บทที่ 11 ประธานเฉียว

เฉินซีห่าวพ้นคดีออกจากคุกมาแล้วเรื่องนี้ทำให้ทุกคนในสกุลเซียวรู้สึกกังวล เซียวลี่ถิงเข้าใจความกังวลของคนในครอบครัวดีจึงมักจะไม่ค่อยออกนอกบ้านไปไหน สถานที่เดียวที่เธอไปก็คือโรงงานเพียงเท่านั้น ในช่วงนี้เธอแทบจะไม่เคยออกนอกเส้นทางระหว่างบ้านและโรงงานเลย พี่ชายของเธอลงทุนซื้อรถยนต์ก็เพียงเพื่อคอยรับส่งเธอด้วยตนเอง แม้ว่าเงินเก็บทั้งหมดของเขาจะหมดไปแต่เขาก็ไม่เคยบ่นให้เธอได้ยินเลยสักคำ

“ฉันก็เลยมีบุญได้นั่งรถของพี่ชายของเธอไปด้วย” สวีเฟยพูดออกมาพลางดื่มกาแฟที่เฉียวอวี้หรานซื้อมาฝากจากร้านที่อยู่นอกโรงงาน

“แล้วไม่ดีหรือไง ลดค่าใช้จ่ายในการเดินทางเธอจะได้มีเงินเหลือเก็บเอาไว้ใช้ลงทะเบียนเรียนในอนาคต อีกทั้งเธอยังจะได้ใกล้ชิดกับพี่ชายของฉันด้วย” เซียวลี่ถิงพูดพลางหยิบขนมขึ้นมากินโดยไม่ลืมหันไปขอบคุณเฉียวอวี้หรานโดยไม่คิดจะสนใจสีหน้าขัดเขินของเพื่อนสนิทของตนเอง

“ขอบคุณพี่อวี้หรานนะคะที่ซื้อขนมกับกาแฟมาฝากฉันกับเฟยเฟย”

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกับเฟยเฟยมาช่วยงาน ฉันก็คงจะไม่ได้มีเวลาพักเพียงพอจนสามารถออกไปกินข้าวนอกโรงงานได้” เมื่อเฉียวอวี้หรานพูดเช่นนี้ทั้งสวีเฟยและเซียวลี่ถิงก็ต่างหันไปสบตากันแล้วก็พากันหันมาส่งสายตาล้อเลียนเฉียวอวี้หรานในทันที

“ได้ช่วยให้พี่อวี้หรานได้มีเวลาออกไปกินข้าวข้างนอกกับหนุ่มหล่อหน้าตาดี มีหรือที่พวกฉันจะไม่ยอมมาช่วยงาน” เซียวลี่ถิงพูดพลางหัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้เฉียวอวี้หรานพลันมีสีหน้าเขินอายในทันที

“ก็แค่ไปกินข้าวด้วยกันเพียงเท่านั้น เขายังไม่ได้เดินหน้าจีบเสียด้วยซ้ำ” คำพูดของเฉียวอวี้หรานทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้า

“จากประสบการณ์ของคนที่เคยเกือบจะได้แต่งงานอย่างฉัน ฉันขอลงมติว่าอีกไม่นานพวกพี่จะต้องได้คบกันแน่” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้ทั้งสวีเฟยและเฉียวอวี้หรานหัวเราะออกมาเบาๆ พวกเธอรู้สึกนับถือเซียวลี่ถิง หากเป็นผู้หญิงคนอื่นที่ต้องเผชิญกับเรื่องราวเฉกเช่นเซียวลี่ถิงคงยากจะทำใจได้ แต่เซียวลี่ถิงไม่เพียงไม่เก็บมาใส่ใจเธอยังพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องเล็กในชีวิต แม้ว่าเธอจะยอมรับว่าเสียใจมากแต่เธอกลับบอกว่าชีวิตคนเรามีเรื่องให้เสียใจตั้งมากมาย หากเก็บทุกความเสียใจเอาไว้ แล้วเธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้อย่างไร

“ได้! ฉันเชื่อเธอนะลี่ถิง ถ้าฉันได้คบหาดูใจกับเขาเมื่อไหร่ฉันจะบอกเธอเป็นคนแรกเลย” เฉียวอวี้หรานพูดออกมาพลางเดินไปนั่งจัดเตรียมเอกสารที่จะใช้สำหรับการประชุมต่อ ส่วนเซียวลี่ถิงกับสวีเฟยเมื่อกินขนมและกาแฟเสร็จแล้วก็รีบทำความสะอาดแล้วลงมือทำงานต่อ

