บทที่ 1.6

“ดูเจ้าสิ อายุเท่านี้กลับดูกังวลไม่สบายใจตลอดเวลา ราวกับว่าทุกอย่างตรงหน้ากำลังจะพังทลายลงอย่างนั้นละ บิดาของเจ้าเป็นคนเก่งกาจทั้งยังรอบคอบ เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ต้องแบกอะไรเอาไว้ ให้บิดาเจ้าแบกก็พอ เจ้าเป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเสิ่น หากเขารู้ว่าเจ้าเป็นเช่นนี้มิปวดใจแย่หรือ นอนได้แล้วไม่ต้องคิดแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะหลอกเขาออกไปข้างนอก แอบตรวจสุขภาพของเขาให้ละเอียดจากนั้นจะบอกเจ้าเป็นคนแรก โชคดีที่ช่วงนี้ข้าหลอมลูกกลอนวารีเอาไว้ถึงสามเม็ด ให้เจ้าสองเม็ดก็แล้วกัน”

“ลูกกลอนวารีหรือเจ้าคะ?”

“ใช่แล้ว ยานี้หากกินเข้าไปภายในหนึ่งเดือนแม้ร่างกายถูกพิษก็จะไม่เป็นอะไร พิษร้ายแรงเพียงใดก็จะสูญสลาย หากบาดเจ็บภายในก็จะช่วยบรรเทา เจ้าให้บิดาเม็ดหนึ่ง ส่วนเจ้าก็เก็บเอาไว้เม็ดหนึ่ง คลายความกังวลให้เจ้าในช่วงนี้ก็แล้วกัน”

“ท่านน้า...ท่านดีที่สุดเลย” เหตุใดเมื่อก่อนตอนเกิดเรื่องนางจึงไม่เคยคิดจะส่งข่าวให้ท่านน้าเลย จะว่าไปงานแต่งงานของนางกับสวีเหยียนถิงก็ไม่เคยเห็นผู้เป็นน้ากับน้าเขยไปร่วมงาน??

อันที่จริงหากมิใช่เพราะอยากขอความช่วยเหลือ เสิ่นหมิงเล่อพบว่านางส่งข่าวถึงผู้เป็นน้าน้อยมาก และหากจะให้อีกฝ่ายไปเยี่ยมนางที่ป้อมตระกูลเสิ่นก็ยิ่งยาก เนื่องจากท่านน้าของนางไม่ใคร่จะถูกกับคนในตระกูลเสิ่นนัก

จี้ชิงมู่หลอกล่อพาเสิ่นชิวออกไปแล้ว เสิ่นหมิงเล่อเดินเล่นอยู่ในลานเห็นเสิ่นจิ่วก็เดินเข้าไปหา เขากำลังช่วยหลิวเจิงบดยา นางเบื่อไม่มีอะไรทำจึงอาสาไปช่วยด้วยอีกคน

“ท่านเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่องเช่นนี้เสมอหรือข้าไม่เคยสังเกต” นางถามทว่ามือก็ยังคงกดคลึงที่บดยาไป เรี่ยวแรงของนางมีน้อยบดไปสิบรอบยังไม่ถึงชายหนุ่มที่กดคลึงไปเพียงสองรอบเท่านั้น

เสิ่นจิ่วหันมามองนาง “จะทำอะไรก็ต้องจริงจังจึงจะเห็นผลมิใช่หรือ”

“ก็จริง” นางพยักหน้า “แต่คนเรามิใช่ต้องมีช่วงเวลาผ่อนคลายหรอกหรือ ท่านเข้าป้อมตระกูลเสิ่นมาก็หลายปี เคยคิดจะออกไปท่องเที่ยวหาความสำราญบ้างหรือไม่ วันๆ ข้าเห็นหากไม่ติดตามท่านพ่อ ท่านก็เอาแต่ฝึกยุทธ์ช่วยงานท่านพ่อบ้าน ไม่เคยเห็นท่านออกไปเที่ยวเล่นบ้างเลย”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ก็...ไม่รู้จะไปที่ใด อีกอย่างหากไปเที่ยวก็เสียเวลาทำงาน มิสู้ทำงานจึงได้ประโยชน์กว่า”

นางมองเขาส่ายหน้าถอนหายใจ “หลายปีมานี้ท่านเคยรู้สึกเหนื่อย ขี้เกียจ อยากนอนทั้งวัน เคยบ้างหรือไม่”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลัง “ใครจะไปเหมือนเจ้า วันๆ คิดแต่จะเที่ยวเล่น”

“ท่านพ่อกับท่านน้ากลับมาแล้ว?!”

