Semua Bab Falling for My Ex's Dangerous Uncle: Bab 41 - Bab 50

“Sasamahan ko lang sina Manang Sylvia para ipa-check up si Divina,” paalam ni Ismael. Nasa loob sila ng kwarto ni Cassandra. Tahimik lang siya. Nakatutok ang mga mata sa sketchpad—pero wala roon ang isip niya. Magulo. Mabigat. “Cassandra…” mas lumambing ang boses ni Ismael. Inagaw nito ang hawak niyang lapis at marahang ibinaba sa mesa. Pinatayo siya. At pinaharap dito. Bahagyang yumuko si Ismael, inilapit ang sarili, kumiling—at itinuro ang kwelyo ng polo nito. “Maayos ba?” tanong nito, kunwari inosente. Napailing si Cassandra, pero mabilis ding inayos iyon. “Okay lang na samahan mo silang magpatingin sa doktor… baka kasi hindi pumayag si Divina kung hindi ikaw ang personal na sasama,” mahinahon niyang sagot. Akmang uupo ulit siya— Pero hinila siya ni Ismael pabalik. “Sigurado ka?” mahina nitong tanong. At bago pa siya makasagot— Bigla siyang binuhat nito. Napasinghap si Cassandra “I—Ismael!” Pinaupo siya nito sa ibabaw ng working table. Sumiksik

“Anong balita, Indira?” tanong ni Ismael. Kasalukuyan silang nasa loob ng madilim na silid nito. Abala siya sa pagpupunas ng isang baril na nakalatag sa parisukat na mesa—punô iyon ng mga armas, bala, at iba pang kagamitan. “Sino ba sa kanila ang gusto mong unang mabalitaan?” balik tanong ni Indira. “Gusto mong magboluntaryo?” pormal na sabi ni Ismael, sabay kasa ng baril. Sapat iyon para mapalunok si Indira at bahagyang matigilan. “T*ngina mo naman, Ismael. Napakaseryoso mo,” reklamo nito. Napailing si Indira at inilapag ang folder sa harap ni Ismael. “Loreto Silverio—hiwalay sa asawa, may dalawang anak, may maliit na negosyo sa Maynila. Kuto lang ang siraulong ’to. Pero…” Naglapag pa siya ng isa pang folder. “Martin Romero. Bigatin ’to. College professor sa isang university sa US. May mga eskwelahang pag-aari din dito sa Pilipinas. Galing sa angkan na may kaya. Kagalang-galang sa panlabas… pero ang totoo, may mga kaso ng attempted rape mula sa ilang estudyante niya. At—obses

Hinubad ni Ismael ang suot nitong itim na leather jacket at marahang ipinatong sa balikat ni Cassandra, saka isinara ang zipper hanggang leeg. “Kumusta, Ismael. Narito ka rin pala,” naging pormal agad ang tindig ni Martin nang makita siya—parang kung sinong malinis at disenteng tao. "Kung wala kang mahalagang sasabihin sa asawa ko, aalis na kami," inakbayan na siya ni Ismael at patalikod na silang aalis. Ngunit hindi nakaligtas sa paningin ni Ismael ang paghabol ng malagkit at maruming tingin ni Martin sa likod ni Cassandra—bumaba ito sa bewang, at sadyang nagtagal sa pwetan niya. Biglang pumasok sa isip niya ang mga nakuhang ebidensya ni Indira, kung gaano kabaho ang intensyon nito sa asawa niya. Hawak ni Martin ang litratong nakazoom in ang dibdib ni Cassandra habang abala ito sa sarili nitong katawan. Parang kidlat. Sa isang iglap, nasa harap na siya ni Martin. Nanginginig sa galit—at walang babala— BAM! Dumapo ang kamao niya sa mukha nito. Napasinghap ang mga tao sa pa

"Divina,"“Ismael!” Halata ang pagliwanag ng mukha ng babae nang sa unang pagkakataon ay lumapit si Ismael sa kanya.Ngunit agad ding naglaho ang ngiti niya nang mapansing malamig at walang itong emosyon."Nandito ako sa paboritong lugar ni Mama Mirasol… ah, ng Mama mo," napalunok si Divina nang marealize ang pagkakamali sa pananalita.Nasa gilid sila ng fountain sa hardin ng villa, nakaupo sa mababang upuang bato—ang lugar na hindi ginagalaw o pinapalitan ni Ismael simula nang mamatay ang ina nito."Noong nawala siya, ni hindi mo hinayaang may gumalaw dito, kahit ako. Pero noong dumating si Cassandra… pinaayos mo na." Ngumiti ito nang tipid, puno ng hinanakit.Hindi umimik si Ismael, malalim lang itong napabuntong-hininga."Tungkol kay Mama, alam nating pareho na hindi ko sinadya ang nangyari. Hindi ko sinadya na maitulak siya noon.""Ang totoo niyan Ismael, wala ka talagang kasalanan. Bago pa kayo magkausap sa terrace noon, pinainom na siya ng ipinagbabawal na gamot ni Arsenio. Sina

Kanina... Sa minibar, kitang-kita ni Cassandra mula sa bulsa ni Martin, inilabas nito ang maliit na pakete ng gamot at ibinuhos sa isang basong may lamang orange juice—ang inuming balak ipainom sa kanya. “Sandali lang, Cassie…” bulong nito habang nakatalikod. Inilapag ang dalawang baso sa mesa. Sapat na iyon. Dahan-dahang lumapit si Cassandra sa mesa. Kalmado ang galaw. Walang bakas ng kaba. “Mainit dito…” mahina niyang sabi, sabay bahagyang pag-ayos ng sarili niyang pwesto—parang simpleng pag-comfort lang. Sa gitna ng pagkilos na iyon, saglit siyang umabot sa mesa. Isang maikling sandali ng pagtalikod ni Martin. Sapat para mapalitan niya ang pwesto ng dalawang baso. Yung orange juice na may gamot na dapat ay para sa kanya, inilagay niya sa gilid kung saan iinom si Martin. At yung purong juice na walang halong kahit ano, inilagay niya sa pwesto kung saan siya uupo. Hindi halata. Parang simpleng pag-aayos lang ng gamit. Pagkatapos ay umatras siya ulit, bumalik sa pwesto na