บทที่ 13 คิดผิด

สีหน้าของเซียวลี่ถิงทำให้ทั้งเซียวหลิง สวีเฟยและกู้ชิงโจวต่างก็หันไปมองยังทิศทางที่เฉินซีห่าวนั่งอยู่ โต๊ะของเฉินซีห่าวอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่เซียวลี่ถิงนั่งเท่าใดนักทำให้สีหน้าของทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะพลันเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนในทันที แล้วสุดท้ายก็เป็นกู้ชิงโจวที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

“พวกเรากินข้าวกันเถอะ อย่าปล่อยให้คนแบบนั้นมาทำลายบรรยากาศดีๆ ของพวกเราเลย” คำพูดของกู้ชิงโจวทำให้ทุกคนพยักหน้าแล้วลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างที่ควรจะเป็น แม้ว่าเซียวลี่ถิงจะรับรู้ว่าอาหารของภัตตาคารแห่งนี้มีรสชาติอร่อย แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าตนเองกินข้าวได้ฝืดคอยิ่งนักแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นแต่เธอก็ยังฝืนกลืนข้าวลงคอไป

เธอจำได้ดีว่าคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับเฉินซีห่าวคือหุ้นส่วนทางธุรกิจในชาติที่แล้วของเขา ตอนนี้เซียวลี่ถิงรู้แล้วว่าต่อให้เธอทำลายชื่อเสียงของเขาในโรงงานแต่ก็ยังไม่อาจจะทำลายการร่วมมือกันระหว่างเฉินซีห่าวและหุ้นส่วนของเขาได้ แต่เมื่อเธอคิดว่าหลี่ฉยงคือคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ทางการค้ามากกว่าความประพฤติส่วนตัวของหุ้นส่วนทางการค้าเซียวลี่ถิงก็ทอดถอนใจออกมา

ชาติที่แล้วแม้ว่าเฉินซีห่าวยกตำแหน่งรองประธานบริษัทให้กับชู้รักของเขาอย่างหม่าชิงอี หลี่ฉยงก็ยังไม่คิดจะสนใจ ในชาตินี้เฉินซีห่าวยังไม่ได้แต่งงานเขาจะมอบตำแหน่งรองประธานบริษัทของเขาให้กับคนรักที่กำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่ หลี่ฉยงก็ยิ่งไม่ถือสา ส่วนข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์อันซับซ้อนของเฉินซีห่าวย่อมไม่ได้ส่งผลต่อธุรกิจนำเข้าและส่งออกอัญมณีของพวกเขาอยู่แล้ว ส่วนกิจการทางด้านการผลิตเครื่องสำอางของเฉินซีห่าว เซียวลี่ถิงเชื่อว่าการที่เธอทำให้เขาออกจากโรงงานกลางคันเช่นนี้น่าจะเป็นการตัดหนทางของเฉินซีห่าวในธุรกิจเครื่องสำอางไปแล้ว

“ลี่ถิง! คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกันที่นี่” เสียงทักทายของเฉินซีห่าวทำให้เซียวลี่ถิงพลันรู้สึกกลืนข้าวไม่ลงในทันที เธอวางช้อนลงดื่มน้ำเพียงเล็กน้อยแล้วจึงเงยหน้าขึ้นไปมองเขา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียดายและความอาลัยอาวรณ์ หม่าชิงอีรีบยกมือขึ้นมาคล้องแขนเอาไว้ในทันทีเมื่อได้เห็นสายตาของเขา

“ฉันเองก็คิดไม่ถึงเช่นกันค่ะ” เซียวลี่ถิงพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเขา เซียวหลิง สวีเฟยและกู้ชิงโจวต่างก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินมายืนเคียงข้างเซียวลี่ถิงและจ้องมองเฉินซีห่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู

“อุ๊ย มากินข้าวกันเป็นคู่ๆ เชียวนะคะ คิดไม่ถึงว่าคุณเซียวจะหาคนมาดามหัวใจได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ เอ๋ หรือว่าจะมีคนคอยดูแลหัวใจอยู่ก่อนหน้าที่จะเลิกรากับพี่ซีห่าวแล้วกันแน่” คำพูดของหม่าชิงอีทำให้สีหน้าของเฉินซีห่าวเขียวคล้ำแต่เซียวลี่ถิงไม่คิดจะสนใจสีหน้าของเขา สิ่งเดียวที่เธอสนใจก็คือทำอย่างไรจึงจะทำให้เฉินซีห่าวและหม่าชิงอีได้รับผลกรรมที่เคยทำกับเธอไว้

“อย่าเอาตัวเองมาตัดสินว่าคนอื่นจะทำเรื่องชั่วช้าเหมือนที่คุณเคยทำสิคะ เอ๋ ดูเหมือนว่าท้องของคุณจะโตมากแล้วนี่ ตกลงกับพ่อของลูกแล้วหรือยังว่าแท้ที่จริงแล้วใครจะรับเป็นพ่อของลูกให้คุณ” เซียวลี่ถิงพูดพลางส่งมอบรอยยิ้มไปถึงหลี่ฉยงที่ยืนดูเรื่องสนุกทางด้านหลัง เธอจ้องมองหม่าชิงอีแล้วจึงโน้มกายไปพูดตรงหน้าท้องของหม่าชิงอีด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“เจ้าหนูน้อย พอออกมาแล้วจะใช้สกุลเสิ่นหรือว่าสกุลเฉินจ๊ะ โธ่เอ๋ย! ช่างน่าสงสารจริงๆ ยังไม่ทันได้คลอดออกมาก็ต้องเผชิญกับข้อกังขาเรื่องสกุลที่จะใช้เสียแล้ว” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้หม่าชิงอีพลันมีสีหน้าซีดเผือดในทันที เรื่องที่เด็กในท้องคือลูกของใครเป็นเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจของเฉินซีห่าว เธอไม่รู้ว่าเซียวลี่ถิงรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรแต่เธอมั่นใจว่าในตอนนี้เฉินซีห่าวกำลังรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก เธอจึงอยากจะหาคำพูดดีๆ มาแก้ตัวให้แก่ตนเอง ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดเพื่อหาคำพูดอยู่เซียวลี่ถิงก็พูดจาทำร้ายเธอและเฉินซีห่าวต่ออย่างไม่คิดจะเห็นแก่หน้าใคร

“น่าสงสารคนที่คิดจะทำธุรกิจร่วมกับพวกคุณจริงๆ แค่ความซื่อตรงระหว่างคู่รักพวกคุณยังไม่สามารถทำได้เลย แล้วความซื่อตรงในการทำธุรกิจร่วมกันจะมีใครกล้าเชื่อใจพวกคุณ ยิ่งถ้าเป็นธุรกิจเกี่ยวกับอัญมณีที่ต้องการความน่าเชื่อถือมากที่สุดจะมีใครกล้าไว้วางใจร่วมลงทุนกับพวกคุณ” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้หลี่ฉยงเลิกคิ้วขึ้นพลางจ้องมองเซียวลี่ถิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ ส่วนเซียวลี่ถิงกลับไม่ได้สนใจหลี่ฉยง ตอนนี้คนที่เธอกำลังให้ความสนใจก็คือเฉินซีห่าวต่างหาก

“ลี่ถิง! กรุณาระมัดระวังคำพูดของคุณด้วย” เมื่อเฉินซีห่าวพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พลันโต้ตอบกลับในทันที

“ฉันระมัดระวังคำพูดของตนเองอยู่แล้ว แต่คู่รักของคุณกลับไม่คิดจะระมัดระวัง ตอนนี้สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงมากที่สุดก็คือคำว่า นอกใจ แต่คู่รักของคุณกับตั้งใจจะยัดเยียดคำว่านอกใจมาให้ฉัน มันทำให้ฉันทนรับไม่ได้จริงๆ” เซียวลี่ถิงพูดพลางหันไปมองหม่าชิงอีอีกครั้ง