“ก็กลับมาแล้วน่ะสิ หากข้าไม่รีบกลับมา หาไม่บุตรสาวเช่นเจ้าคงกังวลจนนั่งไม่ติด ต้องรีบกลับมาบอกเจ้าสิว่าพ่อแข็งแรงดี อะไรกันเพียงอยากรู้ว่าบิดาเช่นข้าสบายดีหรือไม่ กลับลากข้ากับพี่ชายของเจ้ามาไกลถึงหมู่บ้านเหวินโหรว มารบกวนท่านน้าของเจ้าจนบ้านดูคับแคบไปหมด”

นางได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันไปมองจี้ชิงมู่ อีกฝ่ายพยักหน้า “วางใจเถิด ฝันร้ายของเจ้าไม่มีทางเกิดขึ้น บิดาของเจ้าน่ะแข็งแรงยิ่งกว่าเจ้าดำของข้าอีก ไม่ว่าจะร่างกาย จิตใจ กำลังภายใน รับรองว่าเขาอยู่ได้อีกร้อยปี!”

“ที่ไหนกันเล่า ร้อยปีอะไรกันเจ้าก็พูดเกินไป ตอนนี้ข้าจะห้าสิบปีแล้วนะ อีกร้อยปีมิใช่ผมขาวโพลนเดินเหินไม่ได้แล้วหรือไร ไม่ได้ๆ ไม่เอาร้อยปี”

ทุกคนต่างก็หัวเราะล้อเล่นกันด้วยความเบิกบาน หัวใจที่หนักอึ้งของหญิงสาวในที่สุดก็รู้สึกวางใจ นางไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับบิดาในเวลานั้น แท้ที่จริงเขาถูกพิษ หรือว่าบาดเจ็บภายในกันแน่ นางแต่งงานไม่นานเขากลับล้มป่วยจากนั้นสิ้นใจในเวลาอันรวดเร็ว...

รั้งอยู่อีกคืนหนึ่งกลับมีคนของป้อมตระกูลเสิ่นมาแจ้งเรื่องด่วน ฟ้ายังไม่ทันสางเสิ่นชิวก็ควบม้าจากไปก่อนที่บุตรสาวจะตื่นเสียอีก เขาสั่งให้เสิ่นจิ่วอยู่คุ้มกันนางกลับและไม่ต้องเร่งรีบ ส่วนตัวเขาจะเดินทางล่วงหน้ากลับไปก่อน

เสิ่นหมิงเล่อเป็นกังวลจนไม่อาจรั้งอยู่เพื่อเที่ยวเล่น นางกล่าวลาจี้ชิงมู่กับสามีด้วยสีหน้าที่ไม่ใคร่จะดีนัก จี้ชิงมู่สวมกำไลให้นางด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกังวล บิดาของเจ้าในหนึ่งเดือนนี้จะไม่มีอะไรทำร้ายเขาได้” พูดจบก็ลูบกำไลที่สวมให้หญิงสาว

“หนึ่งเดือน?” นางงุนงงเล็กน้อยครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเข้าใจ “ลูกกลอนวารี?”

“อืม ข้าให้พี่เชยกินไปแล้ว เห็นกับตาว่าเขากลืนมันลงไปเจ้าวางใจได้”

“ขอบคุณท่านน้าเจ้าค่ะ ข้ารักท่านน้าที่สุด!”

“เจ้าเองก็เก็บเอาไว้ให้ดี เผื่อในยามที่เกิดเรื่องไม่คาดคิดมันจะช่วยชีวิตเจ้าได้ หากต้องการความช่วยเหลือ จำเอาไว้ว่าเจ้ามีท่านน้าเช่นข้าอยู่ที่หมู่บ้านเหวินโหรว”

“ข้าจำเอาไว้แล้ว”