เซียวลี่ถิงเข้ามาทำงานในโรงงานได้สองเดือนแล้วสวีเฟยจึงตามเข้ามา หน้าที่หลักของเซียวลี่ถิงและสวีเฟยคือผู้ช่วยของเฉียวอวี้หราน นอกจากเป็นผู้ช่วยเลขาแล้วพวกเธอทั้งสองยังต้องช่วยประสานงานระหว่างฝ่ายบริหาร ฝ่ายการตลาดและฝ่ายผลิต แม้ว่างานจะยุ่งยากมากสักเพียงใดแต่เพราะมีเฉียวอวี้หรานคอยให้คำแนะนำทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยจึงสามารถทำงานได้อย่างราบรื่นและเรียบร้อย

“เดี๋ยวฉันต้องติดตามผู้จัดการเซียวไปประชุมกับฝ่ายผลิต ฝากพวกเธอสองคนช่วยสะสางงานเอกสารที่เหลือให้ฉันด้วยนะ” เฉียวอวี้หรานพูดพลางขยับตัวลุกขึ้น เธอถือสมุดและปากการวมไปถึงกระเป๋าสะพายที่มีเอกสารหลายฉบับอยู่ในนั้น ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยต่างก็รีบขานรับพลางทำท่าว่าจะไปช่วยเธอถือของแต่เธอกลับโบกมือห้าม

“ไม่ต้องๆ ฉันถือเองได้ พวกเธอทำงานกันต่อเถิด” เฉียวอวี้หรานพูดพลางมองนาฬิกาข้อมือ เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้วเธอก็พูดออกมาด้วยความเร่งรีบ

“ผู้จัดการเซียวคงจะไปถึงที่ประชุมแล้ว ฉันไปก่อนนะฝากงานเอกสารของฉันด้วยล่ะ”

“พี่อวี้หรานวางใจเถิด ฉันกับสวีเฟยจะสะสางงานที่เหลือให้พี่เองค่ะ” เซียวลี่ถิงพูดยังไม่ทันจบเฉียวอวี้หรานก็เร่งฝีเท้าเดินหายลับไปจากห้องแล้ว ทำให้ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยต่างก็ส่ายหน้าให้กับความเร่งรีบของเฉียวอวี้หราน แล้วหลังจากนั้นพวกเธอจึงเริ่มแบ่งงานกันแล้วลงมือทำงานอย่างตั้งใจ

“สวัสดีค่ะ ฉันมาหาผู้จัดการเซียวค่ะ” เสียงที่ดังขึ้นหลังจากที่เสียงรองเท้าส้นสูงหยุดลงทำให้ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยต่างก็เงยหน้าขึ้นมาจากการพิมพ์เอกสาร สุดท้ายก็เป็นเซียวลี่ถิงที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“ต้องขออภัยด้วยค่ะ ขณะนี้ผู้จัดการเซียวกำลังประชุมอยู่ แต่คุณสามารถฝากข้อความถึงผู้จัดการเซียวได้นะคะ” เซียวลี่ถิงพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นต้อนรับด้วยสีหน้าและน้ำเสียงนอบน้อม คนที่สามารถเดินเข้ามาฝ่ายบริหารของโรงงานได้ย่อมจะเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงในโรงงานแห่งนี้ ส่วนใหญ่เซียวลี่ถิงรู้จักผู้ที่มีตำแหน่งสูงในโรงงานเกือบทั้งหมด มีแค่เพียงคณะกรรมการและท่านประธานเพียงเท่านั้นที่เธอยังไม่เคยได้พบ และเธอก็เชื่อว่าสุภาพสตรีวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะต้องเป็นหนึ่งในคณะกรรมการของโรงงานแห่งนี้เป็นแน่

“เขาประชุมอยู่หรอกหรือ ถ้าเขามาก็บอกเขาว่าให้ไปหาฉันที่ห้องด้วยนะ อ้อ ฉันลืมแนะนำตัวไปฉันชื่อเฉียวซูหลันเป็นประธานกรรมการของโรงงานแห่งนี้ พวกเธอคงจะเป็นพนักงานใหม่ที่เข้ามาช่วยอวี้หรานทำงานสินะ” เมื่อสุภาพสตรีตรงหน้าแนะนำตัวเช่นนี้ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยก็ต่างรีบทักทายในทันที

