บทที่ 1.8

เสียงม้าควบตามหลังมาจากนั้นเสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้น ชายคนที่หลบอยู่ในรถม้ากับนางลอบมองออกไปด้านนอก เขาพยายามเล็งหน้าไม้ไปยังคนด้านนอก หญิงสาวรู้ว่าหากยังนิ่งเฉยคนด้านนอกถูกทำร้ายนางเองก็คงมีชะตากรรมที่ไม่ดีนัก เช่นนี้แล้วจึงกลั้นหายใจกระโดดเข้าไปใช้ไหล่กระแทกสีข้างของอีกฝ่ายสุดแรงเกิด!!

“ระวังด้วยเขาอาบยาพิษบนลูกดอก!!” นางตะโกนสุดเสียงต่อมาก็ยังถูกบุรุษข้างๆ สะบัดจนร่างกระเด็นไปกระแทกผนังรถม้า เจ็บจนลุกไม่ขึ้น...จุกจนพูดไม่ออก

ด้านนอกได้ยินเสียงฟ้าคำรามดังลั่น ไม่นานสายฝนก็เทลงมาราวกับฟ้าถล่ม ฝนตกหนักมากแต่การไล่ล่ากลับไม่จบลง รถม้าโคลงเคลงวิ่งเร็วมากจนน่าหวาดหวั่น เสินหมิงเล่อพยายามคงสติเอาไว้ให้มั่นคง ตอนนางลืมตาขึ้นก็พบว่าบุรุษชุดดำยิงหน้าไม้ออกไปอีกครั้ง จากนั้นเตรียมอาบยาพิษบนลูกดอกอีก

เขาหันมามองนางจากนั้นเล็งหน้าไม้มา นางเบิกตามองเขา...ทว่าปลายกระบี่เล่มหนึ่งกลับจ้วงแทงเข้ามาในรถม้า

ชายผู้นั้นคว้าข้อมือของคนด้านนอกเอาไว้ เล็งหน้าไม้อีกครั้ง หญิงสาวได้แต่ร่ำร้องในใจว่าแย่แล้ว พอรวบรวมเรี่ยวแรงได้ก็ลุกขึ้นดันหน้าไม้ขึ้นเบี่ยงออกไปอีกด้าน ถึงอย่างนั้น...ลูกดอกก็ยังเฉี่ยวโดนไหล่ของบุรุษผู้นั้นอยู่ดี

เสียงตะโกนโหวกเหวกดังตามมาด้านหลัง บุรุษชุดดำถูกแทงจนปลายกระบี่ทะลุแผ่นหลัง แม้เขากำลังจะตายยังยิ้มออกมาพร้อมกล่าว “ข้าจะไปรอเจ้าที่ปรโลก ดูว่าเจ้าจะทนหกอสรพิษได้กี่วัน”

“คุณชายรอง! หลบออกมาขอรับ! รถม้ากำลังจะตกลงไปในแม่น้ำ!!!”

นางเบิกตาเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษด้านนอก เขามองนางจากนั้นเสียบกระบี่กลับเข้าฝักบนบังเหียนม้า ยื่นอีกมือคว้าขอบหน้าต่างรถม้า “ส่งมือมาให้ข้า!” เขาบอกนาง

เสิ่นหมิงเล่อเพิ่งยื่นมือออกไปจับมือเขา ปลายเท้าของนางก็รับรู้ได้ว่าพื้นรถม้าเบาโหวงล่องลอย... ม้าที่ไร้คนบังคับแตกตื่นวิ่งหลุดลงจากท่าเรือ รถม้าทั้งคันแล่นตกลงไปในแม่น้ำทั้งอย่างนั้น...

หวงซานเหอกว้างใหญ่น้ำไหลเชี่ยวกราก ยิ่งช่วงนี้เป็นหน้าฝนน้ำก็ยิ่งไหลแรง รถม้าถูกสายน้ำพัดไปตามกระแสน้ำขณะเดียวกันก็เริ่มจมลง

เสิ่นหมิงเล่อกำลังพยายามตะเกียกตะกาย ข้อมือของนางยังคงถูกกุมเอาไว้ ในยามที่ทั้งสองกำลังทะยานขึ้นมายังผิวน้ำ ทว่าตอนที่นางโผล่หน้าขึ้นมาหายใจได้ นางกลับพบว่าข้างกายว่างเปล่า บุรุษที่ช่วยพานางออกมาจากรถม้าหายไปแล้ว เขาโดนลูกดอกอาบพิษที่หัวไหล่ ดังนั้นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพิษนั่นออกฤทธิ์แล้ว!

นางไม่มัวคิดใคร่ครวญเพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็มีคุณธรรมคิดช่วยนาง ดังนั้นเสิ่นหมิงเล่อจึงดำลงไปอีกครั้ง มองเห็นบุรุษที่กำลังจมดิ่งลงไปไม่ไกลนัก เช่นนี้จึงดำน้ำลงไปลากเขากลับขึ้นมาบนผิวน้ำ ดันใบหน้าเขาให้อยู่เหนือน้ำ พยายามต่อสู้กับกระแสน้ำเพื่อพาตัวเองและเขากลับขึ้นฝั่ง

ตอนเพิ่งแตะขอบฝั่งใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำให้นางตกตะลึง “...อวี้เฟิงเหลียน??” นางเคยพบเขาสองครั้งในฝันบอกเหตุ ครั้งแรกก็คือที่จวนตระกูลสวี เขาไปร่วมงานเลี้ยงที่ตระกูลสวีจัดขึ้น ตอนนั้นมีข่าวว่าเขาโดนพิษร้ายแรงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ครั้งที่สองก็คือตอนที่บิดาของนางสิ้นใจ ตระกูลอวี้ส่งตัวแทนไปเคารพศพ อวี้เฟิงเหลียนผู้นี้ก็คือตัวแทนตระกูลอวี้

ชายหนุ่มลืมตามองนางอย่างอ่อนแรง เขาสำลักน้ำออกมา นางช่วยประคองเขาเอาไว้ ทว่าเรี่ยวแรงของนางเองก็หมดไปกับการสู้กับกระแสน้ำ ไม่ทันลุกขึ้นทั้งสองก็ล้มลงไปยังขอบฝั่ง โดนคนสูงใหญ่กว่ากระอทกลงมาทาบทับ

นาง...เจ็บจนพูดไม่ออก ตอนเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเขาลืมตามองนางอยู่ พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงพลิกตัวออกจากตัวนาง

“ท่านถูกพิษแล้ว” นางพูดเสียงเบามองไปรอบๆ จากนั้นช่วยพยุงเขาลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวมองแผลที่หัวไหล่ของเขา ฉีกชายกระโปรงออกเป็นเส้นจากนั้นใช้มัดเหนือแผลขึ้นมาจนมั่นใจว่าแน่นพอ “เช่นนี้อาจชะลอการแพร่กระจายของพิษได้” แม่ไม่มั่นใจเพราะระยะเวลาที่อยู่ในน้ำก็ครู่หนึ่ง...

สายตาเหลือบไปเห็นจอนผมของเขา...มันเริ่มเปลี่ยนสีตั้งแต่โคนผม ริมฝีปากของเขาคล้ำขึ้น แม้กระทั่งเลือดที่ซึมออกมายังมีสีเข้มจนดูน่ากลัว บนฝั่งมีเสียงตะโกนเรียก “ทางนี้! เขาอยู่ทางนี้!” นางตะโกนตอบกลับไปเพราะจำเสียงนี้ได้ เสียงนี้ก็คือเสียงที่ตะโกนบอกให้อวี้เฟิงเหลียนหยุดตอนที่รถม้ากำลังพุ่งลงแม่น้ำ

“คุณชายรอง!” เขาปราดเข้ามาด้วยใบหน้าเป็นกังวล จากนั้นช่วยแบกอวี้เฟิงเหลียนขึ้นเนิน ทว่ายังไม่ทันได้ขึ้นหลังม้าอวี้เฟิงเหลียนก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ดวงตาของเขาเปิดปรือ “คุณชาย! เกิดอะไรขึ้น! ท่านเป็นอะไรไป”

เสิ่นหมิงเล่อเหนื่อยจนหอบ นางเดินเข้ามาหยุดใกล้ๆ ช่วยประคองให้อวี้เฟิงเหลียนนั่งลง “ชายคนนั้นบอกว่าเป็นหกอสรพิษ ข้าเห็นเขาอาบยาพิษเอาไว้ที่ปลายลูกดอก” นางชี้ไปที่หัวไหล่ของอวี้เฟิงเหลียน “เขาถูกพิษ”