บทที่ 1.2

เสิ่นหมิงเล่อเห็นสามีและพ่อแม่สามีเป็นทุกข์ นางสละสินเดิมทั้งหมดซื้อหาเสบียงจนผ่านพ้นมาได้ ทว่าตอนนั้นเองที่ได้รับข่าวว่าบิดาล้มป่วยและสิ้นใจกระทันหัน ตอนไปร่วมงานศพบิดาข่าวร้ายยิ่งกว่าทำให้ทุกคนแทบนั่งไม่ติด คัมภีร์ของปรมาจารย์หายสาบสูญ เพลงกระบี่ตระกูลเสิ่นยังไม่มีผู้สืบทอดบิดาก็มาจากไปเสียแล้ว!!!

นับจากนั้น...ทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยที่นางก็ยังไม่ทันตั้งตัว สามีห่างเหิน คนตระกูลสวีมองนางด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิม นางทั้งถูกตำหนิ ถูกหาเรื่อง ถูกลงโทษ กระทั่งสามีก็ยังรับอนุเข้ามาโดยไม่แจ้งนางสักคำ

เสิ่นหมิงเล่อ...ถูกละเลย ถูกทอดทิ้ง ถูกมองข้าม อยู่เมืองเหนืออย่างไร้ตัวตัว ความรัก ความอ่อนโยนเอาใจใส่ของสามี นางตระหนักแล้วว่าเป็นเรื่องเสแสร้ง สิ่งที่สวีเหยียนถิงปรารถนา แท้ที่จริงก็คือคัมภีร์ปรมาจารย์มิใช่ตัวนาง!!

เพราะตรอมตรมจากการจากไปของบิดา จากนั้นยังมีถูกตระกูลฝั่งสามีหาทางรังแกทุกทาง นางทั้งถูกเอารัดเอาเปรียบ สินเดิมไม่เหลือ ตัวนางก็ยังถูกสามีทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย กระทั่งทำผิดเล็กน้อยกลับถูกสามีสั่งขังเอาไว้ในห้องใต้ดินอันหนาวเหน็บ...

ในทุกๆ วันอนุของสามีมาดูเพียงเพื่อเห็นนางสิ้นลม อีกฝ่ายจะได้ก้าวขึ้นมาเป็นนายหญิงเมืองเหนือ เช่นนี้อีกฝ่ายจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกให้นางรับรู้ เรื่องการล่มสลายของป้อมตระกูลเสิ่น พี่ชาย น้องชาย ท่านน้า ท่านอา ท่านลุง ท่านป้า ทุกคนต่างฝ่ายต่างฉีกทึ้งตระกูลเสิ่น หลงเหลือเอาไว้เพียงป้อมตระกูลเสิ่นที่ร้างไร้ผู้คน ไร้ซึ่งผู้ใดพยายามยืนหยัดดูแลรักษา

 นาง...นอนหายใจรวยรินในห้องใต้ดินนานนับเดือน กระทั่งในที่สุดก็สิ้นลมด้วยความคับแค้นสุดแสน เสิ่นหมิงเล่อสาบานกับตัวเอง หากชาติหน้านางได้พบสวีเหยียนถิงอีกครั้ง นางสาบานว่าจะไม่มีทางยอมให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นซ้ำสองเป็นอันขาด!!!

นาง...กำลังจะเดินข้ามแม่น้ำลืมเลือนยามที่ได้ยินเสียงของบิดา ‘เสิ่นหมิงเล่อ’ ไม่สินี่มิใช่เสียงของบิดาเพียงคล้ายคลึงเท่านั้น

‘หากคิดว่าเรื่องที่เกิดไม่ยุติธรรม มิสู้ให้โอกาสเจ้าได้เลือก’

‘เช่นนั้นให้ข้าได้เลือก!!’ จำได้ว่านางตะโกนเสียงดังมาก แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเบาหวิว มองหาต้นตอของเสียงนั้นกลับว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ‘ให้โอกาสข้าได้เลือก ได้โปรดเถิด ท่านพ่อของข้าเดิมทียืดหลักคุณธรรมช่วยคนดีส่งเสริมคนมีความสามารถ มันไม่ยุติธรรมเลยที่ช่วงเวลาสุดท้ายเขากลับถูกคนที่ไว้ในทรยศหักหลัง’

ทั้งคนตระกูลสวีและคนตระกูลเสิ่นเอง คนเหล่านั้นล้วนรุมทึ้งตระกูลเสิ่นที่บิดาของนางสร้างขึ้น ไม่ยุติธรรมสักนิด! ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคือง แม้แต่ตัวนางเองหากไม่แต่งกับสวีเหยียนถิงบางทีเรื่องคงไม่เป็นเช่นนี้!!

เสียงหัวเราะดังขึ้น ‘...ผ่านเรื่องราวมามากมายเจ้าก็ยังไร้เดียงสาเช่นเดิม เจ้าคิดหรือว่ารู้ทุกเรื่อง เห็นทุกอย่าง สิ่งที่เจ้าคิดทั้งหมดถูกต้องจริงๆ หรือ ไม่เคยคิดเลยหรือว่าสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด’

‘หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ’ นางไม่เข้าใจสักนิด ขณะเสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นดังขึ้นไม่ขาด นางพยายามมองผ่านม่านหมอกหนาทึบ ในใจเรียกร้องขอความเป็นธรรม ขอโอกาสเป็นครั้งที่สอง มั่นใจว่าผู้ที่นางกำลังสนทนาแท้ที่จริงก็คือท่านปรมาจารย์ผู้ก่อเกิดสรรพสิ่ง...

‘ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่ยุติธรรม เช่นนั้นก็ให้เจ้าได้เผชิญกับความจริง ดูว่าเจ้าจะเข้าใจเรื่องราวทางโลกได้มากน้อยเพียงใด...’

สิ้นเสียงนั้นนางกลับพยายามไขว่คว้า หน้าอกรู้สึกอึดอัดแน่นจนหอบ เสียงตะโกนของนางหลุดออกมาดังลั่น

“ท่านหมายความว่าอย่างไร!!!”

แล้ว...เสิ่นหมิงเล่อก็ลืมตาพรวด!! พบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาในวันหมั้นหมายของตัวเอง

ขณะกำลังนั่งเหม่อลอยใช้ความคิดเงียบๆ เพียงลำพัง เสียงสาวใช้ก็ดังขึ้นข้างๆ ไม่ไกลนัก พร้อมๆ กันนั้นก็มีเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาในโถงของเรือน

“แม่นมชุย คุณหนูนั่งเหม่อลอยเช่นนี้มาครึ่งวันแล้วนะเจ้าคะ ข้าไม่สบายใจเลย”

“คุณหนูกำลังยินดีกับการหมั้นหมาย นางย่อมมีเรื่องให้คิดอีกมาก ให้นางดูของหมั้นนานอีกนิด อย่าคิดมาก”

“แต่ข้าว่า...ดูคุณหนูตอนนี้ดูไม่เหมือนกำลังยินดีเลยนะเจ้าคะ ข้าว่าคุณหนูดู...น่ากลัวอย่างไรไม่รู้”

แม่นมชุยเดินเข้ามาแอบมองนางด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูเจ้าคะ”

เสิ่นหมิงเล่อยิ้มหันกลับไปมองแม่นมชุยกับเสี่ยวหงหง ใบหน้าห่วงใยของคนทั้งสองทำให้นางนึกถึงจุดจบของตัวเอง อนุของสวีเหยียนถิงเย้ยหยันนางว่าหลังจากนางถูกสามีสั่งขัง ทั้งสองคนเองก็ถูกขายเป็นทาสไม่รู้ชะตากรรม

ในบรรดาคนสนิทของนางเสี่ยวหงหงกับแม่นมชุยนับเป็นคนที่นางไว้ใจที่สุด มั่นใจที่สุดว่าหวังดีกับนางอย่างไม่มีข้อแม้ “ข้าอยากไปหาท่านพ่อ” นางลุกขึ้นยืน

หากคิดที่จะเปลี่ยนทุกอย่าง ตอนนี้นางควรเริ่มที่อาการป่วยของบิดา เขาป่วยได้อย่างไร ป่วยตอนไหน ป่วยได้อย่างไร จากนั้นค่อยเริ่มจัดการเรื่องการหมั้นหมายที่เพิ่งเกิดขึ้นนี้!!