บทที่ 12 โลกกลม

เมื่อเฉียวอวี้หรานและเซียวจิ่งประชุมเสร็จก็กลับมาที่ห้อง เซียวลี่ถิงรีบรายงานเรื่องที่เฉียวซูหลันต้องการพบเซียวจิ่งในทันที เซียวจิ่งเข้าไปสะสางงานของตนเองในห้องอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้รีบไปหาเฉียวซูหลัน ส่วนเฉียวอวี้หรานกำลังนั่งตรวจสอบงานที่เซียวลี่ถิงและสวีเฟยทำเสร็จแล้ว ตรวจงานได้แค่เพียงครู่หนึ่งเธอก็รีบโบกมือไล่เด็กสาวทั้งสองในทันที

“พวกเธอทำงานเสร็จแล้วก็กลับไปก่อนเถอะ ดูฉันสิ! พอได้เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีมายืนที่หน้าห้องเช่นนี้มันทำให้ฉันไม่มีสมาธิทำงานเลย” คำพูดของเฉียวอวี้หรานทำให้เซียวลี่ถิงและสวีเฟยหัวเราะออกมาพร้อมกัน เซียวหลิงเป็นคนที่หน้าตาดีมากคนหนึ่งก็จริงแต่คนที่กำลังเริ่มต้นคบหากับหนุ่มหล่ออย่างซ่งซีไป๋พูดว่าตนเองไม่มีสมาธิทำงานเพราะเซียวหลิง มันทำให้คนที่ได้ยินอดหัวเราะไม่ได้จริงๆ

“แฟนของพี่คือซ่งซีไป๋เชียวนะ คนหน้าตาอย่างพี่ชายของฉันยังสามารถทำให้พี่เสียสมาธิได้ด้วยหรือ” คำถามของเซียวลี่ถิงทำให้เฉียวอวี้หรานหัวเราะออกมาอย่างขัดเขินแล้วพูดออกมาตามตรง

“ก็บอกแล้วว่าเขายังไม่ได้เริ่มต้นจีบเสียด้วยซ้ำ จะเรียกว่าแฟนก็คงจะเร็วเกินไป ส่วนพี่ชายของเธอน่ะ เธอไม่เห็นหรือว่าสาวๆ ทั้งโรงงานมีใจให้เขา ฉันจะบอกอะไรให้นะถ้าไม่ใช่เพราะเฟยเฟย ฉันคนหนึ่งล่ะที่อยากจะเข้าไปร่วมวงแย่งชิงตำแหน่งพี่สะใภ้ของเธอ” คำพูดของเฉียวอวี้หรานทำให้เซียวลี่ถิงพยักหน้า

“นั่นน่ะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเฟยเฟย ฉันเองก็คงจะยุให้พี่ชายของฉันลองอาจเอื้อมแย่งชิงพี่อวี้หรานจากซ่งซีไป๋ดูสักครั้ง” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยส่ายหน้า

“ทุกคนอย่าพูดเหมือนฉันไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ได้ไหม และที่สำคัญฉันคิดว่าพี่หลิงเขาน่าจะได้ยินที่พวกเราพูดกันนะ” สวีเฟยพูดพลางจ้องมองรอยลักยิ้มที่กดลึกบนแก้มของเซียวหลิง แม้ว่าเขาจะยืนหันข้างแต่เธอก็คาดเดาได้ว่าเขากำลังยิ้มอยู่

“เขาได้ยินก็ดีสิ จะได้เริ่มลงมือจีบเธอได้เสียที เฟยเฟย ฉันขอบอกเธอเลยนะว่าอย่ามัวเล่นตัวมาก สาวๆ ในโรงงานของพวกเราร้ายไม่ใช่เล่น ถ้าเธอไม่รีบจับจองเซียวหลิงเอาไว้ระวังสาวอื่นจะมาช่วงชิงเขาไปนะ” คำพูดเฉียวอวี้หรานไม่ใช่แค่เพียงทำให้สวีเฟยขัดเขิน แต่คนที่ยืนรออยู่หน้าห้องก็ขัดเขินจนต้องส่งเสียงกระแอมไอดังเข้ามาในห้อง ทำให้เฉียวอวี้หรานรีบโบกมือในทันที

