บทที่ 1.4

ในห้องหนังสือของเสิ่นชิวน้อยคนที่จะได้รับอนุญาติให้เข้าไป เสิ่นหมิงเล่อคือหนึ่งเดียวที่เข้าๆ ออกๆ ทว่าก่อนหน้านี้ให้อย่างไรนางก็ไม่เคยให้ความสนใจคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ แม้จะรู้ว่ามันเก็บเอาไว้ที่ใด แต่นางกลับไม่เคยคิดที่จะนำออกมาดูสักครา

กล่องพันสลัก...ในช่องลับของห้องหนังสือ

เสิ่นหมิงเล่อล่วงรู้วิธีเปิดกล่อง มารดาของนางเป็นคนทำกล่องนี้ขึ้น เคยสอนนางถึงวิธีเปิดตั้งแต่จำความได้ เรื่องนี้แม้แต่บิดาของนางเองก็ไม่เคยล่วงรู้

ตอนออกมาจากห้องหนังสือของบิดา นางจงใจกอดรองเท้าของบิดาเอาไว้กับอก กระซิบบอกคนเฝ้าหน้าห้องหนังสือว่าห้ามบอกบิดา เพราะนางอยากเย็บร้องเท้าให้เป็นของขวัญอีกฝ่าย หากล่วงรู้ก่อนบิดาอาจไม่ประหลาดใจ คนเฝ้าประตูมองนางด้วยสายตาเอ็นดู เขาหัวเราะจากนั้นรับปากโดยไม่สงสัย

แน่นอน...ผู้ใดจะกล้าสงสัยเล่าว่าผู้ที่ขโมยคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ไปจะเป็นคุณหนูของตระกูลเสิ่นเอง!!!

เพิ่งออกมาจากเรือนบิดาก็มองเห็นเงาร่างสูงของเสิ่นจิ่ว เขาเดินอยู่อีกฟากของโถงทางเดิน ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นนางหยุดยืนมองเขานิ่ง เขาเป็นเพียงบุตรบุญธรรม นางเป็นบุตรสาวสุดรักสุดหวงของผู้นำตระกูล ดังนั้นแม้ไม่อยากทำก็ต้องจำใจเดินเข้ามาประสานมือทักทาย

เสิ่นหมิงเล่อเพิ่งเคยสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายจริงจัง ด้วยก่อนหน้านี้นางเองก็ไม่ได้สนใจเขานัก ไม่สิ...ต้องบอกว่าไม่ว่าก่อนหรือหลังแต่งงาน นางกลับไม่เคยเลยที่จะใสใจคนรอบข้าง!!!

เสิ่นจิ่ว...เป็นคนตระกูลเสิ่นเพียงคนเดียวที่ไม่ทอดทิ้งที่นี่ไป เป็นเพียงคนเดียวที่จัดการทุกๆ เรื่องในงานศพของบิดา เป็นคนตระกูลเสิ่นคนสุดท้ายที่ก้าวออกไปจากที่นี่หลังตระกูลเสิ่นล่มสลาย เป็นเขาที่พยายามเข้าไปเยี่ยมนางหลังเกิดเรื่อง ทว่ากลับโดนสวีเหยียนถิงกับอนุขับไล่อย่างไม่ไว้หน้า

“คุณหนูเสิ่น”

“ท่านมาตรวจดูความเรียบร้อยหรือ”

“ขอรับ” เขาตอบจากนั้นเหลือบมองรองเท้าของบิดาในอ้อมแขนนาง

“ท่านอย่าบอกท่านพ่อนะ ข้าอยากให้เขาประหลาดใจ ข้าคิดจะเย็บรองเท้าคู่ใหม่ให้เขาสักคู่” กล่าวจบก็ก้มลงมองรองเท้าของเขา สภาพเก่าพอๆ กับของบิดานาง “ไว้ข้าจะช่วยเย็บให้ท่านอีกสักคู่ก็แล้วกัน”

“ไม่รบกวนคุณหนูขอรับ ข้าไปหาซื้อที่ตลาด...” เขาชะงักมองแม่นมชุยที่เดินเข้ามาหานาง ดูท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของเขาแล้วนางได้แต่ถอนหายใจ “พี่สี่” เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยสายตาประหลาด ตอนนี้แม้แต่แม่นมชุยเองก็หยุดเดินด้วยความตกใจ