“สวัสดีค่ะท่านประธานเฉียว ฉันเซียวลี่ถิง/ฉันสวีเฟยค่ะ ยินดีรับใช้ท่านประธานเฉียวนะคะ” ทั้งสองพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียงและใช้ประโยคเดียวกันอย่างไม่มีตกหล่นทำให้เฉียวซูหลันหัวเราะออกมาในทันที

“ยินดีต้อนรับพวกเธอทั้งสองคนนะ เธอคือลูกสาวของผู้จัดการเซียวหรือสวยถึงขนาดนี้นี่เองมิน่าเล่า... ส่วนเธอคือหลานสาวของเขาสินะ พวกเธอสวยทั้งคู่เลยน่าอิจฉาผู้จัดการเซียวจริงๆ ที่มีทั้งลูกสาวและหลานสาวสวยถึงขั้นนี้” คำชมของเฉียวซูหลันทำให้ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยต่างรีบส่ายศีรษะด้วยความขัดเขิน

“ไม่ได้สวยถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ แต่ก็ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ” เซียวลี่ถิงพูดด้วยน้ำเสียงเก้อเขิน สายตาที่จับจ้องมาของเฉียวซูหลันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ แต่เพราะคิดว่าทุกคนในโรงงานน่าจะรับรู้เรื่องของเธอกันหมดแล้วรวมไปถึงเฉียวซูหลันด้วย เซียวลี่ถิงจึงได้ยิ้มแล้วพูดออกมาอย่างสุภาพ

“ประธานเฉียวต้องการอะไรก็สั่งมาได้เลยนะคะ กว่าคุณพ่อจะประชุมเสร็จคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เฉียวซูหลันก็ส่ายหน้า

“ไม่มีอะไรหรอก เอาไว้ให้เขาประชุมเสร็จก็ให้เขาไปหาฉันที่ห้องทำงานของฉันก็แล้วกัน” เมื่อพูดจบเฉียวซูหลันก็ส่งยิ้มให้เซียวลี่ถิงอีกครั้งแล้วจึงได้เดินออกจากห้องไป เซียวลี่ถิงจึงได้พ่นลมหายใจออกมา

“เคยได้ยินว่าประธานเฉียวเป็นคนที่จริงจังเรื่องการทำงานมาก เลขาของท่านประธานเฉียวไม่มีใครทนทำงานกับท่านได้นานสักคน” สวีเฟยพูดออกมาเมื่อเห็นว่าเฉียวซูหลันออกจากห้องไปได้สักพักแล้ว

“พ่อของฉันบอกกับฉันว่าท่านเป็นคนเก่งที่หาตัวจับยาก อีกทั้งยังเป็นท่านประธานนี่แหละที่คอยช่วยเหลือครอบครัวของฉันอยู่บ่อยครั้ง” เซียวลี่ถิงพูดออกมาพลางคิดถึงชาติที่แล้ว ตอนที่พ่อและพี่ชายแยกออกมาตั้งโรงงานขอตนเองคนที่ช่วยเรื่องเงินทุนก็เป็นประธานเฉียวคนนี้ เซียวลี่ถิงรู้ดีว่าเป็นเพราะประธานเฉียวคนนี้พ่อกับแม่ของเธอถึงได้คัดค้านเรื่องการแต่งงานของเธอกับเฉินซีห่าว ก่อนหน้านี้ประธานเฉียวเคยคิดจะจับคู่เธอกับลูกชาย แต่เป็นเพราะเธอจะแต่งงานกับเฉินซีห่าวท่านประธานเฉียวจึงได้ล้มเลิกความคิดของตนเองไป

“เธอคิดว่าสายตาของท่านประธานตอนที่มองเธอดูเหมือนว่าจะให้ความสนใจในตัวเธอมากเป็นพิเศษไหม” คำถามของสวีเฟยทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมาแล้วพูดออกมาตามที่ใจของเธอคิด

“จะมีใครบ้างไม่สนใจในตัวฉัน เรื่องของฉันกับเฉินซีห่าวโด่งดังถึงเพียงนี้ ท่านประธานจะสนใจในตัวฉันก็เป็นเรื่องปกติ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็พยักหน้าแล้วร้อง “อ่อ” ออกมา

“พวกเรารีบทำงานกันเถิด ตอนที่พี่อวี้หรานกลับมาพวกเราจะได้มีงานให้เธอช่วยตรวจสอบ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็ไม่ได้พูดอะไรอีกทำแค่เพียงก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าเพียงเท่านั้น