“ไปกันเถิด! ฉันจะได้รีบทำงานต่อ” เมื่อเฉียวอวี้หรานพูดเช่นนี้ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยก็ต่างเอ่ยถ้อยคำอำลาแล้วเดินจากไป ส่วนเซียวหลิงก็โบกมืออำลาให้เฉียวอวี้หรานแล้วจึงเดินนำหน้าสองสาวไปที่ลานจอดรถ

“วันนี้พี่จะพาพวกเธอไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยพากลับบ้าน พวกเธอยินดีจะไปกินข้าวกับพี่ไหม” เมื่อเซียวหลิงถามเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็หันไปถามสวีเฟยในทันที

“แวะไปกินข้าวด้วยกันก่อน เธอสะดวกไหม”

“ฉันไปได้ แต่เธอไปได้หรือ ไม่กลัวว่าจะบังเอิญได้เจอกับคนที่ควรเจอหรือ” สวีเฟยเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วงทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้าในทันที

“ฉันไม่สามารถหลบหน้าเขาได้ตลอดกาลหรอก เจอก็เจอสิถ้าเขากล้าหาเรื่องฉัน ฉันก็จะทำให้เขารู้สึกเสียใจที่กล้ามาหาเรื่องฉัน” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้คนที่พึ่งจะเดินมาถึงยิ้มออกมาในทันที

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกินข้าวกันนะ ชิงโจวนายเป็นคนขับก็แล้วกัน” เซียวหลิงพูดพลางโยนกุญแจรถให้กู้ชิงโจว ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยก็ต่างหันไปมองทางเขาด้วยความประหลาดใจ

“พอดีแม่ของเขาต้องใช้รถน่ะ ก็เลยขอติดรถกลับบ้านด้วย พวกเราไปกินข้าวด้วยกันก่อนแล้วค่อยไปส่งชิงโจว เฟยเฟยเธอกลับบ้านค่ำได้ใช่ไหม” ประโยคหลังเซียวหลิงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทำให้สวีเฟยอดรู้สึกขัดเขินไม่ได้

“กลับค่ำได้ค่ะ แค่รู้ว่าฉันมากับถิงถิงทั้งคุณพ่อและคุณแม่ก็ไม่ห่วงฉันเลยค่ะ” สวีเฟยพูดออกมาพลางหลบตาของเซียวหลิง เขาพยักหน้าพลางเดินไปเปิดประตูให้สองสาว

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ พวกเธอนั่งเบาะหลังนะ เดี๋ยวพี่นั่งข้างหน้ากับชิงโจวเอง” เมื่อเซียวหลิงพูดเช่นนี้ทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยจึงได้ขึ้นไปนั่งบนรถด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ตอนที่รถออกจากโรงงานทั้งเซียวลี่ถิงและสวีเฟยก็ต่างหันไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าโรงงานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ จนเซียวหลิงที่นั่งอยู่ข้างหน้าอดส่งเสียงประท้วงไม่ได้

“แค่เห็นซ่งซีไป๋ก็ทำให้พวกเธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ” คำพูดของพี่ชายทำให้เซียวลี่ถิงพยักหน้า

“หนุ่มหล่ออนาคตไกล ได้มองนานหน่อยก็ชุ่มชื่นหัวใจแล้ว” เธอหลุดปากพูดออกมาตามคำพูดของเฉียวอวี้หรานที่มักจะพูดให้เธอได้ยินทุกวันแล้วก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความเสียดายเมื่อรู้สึกว่ารถที่ตนเองนั่งอยู่เร่งความเร็วขึ้นจนทั้งเธอและสวีเฟยมองไม่เห็นซ่งซีไป๋แล้ว

“เท่าที่รู้เขามารอรับคนอื่นไม่ใช่หรือ” กู้ชิงโจวพูดออกมาเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียดายของเซียวลี่ถิงทางกระจกส่องหลัง

“เขามารอรับคนอื่นก็ช่างเขาสิ พวกฉันแค่ได้มองก็พอใจแล้ว” เซียวลี่ถิงพูดพลางยิ้มออกมาส่วนสวีเฟยเองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ก็ไม่เห็นจะหล่อตรงไหน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสวมเครื่องแบบนายทหารก็คงจะไม่น่ามองสักเท่าไหร่หรอก ในสายตาของพี่ชิงโจวยังจะหน้าตาดีกว่าเขาอีก” คำพูดของเซียวหลิงทำให้มุมปากของกู้ชิงโจวกระตุก ส่วนเซียวลี่ถิงและสวีเฟยต่างก็พากันชะโงกหน้ามามองคนขับรถอย่างกู้ชิงโจวคนละทีสองทีแล้วพวกเธอจึงได้พูดออกมาพร้อมกัน