“คุณหม่า! คุณอยากจะสวมหมวกเขียวให้คนรักของคุณสักกี่ใบก็ตามแต่ใจของคุณ แต่อย่าพยายามยัดเยียดการกระทำอันต่ำช้าของคุณให้แก่ฉัน” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดจบก็หันไปทางพี่ชาย เพื่อนของพี่ชายและเพื่อนของเธอ

“พวกเรากลับกันเถอะ ฝืนกินต่อไปก็คงจะไม่อร่อยแล้ว” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เซียวหลิงก็เรียกบริกรมารับชำระค่าอาหาร พอชำระค่าอาหารเสร็จเขาก็ส่งเสียงเตือนน้องสาวในทันที

“พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ อย่ามัวเสียเวลาให้กับคนที่ไม่คู่ควรอีกเลย” เมื่อเซียวหลิงพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พยักหน้าแล้วพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“นั่นสิคะ ทำไมพวกเราจะต้องมัวเสียเวลาให้กับคนที่ไม่คู่ควรด้วย” เมื่อพูดจบเซียวลี่ถิงก็เดินผ่านหน้าของเฉินซีห่าวไปโดยไม่คิดจะสนใจสีหน้าของเขา

“เซียวลี่ถิง ผม...” เฉินซีห่าวยังอยากจะพูดจาแก้ต่างให้แก่ตนเองอีกครั้ง แต่เมื่อเซียวลี่ถิงหันมาแล้วใช้สายตาแบบเดียวกับวันที่เธอใส่ร้ายเขาจนทำให้เขาต้องติดคุก เฉินซีห่าวก็เก็บงำคำพูดของตนเองคืนกลับไปในทันที

“เธอเกลียดผมแล้ว” เฉินซีห่าวพึมพำออกมาพลางหันไปทางหลี่ฉยงตั้งใจจะพูดคุยเพื่อทำให้อีกฝ่ายไว้วางใจ แต่หลี่ฉยงกลับส่ายหน้าแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย

“เรื่องการตกลงทำธุรกิจของพวกเรา ผมคิดว่าพวกเราค่อยมาหารือกันใหม่วันหลังดีกว่า ผมพึ่งจะคิดได้ว่าที่อดีตว่าที่เจ้าสาวของคุณพูดเมื่อครู่นี้ก็มีส่วนที่ถูกต้อง ความไว้วางใจคือสิ่งสำคัญในการร่วมมือกันทางธุรกิจ ถ้าหากคุณไม่สามารถทำให้ผมเชื่อใจคุณได้ พวกเราอย่างลงทุนทำธุรกิจร่วมกันจะดีกว่า” เมื่อพูดจบหลี่ฉยงก็เดินจากไปทิ้งให้เฉินซีห่าวยืนตะลึงอยู่กับที่

“อะไรกันคะ เมื่อครู่นี้เขารับปากกับพวกเราแล้วว่าจะเซ็นสัญญาร่วมลงทุนกับพวกเราไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้กลับคำเช่นนี้กันเล่า” เมื่อหม่าชิงอีพูดเช่นนี้เฉินซีห่าวก็หันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจในทันที

“ก็ใครบอกให้คุณพูดจาหาเรื่องลี่ถิงเขาเล่า ทำให้เขาตอบโต้ด้วยคำพูดที่เจ็บแสบยังไม่พอ ยังทำให้เธอโกรธแค้นจนพูดจาทำลายความน่าเชื่อถือของพวกเราต่อหน้าคนที่พวกเราอยากจะลงทุนด้วย หม่าชิงอีผมคิดผิดจริงๆ ที่มีความสัมพันธ์เกินเลยกับคนอย่างคุณ” เมื่อพูดจบเฉินซีห่าวก็เดินจากไปทิ้งให้หม่าชิงอียืนหน้าชาท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชของคนในภัตตาคาร