บทที่ 14 เซี่ยเหวินหยาง

เมื่อขึ้นไปบนรถแล้วทุกคนก็ต่างไม่มีใครกล้าเปิดปากพูด คราวนี้กู้ชิงโจวเป็นผู้โดยสารนั่งเบาะหน้าคู่กับคนขับอย่างเซียวหลิง ส่วนสวีเฟยแม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไรแต่มือที่ทั้งเรียวบางและอบอุ่นของเธอกลับกุมมือของเซียวลี่ถิงเอาไว้แน่น

“นายไปส่งคุณสวีก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันนั่งรถกลับมาเอง” กู้ชิงโจวพูดเมื่อเห็นว่าเซียวหลิงใจลอยจนรับรถเลยเส้นทางที่จะเข้าบ้านของเขาแล้ว

“โอ๊ะ ขอโทษทีเดี๋ยวฉันวนรถกลับไปส่งนายก่อน” เซียวหลิงพูดพลางหาเส้นทางกลับรถเพื่อวนรถกลับไปทางเดิม ท่าทีของคนในรถทำเซียวลี่ถิงเม้มปากแน่นแล้วสุดท้ายก็พูดออกมาตามตรง

“ฉันไม่เป็นไร ทุกคนเชื่อฉันเถอะว่าฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ถ้าจะมีก็มีแค่เพียงความเกลียดชังเพียงเท่านั้น ดังนั้นไม่ต้องกังวลหรอกค่ะว่าฉันจะเสียใจ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้กู้ชิงโจวก็หันมาจ้องมองเธอแล้วสุดท้ายเขาจึงได้พูดออกมาตามตรง

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว คนแบบนั้นไม่มีค่าคู่ควรที่จะทำให้คุณเสียใจ” คำพูดของกู้ชิงโจวทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมาเธอหันไปมองสวีเฟยแล้วพูดกับสวีเฟยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะเฟยเฟย ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้วดังนั้นตอนนี้ฉันไม่ได้เศร้าโศกเสียใจอย่างที่เธอคิดเอาไว้” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยทอดถอนใจออกมาได้ในที่สุด

“ฉันเชื่อว่าเธอไม่เสียใจ แต่ก็ไม่อยากให้เธอเก็บเรื่องของเขามาใส่ใจ ความแค้นเคืองแม้สักเสี้ยวเดียวฉันก็ไม่อยากให้มี มันจะทำให้เธอระคายใจและรู้สึกไม่สบายใจเปล่าๆ เวลาที่ต้องบังเอิญพบเจอเขา” สวีเฟยพูดออกมาแล้วจ้องมองสีหน้าของเซียวลี่ถิงด้วยความเป็นห่วง เธอรู้ใจเพื่อนของเธอคนนี้ดี ดังนั้นเธอจึงคาดเดาได้ว่าเซียวลี่ถิงรู้สึกเกลียดชังเฉินซีห่าวมากเพียงใด สายตาเกลียดชังราวกับอยากจะทำให้ตายไปตรงหน้าของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยรู้สึกกังวลใจเพราะความเป็นห่วง

“วางใจเถิด ฉันจะไม่ทำให้ตนเองต้องหมดความสุขเพียงเพราะคนแบบเฉินซีห่าวหรอก” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็ยิ้มออกมา ส่วนกู้ชิงโจวเขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงได้ตัดสินใจเอ่ยถามออกมาตามตรง

“คุณรู้เรื่องพ่ออีกคนของเด็กในท้องของผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไร แถมยังรู้ด้วยว่าเขาเป็นคนสกุลเสิ่น คุณตามสืบเรื่องของผู้หญิงคนนั้นหรือ” คำถามของกู้ชิงโจวทำให้เซียวลี่ถิงเลิกคิ้วขึ้น เธอกับเขาสบตากันผ่านกระจกมองหลังสายตาที่เต็มไปด้วยความจับผิดของเขาทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจในทันที

“ผู้หญิงคนนั้นมาแย่งว่าที่เจ้าบ่าวของฉันไปทั้งที ฉันก็ต้องสืบหาข้อมูลมาบ้าง แต่อย่าถามว่าฉันได้ข่าวมาอย่างไรฉันเพราะว่าฉันไม่มีทางบอกคุณแน่” เซียวลี่ถิงพูดพลางหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง เธอจะบอกกับทุกคนได้อย่างไรว่าสาเหตุที่เธอรู้เป็นเพราะชาติก่อนลูกของหม่าชิงอีใช้แซ่เสิ่น แม้ว่าจะหย่าขาดกับเฉินซีห่าวไม่ได้แต่เซียวลี่ถิงก็ไม่คิดจะนั่งดูเขาพาเมียน้อยออกหน้าออกตาโดยไม่สืบหาข้อมูลของอีกฝ่ายหรอก