“จริงด้วย!” แล้วคนทั้งคู่ก็หันไปมองหน้ากันเก็บคำว่า “แต่...” เอาไว้ในใจ พวกเธอต่างก็คิดเหมือนกันว่ากู้ชิงโจวหน้าตาดีมากก็จริงแต่กลับไม่มีเสน่ห์เท่าซ่งซีไป๋ เป็นเพราะตอนนี้กู้ชิงโจวกำลังขับรถให้พวกเธอนั่งพวกเธอสองคนจึงได้ละทิ้งคำพูดที่อาจจะทำให้คนขับไม่พอใจเอาไว้

“ฮ่า ฮ่า ชิงโจวน้องสาวของฉันและเพื่อนของเธอกำลังชมนายว่าหล่ออยู่นะ” คำพูดของเซียวหลิงทำให้กู้ชิงโจวส่ายหน้า

“นายอย่าพูดมากเลยน่า ไม่อย่างนั้นฉันจะให้นายมาเป็นคนขับนะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้เซียวหลิงก็ส่ายหน้าในทันที

“นายขับไปเถอะ นานๆ ฉันจะได้มีโอกาสได้เป็นผู้โดยสาร ขอฉันเสพสุขกับการที่มีคนขับรถให้สักวันเถิดนะ” คำพูดของเซียวหลิงทำให้กู้ชิงโจวยิ้มออกมาส่วนสองสาวที่นั่งอยู่บริเวณเบาะหลังตอนนี้ต่างหันไปซุบซิบพูดคุยกันแค่เพียงสองคนไปแล้ว

ร้านอาหารที่กู้ชิงโจวขับรถเข้าไปจอดเป็นภัตตาคารที่พึ่งจะเปิดใหม่ ตอนที่เซียวลี่ถิงและสวีเฟยลงจากรถทั้งสองสาวก็ต่างจ้องมองภัตตาคารตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

“ฉันได้ยินว่ามีภัตตาคารเปิดใหม่แถวนี้ แต่ไม่เคยได้มีโอกาสเข้ามาชิมอาหารที่นี่เสียที” สวีเฟยที่เป็นคนชอบกินอาหารรสเลิศพูดออกมาด้วยความยินดีทำให้เซียวหลิงยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถิด พี่จองโต๊ะเอาไว้แล้ว” เมื่อเซียวหลิงพูดจบก็เดินนำคนทั้งหมดเข้าไปในภัตตาคาร โต๊ะที่เซียวหลิงจองไว้อยู่บนชั้นสองของภัตตาคาร เมื่อพวกเขานั่งลงบริกรก็ยกอาหารมาวางบนโต๊ะในทันที

“พี่สั่งอาหารเอาไว้แล้ว ล้วนเป็นอาหารที่ลี่ถิงและเฟยเฟยชอบ” เซียวหลิงพูดพลางยิ้มออกมาเมื่อเห็นสายตาอันเจิดจ้ายามที่ได้เห็นอาหารของสวีเฟย

“เท่าที่ฉันเห็นมีแต่อาหารที่เฟยเฟยชอบเกือบทั้งหมดเลยนะ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เซียวหลิงก็ขึงตาดุใส่น้องสาวในทันที เซียวลี่ถิงจึงได้สงบปากสงบคำแล้วหันไปมองทางด้านอื่นแทน แต่แล้วสายตาของเธอก็พลันสบตากับคนคนหนึ่ง และเขาคนนั้นก็น่าจะมองเธอนานแล้ว

“พี่ซีห่าว พี่เองก็รีบกินสิคะ กำลังมองอะไรอยู่...” เสียงของหม่าชิงอีพลันขาดหายไปเมื่อได้เห็นว่าเฉินซีห่าวกำลังจ้องมองใคร

“โลกช่างกลมเสียจริง” เซียวลี่ถิงพึมพำออกมาแล้วหันมาจ้องมองแค่เพียงอาหารบนโต๊ะเพียงเท่านั้น