ไหม" "ขึ้นอยู่กับตัวนายแล้ว ตัดสินใจให้ดีนี่เป็นอนาคตของนายนะกาย" "ถ้าผมดังแล้วพี่จะทิ้งผมไหม" "ถามอะไรบ้าๆ ฉันสิต้องถามนายต่างหาก" "ผมไม่ทิ้งพี่แน่นอน ใครจะกล้าทิ้งแฟนที่ทั้งสวย ทั้งแซ่บได้ขนาดนี้" ชายหนุ่มกอดรัดร่างเล็กแน่นพลางซุกไซร้ใบหน้าเข้าซอกคอหอมๆ ของเธอ "ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวเถอะ!" "งั้นผมติดต่อเขาไปนะ" "อืม" พริมาตอบรับอย่างยิ้มๆ เธอดีใจที่กรัณย์ไม่ทิ้งโอกาสนี้ไป สักวันหนึ่งเธออาจจะได้เป็นเพียงแฟนคลับแล้วมองความสำเร็จของเขาจากที่ไกลๆ
Bab terbaru
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่8 (2)
อาชีพนักเขียนบางคนอาจคิดว่าเป็นงานสบาย อยู่แต่บ้านไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องใช้แรงก็ได้เงิน แต่หารู้ไม่ว่าแต่ละประโยคต้องผ่านการร้อยเรียงและกลั่นกรองออกมาอย่างถี่ถ้วน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเขียนออกมาได้ และที่ยากกว่าคือไม่มีทางรู้เลยว่างานของเราจะถูกใจคนอ่านหรือเปล่า นักเขียนคนเดิมแต่เปลี่ยนแนวเขียนแน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่ชอบในผลงานของเรา เธอจึงต้องพยายามรักษาฐานแฟนคลับของตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุด"โชคดีจังที่ร้านนี้ยังเปิดอยู่" พริมาโล่งใจหลังจากเดินหาร้านกาแฟหรือคาเฟ่ที่ยังเปิดในเวลานี้"รับอะไรดีคะ""ลาเต้เย็น แล้วก็พายข้าวโพดสองชิ้นค่ะ" คนตัวเล็กชี้นิ้วไปทางขนมหน้าตาน่ากินที่วางเรียงรายอยู่จนอดไม่ได้ แม้จะพยายามไม่กินช่วงดึก แต่วันนี้ขอหนึ่งวันแล้วกัน"ทั้งหมดสองร้อยสิบแปดบาทค่ะ"พริมาเดินเตร็ดเตร่เพื่อให้หัวสมองโล่งก่อนเริ่มทำงานอย่างจริงจังในคืนนี้ ปกติแล้วเธอชอบหมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ค่อยออกไปไหน ทว่าวันนี้ถ้าเธอไม่ออกมาข้างนอกหัวของเธอคงมีแต่เรื่องฟุ้งซ่านเต็มไปหมด"พอๆ เลิกคิดๆ" เธอต้องเลิกนึกถึงใบหน้าของกรัณย์เดี๋ยวนี้ ตลอดส
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่8 (1)
ปัจจุบัน...มือหนาหยิบภาพถ่ายที่มีรูปของตนกับหญิงสาวอีกคนที่เพิ่งหวนกลับมาเจอกันในรอบสี่ปีขึ้นมา การบอกลาในวันนั้นยังคงตราตรึงในจิตใจแม้จะพยายามลืมแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้"พี่ไม่รักผมแล้วจริงเหรอ""คุยกับใครอยู่เหรอ" ผู้จัดการหนุ่มทำหน้ามึนงงเพราะจู่ๆ กรัณย์ก็พูดคนเดียว"คุยกับแม่ซื้อ""เป็นเอามากล่ะ แล้วจะถืออีกนานไหมที่มือน่ะ" อำพลเอ่ยถามเด็กในสังกัดตัวเองที่นั่งดูรูปใบหนึ่งอยู่นานสองนาน"รูปใคร ขอดูบ้างสิ""ไม่ได้!""ทำงกไปได้ แค่รูปทำไมต้องหวงด้วย" ตั้งแต่รู้จักกันมากรัณย์ไม่เคยอนุญาตให้ใครดูรูปที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์เลย แต่อำพลเคยเห็นผ่านๆ ว่าเป็นรูปนักศึกษาผู้หญิงกับผู้ชายที่ยังใส่ชุดมัธยม"ไม่ได้หวง แต่ไม่ให้ดู""ไม่ได้ก็ไม่ได้""แล้วเรื่องสัญญาล่ะ เรียบร้อยแล้วใช่ไหม" ชายหนุ่มเก็บรูปภาพใส่กระเป๋าดังเดิมแล้วหันไปถามผู้จัดการส่วนตัวที่รับหน้าที่จัดการเรื่องสัญญาหนังเรื่องใหม่ให้ตน"เรียบร้อยแล้ว ว่าแต่วันนั้นหลังคุยกับนักเขียนเสร็จนายหายไปไหน""ไปพิสูจน์อะไรบางอย่
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่7 (2)
หลังจากแยกย้ายกันเข้าบ้านของตนเอง พริมามองบ้านที่เริ่มโล่งเมื่อข้าวของต่างๆ ถูกเก็บใส่ลังเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอคงจะต้องบอกลาเขาเต็มที"พิม เก็บของหมดหรือยังลูก""ค่ะม๊า" เสียงหวานตอบสั้นๆ แล้วกลับเข้าห้องนอนของตัวเองหลายวันมานี้จู่ๆ กรัณย์ก็ติดต่อคนรักไม่ได้ เขาจะปีนรั้วข้ามไปหาเธอก็เสี่ยงเกินเพราะพ่อแม่ของเธออยู่บ้านแทบจะทั้งวัน ชายหนุ่มทำได้แค่ชะเง้อคอมองหาเงาของคนรักแต่ก็ยังไม่เจอติ๊ง~ เสียงการแจ้งเตือนโชว์ชื่อของคนที่คิดถึง เจ้าของเครื่องรีบหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความดีใจปนความโล่งใจที่เธอไม่ได้เป็นอะไร[ออกมาเจอกันที่สวนหน่อยได้ไหม] ข้อความสั้นๆ ของพริมาที่ส่งมาเพื่อต้องการนัดเจอ กรัณย์อดสงสัยไม่ได้แต่ก็ยอมไปตามคำขอของเธอเมื่อมาถึงสวนสาธารณะที่ประจำของทั้งคู่ กรัณย์สังเกตเห็นเงาของร่างบางแสนคุ้นเคยที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาไม่รอช้ารีบเข้าไปกอดเธอจากด้านหลังทันที"พี่พิม ผมมาแล้ว""ขอโทษที่เรียกออกมาตอนนี้นะ""ตอนไหนผมก็มาได้" กรัณย์ในตอนนี้เหมือนสุนัขที่ดีใจส่ายหางเวลาที่เจ้าของเรียกหา"ฝนใกล้จะต
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่7 (1)
นับวันกรัณย์ยิ่งตามติดเธอแจ ช่วงไหนที่พ่อแม่ของพริมาไม่อยู่เขาก็จะแอบปีนรั้วข้ามมาหาเธอ ทำแบบนี้อยู่บ่อยครั้งจนเธอเริ่มกังวลมากกว่าเดิม"กลับไปได้แล้ว ป๊าฉันจะกลับมาแล้ว" เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนที่ไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกเสียที"ขออยู่แบบนี้ต่อได้ไหม""ไม่ได้ ถ้าป๊ามาเจอนายหัวแตกแน่""ไม่อยากกลับเลย อยากนอนกอดพี่ทั้งคืนเลย" กรัณย์ทำเสียงอ้อนซุกหน้าเข้ากับหน้าอกนุ่มนิ่มของเธอ"ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว เหนียวตัวจะแย่" เพราะทั้งคู่เพิ่งจะจบกิจกรรมเข้าจังหวะกันไปได้สักพัก เศษซากถุงยางอนามัยยังคงกองอยู่บนพื้น"ฟอด กลับก็ได้ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ"ชายหนุ่มยอมคลายอ้อมกอดออกแล้วลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าลวกๆ ก่อนจะออกทางหน้าต่างไป โชคดีที่บ้านของเธอเป็นแบบชั้นเดียวทำให้กรัณย์ไม่ต้องเสี่ยงตายมากเท่าไร แค่ลำพังเสี่ยงโดนลูกปืนของพ่อเธอก็มากพอแล้วหลังจากคล้อยหลังคนรักไปไม่นานเจ้าของห้องก็เริ่มเก็บข้างของ ทำความสะอาดไม่ให้เหลือหลักฐานไว้มัดตัว สายตาพลันเห็นกางเกงบ็อกเซอร์ตัวหนึ่งที่กรัณย์ลืมเอาไว้ เธอหยิบขึ้นมาแล้วอมยิ้มน้อยๆ"เด็กบ้า ม
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่6 Nc (2)