หม่าชิงอีคนนี้ทำตัวเป็นแม่ชาเขียวอย่างไม่อายผู้คน ก่อนหน้าที่จะคบหากับเฉินซีห่าวเธอคบหากับผู้ชายหลายคน เสิ่นหลางคือคุณชายสกุลเก่าแก่ของเมือง บ้านของเขาเป็นคหบดีเก่าหม่าชิงอีจึงเลือกที่จะให้ลูกของเธอเป็นลูกของเสิ่นหลาง แต่พอเฉินซีห่าวประสบความสำเร็จเธอก็ทอดทิ้งสามี หันมาคบชู้กับเฉินซีห่าวอย่างออกหน้าออกตา ใช้ความสัมพันธ์เรื่องงานพัวพันไปจนถึงเรื่องบนเตียงของเขาอย่างไม่อายสายตาของใคร แม้ว่าจะปวดใจแต่เซียวลี่ถิงก็ทำอะไรชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ไม่ได้ มาชาตินี้ขอแค่เพียงมีโอกาสแม้แค่เพียงสักเล็กน้อยเธอจึงไม่ลืมที่จะลงมือเล่นงานพวกเขา

“ถึงบ้านแล้ว นายเข้าบ้านไปเถิดเดี๋ยวแม่นายจะเป็นห่วง ไม่แน่ว่าเรื่องที่ภัตตาคารอาจจะถูกรายงานให้แม่ของนายรู้แล้วก็ได้ ตอนนี้เธอก็คงจะรอให้นายกลับไปเล่าให้ฟังแล้ว” คำพูดของเซียวหลิงทำให้สีหน้าที่เย็นชามาโดยตลอดของกู้ชิงโจวพลันมีความเบื่อหน่ายและความรำคาญปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน เซียวหลิงจึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดในทันที

“เอาไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวขอโทษนายก็แล้วกัน” เมื่อเซียวหลิงพูดเช่นนี้กู้ชิงโจวที่เปิดประตูรถลงไปแล้วก็ก้มหน้าลงมาปรายตามามองเซียวลี่ถิงอีกครั้ง เซียวลี่ถิงก็สบตากับเขาอย่างไม่คิดจะหลบเลี่ยง

‘ฉันทำให้คุณเสียบรรยากาศตอนกินข้าวแล้วจะเป็นอะไรไปเล่า ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเชิญคุณมากินข้าวด้วยเสียหน่อย ในเมื่อคุณเชิญตนเองคุณก็ควรจะยอมรับผลที่จะตามมาสิ’ แน่นอนว่าเซียวลี่ถิงไม่ได้คิดจะพูดอะไรออกมานอกจากจะกล้าสบตากับสายตาอันคมกริบของเขาแล้ว ความกล้าในด้านอื่นของเธอไม่มีเลยสักนิด

“ขับรถดีๆ เล่า” กู้ชิงโจวหันไปพูดกับเซียวหลิงแล้วจึงได้เงยหน้าขึ้นแล้วปิดประตูรถเบาๆ เซียวหลิงหันมามองสองสาวแล้วจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ใครก็ได้มานั่งเบาะหน้ากับพี่สักคนสิ พี่ไม่อยากถูกคนอื่นมองว่าเป็นคนขับรถ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยก็พูดออกมาพร้อมกันในทันที

“พี่ก็กำลังเป็นคนขับรถอยู่มิใช่หรือ” เมื่อสองสาวพูดออกมาพร้อมกันเช่นนี้เซียวหลิงก็ทำได้แค่ส่งเสียงหัวเราะ หึหึ ออกมาแล้วขับรถออกไปโดยไม่พูดอะไรอีกแม้สักคำเดียว

“เฟยเฟย ใครมายืนตรงรั้วบ้านของเธอ” เซียวลี่ถิงถามออกมาพลางจ้องชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสวมแว่นตาหนาเตอะกำลังชะเง้อมองออกมานอกรั้วบ้านของสวีเฟยราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง

“น่าจะเป็นพี่เหวินหยาง เมื่อวานเขาก็มารอกินข้าวกับฉันที่บ้าน” พอเซียวลี่ถิงได้ยินชื่อนี้รูม่านตาของเธอก็ขยายใหญ่ขึ้นด้วยความตื่นเต้นในทันที

“เขามาที่บ้านเธอบ่อยๆ หรือ ทำไมเธอไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังบ้างเลย” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยยิ้มพลางส่ายหน้า

“ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร คุณแม่พี่เขาเป็นเพื่อนกับคุณแม่ของฉัน ทำให้เขามากินข้าวที่บ้านของฉันอยู่บ่อยครั้ง” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พลันหันไปมองแผ่นหลังของพี่ชายของเธอที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยในทันที

‘แย่แล้ว! มัวแต่พูดจาอ้อมไปอ้อมมา สุดท้ายพี่ชายของฉันก็จะถูกคุณหมอเซี่ยแย่งเฟยเฟยไปอีกแล้วหรือ’

“เฟยเฟย เธอฟังฉันนะคุณหมอคนนี้เขาไม่ใช่คนดี ถ้าพ่อกับแม่ของเธอบังคับให้เธอแต่งงานกับเขาเธอต้องปฏิเสธให้ได้นะ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้พี่ชายของเธอก็หันขวับมาจ้องมองเธอในทันที ส่วนสวีเฟยนั้นกำลังส่ายหน้าแล้วเอ่ยปากปฏิเสธด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะไปเสียแล้ว

“เธออย่าพูดเล่นเช่นนี้สิ ฉันกับพี่เหวินหยางนี่นะ ไม่มีทางหรอก” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็ทำเสียงจิ๊จะอย่างไม่พอใจในทันที

“ฉันไม่ได้พูดเล่น ถ้าฉันเดาไม่ผิดอีกไม่นานพ่อกับแม่ของเธอจะต้องพูดเรื่องแต่งงานกับเธอแน่ เฟยเฟย ถ้าเธออยากมีอนาคตที่ดีอย่าเอาทั้งชีวิตของเธอไปฝากเอาไว้ในมือของเจ้าหมอชั่วคนนั้นเชียวนะ” สีหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังของเซียวลี่ถิงทำให้รอยยิ้มของสวีเฟยพลันเหือดหายไปในทันที

“ถิงถิงฉันชักเริ่มจะกลัวเธอแล้วนะ เอาเถอะ! อย่าทำสีหน้าน่ากลัวใส่ฉันเช่นนี้เลย ฉันไม่ได้ชอบพี่เหวินหยางไม่มีทางตกลงแต่งงานกับเขาหรอก” สวีเฟยพูดพลางยื่นมือมากุมมือของเซียวลี่ถิงเอาไว้พลางตบเบาๆ เพื่อปลอบโยนพอดีกับที่เซี่ยเหวินหยางเดินมาที่รถอย่างมีความคาดหวัง

“ฉันไปก่อนล่ะ เอาไว้วันพรุ่งนี้พวกเราค่อยคุยกัน” เมื่อสวีเฟยพูดจบเธอก็หันไปสบตากับสายตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของเซียวหลิงอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอจึงได้ตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถ

“พี่เหวินหยาง!” สวีเฟยเอ่ยทักทายออกมาทันทีที่ลงจากรถเรียบร้อยแล้ว เซียวลี่ถิงเปิดประตูรถอีกฝั่งหนึ่งเพื่อเดินลงจากรถแล้วก็ส่งเสียงทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“สวัสดีค่ะ คุณหมอเซี่ย”

“เอ่อ! สวัสดีครับ” เขาทักทายตอบแล้วจึงได้ก้มหน้าลงมาถามสวีเฟยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“น้องเฟยเฟย ทำไมวันนี้จึงได้กลับดึกนัก” คำถามของเขาทำให้ทั้งสวีเฟยและเซียวลี่ถิงต่างก็ก้มลงไปจ้องมองนาฬิกาข้อมือพร้อมกัน

“สองทุ่มก็ไม่ถือว่าดึกนะคะ” เป็นสวีเฟยที่พูดออกมา ส่วนเซี่ยเหวินหยางเขาขยับแว่นด้วยความประหม่าแล้วพูดกับสวีเฟยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขัดเขิน

“เอาไว้เธอเข้าไปในบ้านก็จะรู้เอง” เมื่อเขาพูดเช่นนี้สวีเฟยก็นิ่วหน้าแล้วจึงได้พูดกับเซียวลี่ถิงด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ถิงถิง! เธอกลับบ้านไปก่อนเถอะ เอาไว้วันพรุ่งนี้พวกเราค่อยคุยกัน” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พยักหน้าแล้วเปิดประตูรถตรงที่นั่งข้างคนขับ เมื่อเข้าไปนั่งในรถและปิดประตูอย่างเรียบร้อยแล้วเธอจึงได้หันไปออกคำสั่งกับพี่ชายของเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“กลับบ้านของเรากันเถอะ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เซียวหลิงก็พยักหน้าแล้วขับรถออกจากบริเวณหน้าบ้านของสวีเฟยในทันที