เสิ่นหมิงเล่อเงยหน้ามองเขา “ถกเถียงกันมาหลายปี ข้ายอมให้ท่านเป็นพี่ชายคนที่สี่ก็ได้ เอาเป็นว่านับจากวันนี้ท่านเป็นคุณชายสี่ตระกูลเสิ่นก็ได้ อย่างไรเสียท่านก็ลืมตาดูโลกก่อนข้าถึงครึ่งเดือน พี่สี่อีกสองสามวันข้ากับท่านพ่อจะไปเยี่ยมท่านน้าที่ฝั่งตะวันตก ท่านก็ไปกับพวกเราเถิด”

เขายังคงขมวดคิ้วมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ ตกใจ สับสน งุนงง “ขะ...ขอรับ”

นางตัดสินใจจะดีต่อคนที่ซื่อสัตย์และจริงใจกับตระกูลเสิ่น คนแรกก็คือเสิ่นจิ่วผู้นี้...

เมื่อก่อนไม่มีผู้ใดสนับสนุนเขา แม้แต่บิดาของนางเพราะนางไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา ไม่ยอมรับให้เขาเป็นคุณชายคนที่สี่ ดังนั้นจึงไม่เคยกล่าวถึงเรื่องที่จะให้เขาเป็นทายาท เป็นผู้นำคนถัดไปของตระกูลเสิ่น ทว่าเสิ่นจิ่วก็ไม่เคยตำหนิ ไม่เคยแสดงท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ ตรงกันข้ามเขากลับยอมรับในทุกๆ เรื่องที่บิดาตัดสิน

“ให้ท่านเป็นคนเตรียมการเดินทางก็แล้วกัน รบกวนแล้ว”

“เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” เขาประสานมือให้นางอีกครั้งด้วยท่าทีเหม่อลอย เห็นชัดว่าท่าทีของนางส่งผลต่ออารมณ์ของเขามากจริงๆ

เสิ่นหมิงเล่อถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง หมุนตัวเดินกลับเรือนของตน นาง...ครุ่นคิดวางแผนไปทีละขั้นขณะเริ่มเย็บรองเท้าถึงสองคู่ ใช้เวลาเพียงสามวันนางก็เย็บรองเท้าเสร็จแล้ว...

การเตรียมการออกเดินทางราบรื่น หญิงสาวมองพื้นห้องนอนของตัวเองที่มีพรมหนังสัตว์วางปู บนนั้นยังมีแจกันกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ วันนั้นหลังกลับออกมาจากห้องหนังสือของบิดา นางลงมือขุดหลุมเอาไว้ใต้กระเบื้อง ฝังกล่องไม้ลงรักเอาไว้กล่องหนึ่ง สิ่งที่เป็นดังความหวังให้นางได้เปลี่ยนแปลงเรื่องในความฝันถูกฝังเอาไว้ตรงนั้น...

ก่อนออกเดินทางรองเท้าถูกส่งให้ผู้เป็นเจ้าของ บิดาของนางยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน ดีใจจนไม่อยากให้รองเท้าเปื้อนเศษฝุ่น นางมองออกว่าเขารู้แล้วว่านางตั้งใจเย็บรองเท้า เรื่องที่นางเข้าไปในห้องหนังสือของเขา ไม่มีทางที่ผู้เป็นเจ้าของห้องจะไม่รู้ และเพราะเป็นบุตรสาวบิดาของนางย่อมไม่มีทางหวาดระแวงว่าจะมีสิ่งใดหายไป พอคาดคั้นคนเฝ้าประตูแล้วรู้เรื่อง แน่นอนเขาย่อมต้องทำเป็นไม่รู้และประหลาดใจ ดีใจเมื่อเห็นรองเท้า แม้ว่าตัวเขาจะรู้เรื่องเหล่านี้ก่อนแล้วก็ตาม

“พี่สี่ รองเท้าที่ข้ารับปากจะเย็บให้ท่าน”

“มีของต้าจิ่วด้วย??”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าเห็นว่ารองเท่าของพี่สี่เก่ามากแล้วจึงเย็บให้เขาด้วย”

“พี่สี่??!!”