พริมาเห็นสีหน้าหงอยๆ ของคนรักก็อดสงสารไม่ได้ ถึงอย่างไรวิธีการป้องกันก็ไม่ได้มีวิธีเดียว และวันนี้ก็ค่อนข้างปลอดภัยเพราะประจำเดือนเธอเพิ่งหมดไปเมื่อวานนี้"ก็ได้ๆ แต่ต้องรีบเอาออกนะ" สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้เขาอีกจนได้ ด้านกรัณย์พอได้รับอนุญาตจากเธอ ความคึกคะนองก็กลับมาอีกครั้ง"อย่าเกร็งนะ" แก่นกายลำอวบเริ่มถูไถขึ้นลงช้าๆ ตรงบริเวณปากทางเข้าช่องเล็ก"อื้ม..." แค่ได้สัมผัสถึงแรงเสียดไปมาความเสียวก็เริ่มแล่นพล่านเข้ามามือหนาจับสองสองขาเล็กกางออกตั้งฉากเป็นรูปตัวเอ็มก่อนจะจัดท่าทางให้พอดี ส่วนคนใต้ล่างทำได้แค่นอนปิดหน้าไม่กล้าสบตากับเขาในเวลานี้"ถ้าพี่เจ็บผมจะหยุดนะ...ซี้ด" ความเป็นชายแข็งขืนแทรกซึมผ่านช่องทางคับแน่นช้าๆ อย่างยากลำบาก กรัณย์ก้มมองอีกคนที่แสดงสีหน้าเหยเก เขาจึงพยายามไม่ทำให้เธอเจ็บ"โอ๊ย...เจ็บ...อึก""ทนก่อนนะ อีกนิดเดียว...อ๊าส์" คำว่าอีกนิดเดียวไม่มีจริง แก่นกายอวบเข้าไปได้ยังไม่ถึงครึ่งลำและทางเดียวที่จะทำให้เธอเจ็บน้อยลงคือเขาต้องดันเข้ารวดเดียวจนสุดทาง"เจ็บ...ฮึก...เอาออกก่อน" เธอทั้งเจ็บทั้
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่6 Nc (1)
เวลาผ่านไปจนถึงวันหยุดที่ทั้งคู่ได้มีโอกาสหยุดพร้อมกัน พริมาโกหกที่บ้านว่าจะมาทำรายงานที่หอเพื่อน ส่วนกรัณย์เองก็ไม่ต่างกัน พวกเขาจำเป็นต้องโกหกเพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน ไม่เช่นนั้นอย่าว่าแต่เข้าใกล้กันเลย แค่เดินผ่านหน้าบ้านยังแทบไม่ได้"จะไปไหนเนี่ย" เสียงหวานเอ่ยถามคนรักที่จู่ๆ ก็จูงมือเธอลากพาเดินไปที่ไหนสักแห่ง"ตามมาเถอะ" เขาไม่ยอมเฉลยแต่กลับจับมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อยขาเรียวก้าวฉับๆ ตามคนขายาวที่ก้าวเดินไม่หยุดพักก่อนจะมาหยุดที่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง พริมาเริ่มหน้าซีดไร้สีไม่คิดว่าสิ่งที่เธอกังวลจะมาเร็วขนาดนี้"ดะ...เดี๋ยว นี่มันโรงแรมนะ" ถึงจะไม่ใช่โรงแรมม่านรูดอย่างที่กังวล แต่การที่เขาพาเธอมาโรงแรมในเวลานี้ก็มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น"ใช่ครับ" ตอบหน้าตาเฉยๆ ไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด"แล้วมาทำอะไรที่โรงแรม""พี่ก็น่าจะรู้นี่นา" กรัณย์เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาอดทนรอมาหลายปี โอกาสได้คบกับเธอก็สำเร็จแล้วเหลือเพียงเรื่องนี้ที่ต้องอดกลั้นมานานระหว่างที่เป็นแฟนกัน แค่คิดถึงก็ตื่นเต้นแทบรอไม่ไหว"ฉะ...ฉันไม่ได้เตร
Anda juga akan menyukai
พันธะสัญญา วิวาห์ร้ายรัก
กวักทรัพย์เข้ากรุสมบัติ57.8K Dibacaพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่559.5K Dibacaธุลีใจ
เอเวอลีน เอ็มเอ็ม48.6K Dibacaน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว636.3K Dibacaตรวนรักพญามาร
ณิการ์247 Dibacaนางร้ายไม่เอาแล้ว
เฟยฮวา123 Dibacaมาดามสวาท:กูรูรักฉบับเวอร์จิ้น
กาลอักษรา43 Dibacaคู่หมั้นคู่หมาย
LiHong145 Dibaca
