บทที่ 1.7

“ไปเถิด บิดาของเขาเร่งร้อนกลับไปโดยไม่พาเจ้าไปพร้อมกัน เห็นชัดว่ามีเรื่องด่วน ข้าแอบได้ยินมาว่ามีคนลอบเข้าไปในห้องหนังสือของเขา ขโมยของสำคัญของเขาไป”

“เอ๋?!!” หญิงสาวเลิกคิ้ว

“เกรงว่าเรื่องนี้คงเป็นคนในมากกว่าคนนอก ของสำคัญหายไปในช่วงที่เขาไม่อยู่...เฮ้อ” นางหัวใจหล่นวูบ ของสำคัญที่ว่าคงไม่ใช่คัมภีร์แห่งปรมาจารย์กระมัง ก็นาง...แอบเอาออกมาแล้วนี่

“หรือว่า...หลังจากข้านำออกมามีคนแอบเข้าไปเพื่อขโมย...” นางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ระหว่างนั่งบนรถม้าก็ได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเองอย่างเคร่งเครียด หากนางไม่ได้แอบนำคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ออกมาก่อน หากมีคนแอบเข้าไปเพื่อขโมยมันจริงๆ ก็เท่ากับว่าเรื่องที่คัมภีร์แห่งปรมาจารย์หายไปเป็นเรื่องจริง อีกทั้งยังอาจเป็นคนในที่เป็นตัวการ?!!

รถม้าชะลอลงเพราะฝนที่ตกหนัก ถนนที่เต็มไปด้วยน้ำขังทำให้การเดินทางล่าช้า เสิ่นหมิงเล่อที่ร้อนใจยกม่านรถม้าขึ้น ตะโกนบอกให้เสิ่นจิ่วหาที่พักเพื่อหลบฝน โชคดีที่มีโรงเตี๊ยมพักม้าดังนั้นขบวนเดินทางจึงมีที่หลบฝน

“ท่าเรืออยู่ไม่ไกลจากที่นี่กระมัง” นางถามเสิ่นจิ่ว “ได้ยินมาว่าตระกูลอวี้มีเรือที่สามารถนำรถม้าขึ้นไปได้ อีกทั้งยังขนส่งทางไกลได้”

เสิ่นจิ่วพยักหน้า “แต่ราคาสูงทีเดียว”

“ไม่เป็นไร ที่สำคัญคือพวกเรากลับไปโดยเร็วที่สุดก็พอ” นางหันไปมองแม่นมชุยและเสี่ยวหงหง ให้ทั้งสองรวบรวมเงินออกมา “ท่านไปลองเจรจาดูก่อน หากวางมัดจำและให้พวกเขาไปเก็บเงินที่เหลือที่ป้อมตระกูลเสิ่น ข้าคิดว่าตระกูลอวี้คงไม่มีปัญหากับเรื่องนี้”

“ได้” เขาเองก็ร้อนใจดังนั้นจึงเห็นด้วยที่จะเปลี่ยนการเดินทางเป็นทางน้ำ

ระหว่างรอการเจรจาหญิงสาวไม่ได้ลงจากรถม้าไปกับเสิ่นจิ่ว นางกับสาวใช้และแม่นมนั่งรอเงียบๆ บนรถม้าห่างจากท่าเรือตระกูลอวี้ ตอนที่กำลังจะบอกให้คนขับรถม้าขยับเข้าไปให้ใกล้ท่าเรืออีกนิด เสียงม้าควบตรงเข้ามาก็ทำให้คนทั้งหมดหันไปมอง

กลุ่มคนบนหลังม้าที่กำลังไล่ล่ากันอย่างบ้าคลั่ง น้ำฝนที่ยังขังอยู่บนพื้นถนน แตกกระจายเจิ่งนองเป็นวงสาดซัด เสียงคำรามของบุรุษหลายคนบนหลังม้าดังใกล้เข้ามา

“คุณหนู!!” แม่นมชุยเป็นคนแรกที่ได้สติ นางกอดเสิ่นหมิงเล่อ ดันอีกฝ่ายให้เข้าไปหลบด้านใน ทว่าคนขับรม้าที่กำลังไสม้าหลีกทางกลับโดนลูกดอกพุ่งเข้ามาปักกลางอก ร่างสูงใหญ่กระเด็นร่วงลงไปจากรถม้าทำให้บังเหียนม้าถูกกระตุก

เจ้าม้าส่งเสียงร้องดังลั่นเริ่มออกวิ่งทันที เสี่ยวหงหงที่ยังไม่ได้ขยับเข้ามาด้านในไม่ทันตั้งตัว นางเซล้มหน้าคะมำตกลงไปจากรถม้า เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นตามมาด้วยเสียงร่ำไห้ “คุณหนู!! คุณชายรีบกลับมาช่วยคุณหนูเร็วเข้า!!!”

รถม้าสวนกับกลุ่มคนที่ไล่ล่ากันเข้ามา บุรุษที่ถูกไล่ล่าอยู่ด้านหน้าเกินกายขึ้นมาบนรถม้า ดึงบังเหียนเอาไว้บังคับให้ม้าวิ่งต่อไปด้วยความเร็ว

แม่นมชุยปราดออกมาจากนั้นออกแรงทุบตีอีกฝ่าย “คิดลักพาตัวคุณหนูของข้า ข้าจะแลกชีวิตกับเจ้า!”

เรี่ยวแรงสตรีย่อมไม่อาจสู้บุรุษสูงใหญ่กำยำ แม่นมชุยถูกผลักร่างลอยลิ่วตกลงจากรถม้า เสียงกรีดร้องของเสิ่นหมิงเล่อดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก “หุบปาก!” กระบี่ยาวเล่มหนึ่งชี้มาตรงหน้านาง บุรุษอีกคนกระโดดขึ้นมาบนรถม้าจับนางเป็นตัวประกัน เสียงตะโกนดังขึ้น “หากไม่อยากให้นางตายก็อย่าตามพวกข้ามา!”

ด้านนอกมีเสียงตะโกนสับสน ที่หญิงสาวได้ยินชัดเจนก็คือ “รีบไปแจ้งคุณชายรองว่าคนหนีไปแล้ว แถมยังจับคนเป็นตัวประกัน!!”

เสิ่นหมิงเล่อนั่งขดตัวที่มุมหนึ่งของรถม้า มองบุรุษสองคนที่อยู่บนรถม้าของตระกูลเสิ่นด้วยสายตาหวาดหวั่น... คราวนี้นางแย่แล้วจริงๆ

รถม้าแล่นออกมาด้วยความเร็วโคลงเคลงไปมาน่าปวดศีรษะ เสิ่นหมิงเล่อกอดเข่านั่งเงียบสายตามองไปรอบๆ บุรุษชุดดำสองคนคนหนึ่งบังคับรถม้าอีกคนกระชากม่านรถม้าออก เขาชะโงกหน้าออกไปมองเบื้องหลัง ตะโกนออกมาเสียงดัง “เร็วขึ้นอีก โดนตามติดแล้ว!”

อยู่ๆ รถม้าก็เลี้ยวกะทันหันหญิงสาวล้มตัวลงกระแทกขอบที่นั่ง ตอนกำลังพยายามลุกนั่งเสียงบางอย่างกระแทกรถม้าก็ดังขึ้น “ยิงมาแล้ว! เจ้าระวังตัว!”

นางไม่ต้องมองก็รู้ว่าคนที่ไล่ตามมามีหน้าไม้ เสียงเมื่อครู่ก็คือลูกดอกจากหน้าไม้ที่ถูกยิงออกมา บุรุษที่ถือกระบี่มองนางจากนั้นเก็บกระบี่กลับเข้าไปในฝักข้างเอว คว้าหน้าไม้ของตนที่ห้อยอยู่อีกข้าง หยิบลูกดอกออกมาจากนั้นถูด้วยผ้าที่มียางสีดำกลิ่นเหม็น

เสิ่นหมิงเล่อมองก็พลันเข้าใจ เขากำลังอาบยาพิษบนลูกดอก!!!